07/04/2026
Iedereen die ooit in Japan is geweest, lijkt een beetje verliefd te worden op het land. Ik niet. Misschien waren mijn verwachtingen te hoog, door alle enthousiaste verhalen die ik heb gehoord. In dat geval blijkt maar weer dat verwachtingen toekomstige teleurstellingen zijn. Maar misschien is het gewoon ook niet ‘mijn’ plek.
Ik stelde me een land voor dat anders zou zijn dan alle andere plekken waar ik ooit ben geweest. Rust in de drukte, schitterende natuur, spiritualiteit, maar ook veel neonlichten, wolkenkrabbers en een levende animecultuur. Een land vol contrasten.
Als ik wat afstand neem, dan zie ik wat mensen bedoelen, maar hun enthousiasme deel ik niet. Ik geniet enorm van de technologische ontwikkelingen: moderne kunst bij TeamLab en de efficiëntie van alles wat hier zo goed geregeld is. Maar verder… ik word niet zo geraakt.
Meestal ervaar ik mijn reizen als een verrijking. Ik word geraakt door ontmoetingen met lokale inwoners, de schoonheid van de natuur, de beleving van spiritualiteit, whatever. In Japan ervaar ik dat allemaal niet.
Ik vind het een cultuur die moeilijk te doorgronden is. Dat heeft voor een deel te maken met een taalbarrière, want maar weinig mensen spreken Engels. Maar toch… ik ben vaker in landen geweest waar verbale communicatie lastig was, en daar gebeurde er juist veel non-verbaal, dat mis ik hier een beetje. Hoeveel ik ook lees en probeer te leren, het blijft een beetje ongrijpbaar.
En misschien is dat precies wat me het meest raakt. Niet Japan zelf, maar het feit dat ik blijkbaar iets aan het zoeken ben wat zich niet zomaar laat vinden op deze plek. Ik ben er blijkbaar aan gewend dat ik op reis wordt geraakt, dat een andere omgeving iets in mij opent. Nu blijft dat uit.
Dat is misschien wel de les die het archetype van de Ontdekkingsreiziger in mij te leren heeft. De rijkdom van reizen zit niet in waar je bent, maar in hoe beschikbaar je bent voor wat er is. En dat is misschien wel confronterender dan welke bestemming dan ook.
