26/04/2026
“Wat als je grootste veiligheid niet ligt in controle, maar in overgave?”
Ik ben op vakantie in Frankrijk en lees een prachtig boek! Een dikke aanrader trouwens: Xayinkra van Tessa Smits.
Deze zin kwam ik in het boek tegen, bleef hangen en doorwerken.
Dus ben ik van mij af gaan schrijven.✍️
De afgelopen tijd kwam het thema veiligheid steeds vaker naar voren. Iets wat ik zelf weer even heb mogen aankijken. En niet alleen bij mezelf, maar ook in mijn praktijk zie ik het terugkomen.
Ons zenuwstelsel draait soms overuren. We schieten in overlevingsstand: vechten, vluchten, bevriezen. En dat ontstaat niet alleen door grote gebeurtenissen, maar juist ook door de kleine, dagelijkse overbelasting.
Of door oude overtuigingen die zich stilletjes hebben vastgezet, zoals: ik ben niet goed genoeg of ik moet blijven doorgaan.
En toen kwam deze vraag bij me binnen…
Wat als mijn behoefte aan controle eigenlijk een manier is om me veilig te voelen?
Wat als controle me houvast geeft, terwijl het me tegelijk ook klein houdt?
Hoe veilig is dat echt? 😏
Want ergens voel ik ook iets anders.
Iets zachters wat het juist steviger maakt. (Snap je het nog😅)
Alsof mijn lichaam me uitnodigt om wat los te laten.
Om niet alles te willen dragen of begrijpen. (Hallo Projector met een 1/3 profiel 😉)
Maar om te vertrouwen. Te zakken. Te ontvangen.
En hoe spannend dat soms ook is…
Ik merk dat daar juist ruimte ontstaat. Rust. Veiligheid.
Niet alleen qua gevoel, maar ook in mijn lichaam. En dat ik vanuit daar uit mijn comfortzone durf te gaan.
Leven vanuit overgave is niet altijd makkelijk, maar ik voel wel dat het klopt.
Dat veiligheid niet zit in controle houden, maar in het durven meebewegen met wat er al is.
Ik groei daar steeds verder in.
Niet perfect, maar wel echt.😘
Wie herkent dit ook? 🫶