Praktijk Ademkracht

27/05/2026

Soms ben ik zó druk bezig met groeien…
dat ik vergeet dat afronden óók groei is.

De laatste tijd merk ik het steeds vaker bij mezelf.

Mijn hoofd zit vol.
Workshops.
Nieuwe ideeën.
PowerPoints.
Nieuwsbrieven.
Verdiepingstrajecten.
Posts.
Offertes.
Dingen die nóg beter kunnen.

En eerlijk?
Ik kan daar enorm van “aan” gaan.

Want creëren geeft energie.
Nieuwe ideeën geven beweging.
Groei voelt fijn.

Maar ergens onderweg ontstaat er dan ook iets anders:
onrust.

Omdat er ondertussen nog tien dingen half openstaan.
Omdat mijn hoofd alweer drie stappen verder is.
Omdat ik stiekem denk dat het nóg beter moet voordat het af mag zijn.

En misschien herken jij dat ook wel.

Dat je eigenlijk nooit écht klaar bent in je hoofd.
Dat ontspannen moeilijk wordt omdat er altijd nog iets wacht.
Dat je lijf moe is…
maar je hoofd blijft doorgaan.

Ik realiseerde me dit weekend iets confronterends:
ik leer andere vrouwen continu hoe belangrijk rust, herstel en ademruimte zijn…
maar zelf vergeet ik soms precies hetzelfde.

Zelfs wandelen wordt dan ineens “nuttig”.
Zelfs rust verandert in nadenken.
Zelfs stilte wordt content.

Terwijl mijn lichaam eigenlijk iets heel anders nodig heeft.

Geen nieuwe input.
Geen nieuw project.
Geen nieuwe ideeën.

Maar overzicht.
Rust.
Afronden.
Ademen.

Niet creëren vanuit druk.
Maar ordenen vanuit rust.

En misschien is dát wel de moeilijkste vorm van groei.

Niet harder werken.
Niet méér doen.
Maar jezelf toestaan om even stil te vallen zonder schuldgevoel.

Want misschien ben je niet moe omdat je te weinig aankunt…
maar omdat je al te lang alles tegelijk probeert vast te houden.

Kleine adempauze:
- Leg één hand op je borst en één op je buik.
- Adem rustig in door je neus.
- En maak je uitademing net iets langer dan je inademing.

Geen perfecte techniek.
Geen prestatie.

Alleen even ruimte maken in jezelf.

Misschien is dat vandaag al genoeg 💛

22/05/2026

Wat gebeurt er als je zó gefocust bent dat je vergeet te ademen?

Misschien ben je niet moe van je werk…
maar van het inhouden van je adem.

Het klinkt misschien overdreven.
Maar zodra je hier bewust op gaat letten, zie je het overal.

Tijdens werken.
Tijdens scrollen.
Tijdens een lastig gesprek.
Tijdens concentratie.

Mensen die onbewust hun adem vastzetten.

Soms heel even.
Soms oppervlakkiger.
Soms bijna ongemerkt.

Alsof het lichaam zichzelf stilzet om beter te kunnen focussen.

En eerlijk?
Ik herken het zelf ook.

Dat moment waarop je zó in je hoofd zit,
zó bezig bent met alles wat moet,
dat je letterlijk vergeet te ademen.

Schouders omhoog.
Kaak gespannen.
Hoofd vol.
En een ademhaling die steeds kleiner wordt.

Het bijzondere is dat bijna niemand dit ziet als stress.

We denken bij stress vaak aan drukte, emoties of een volle agenda.
Maar soms zit stress juist in die kleine momenten die zich de hele dag opstapelen.

Steeds nét even spanning vasthouden.
Steeds nét even doorgaan.
Steeds nét even je adem onderdrukken.

En het lastige is:
ons zenuwstelsel reageert daar wél op.

Niet extreem.
Niet dramatisch.
Maar subtiel en constant.

Misschien is dat ook waarom zoveel mensen aan het einde van de dag uitgeput zijn, terwijl ze “alleen maar gewerkt” hebben.

Omdat hun lichaam ondertussen nauwelijks momenten van echte ontspanning heeft gehad.

Wat mij steeds opnieuw raakt, is hoe snel het systeem reageert wanneer iemand weer bewust ruimte maakt in de ademhaling.

Eén rustige uitademing.
Schouders die zakken.
Meer rust in het hoofd.
Meer ruimte in het lijf.

Zo klein.
Maar zó krachtig.

Misschien een mooie reminder richting het zonnige en lange weekend:

Hoe vaak ben jij deze week zó bezig geweest met doorgaan, focussen en presteren…
dat je onderweg vergat te ademen?

Mini adempauze voor vanavond 💛
- Leg één hand op je buik.
- Adem rustig in door je neus.
- En adem langzaam langer uit dan in.
- Voel maar eens wat er gebeurt wanneer je lijf niet meer hoeft vast te houden.

20/05/2026

Soms wou ik dat ik even uit mijn eigen hoofd kon stappen.

De laatste tijd merk ik weer hoe snel je als moeder jezelf kwijt kunt raken in zorgen.

Mijn jongste is 13.
Een prachtige leeftijd… en tegelijkertijd ook een leeftijd die je als moeder compleet kan raken.

Je wilt helpen.
Begrijpen.
Beschermen.
Sturen waar nodig.
Loslaten waar het moet.

En ondertussen draait je hoofd overuren.

Heb ik iets gemist?
Doe ik het wel goed?
Moet ik ingrijpen of juist ruimte geven?

Ik merk het meteen aan mezelf.
Mijn ademhaling verandert.
Mijn lijf staat “aan”.
Mijn gedachten blijven doorgaan, zelfs als het eindelijk stil is in huis.

En juist daarom raakt het thema van mijn vrouwencirkel van 21 mei me momenteel zelf ook zo diep:

✨ Loslaten & Vergeving ✨

Want loslaten betekent niet dat je opgeeft.
Het betekent soms dat je stopt met alles alleen proberen te dragen.

En vergeving?
Dat zit soms niet eens richting een ander…
maar richting jezelf.

Omdat zoveel vrouwen zichzelf constant beoordelen.
Als moeder.
Partner.
Werknemer.
Mens.

Misschien herken je dat ook wel.

Dat je sterk blijft terwijl je eigenlijk moe bent.
Dat je blijft zorgen terwijl je zelf leegloopt.

Daarom creëren we op 21 mei een avond waarin niets hoeft.
Geen perfecte versie van jezelf.
Geen masker.
Geen “ik red me wel”.

Alleen even ademhalen.
Voelen.
Vertragen.
En thuiskomen bij jezelf.

📍 Adem & Vrouwencirkel – Roosendaal
📅 Woensdag 21 mei
🕖 19.15 – 21.15 uur
💛 Kleine groep vrouwen (max. 10)

Meer info of aanmelden:
Hipsy – Adem & Vrouwencirkel
https://hipsy.nl/shop/167265-adem-vrouwencirkel-een-avond-voor-jezelf

Mini ademoefening voor moeders met een vol hoofd
Leg je hand op je borst.
Adem rustig in door je neus.
En zucht langzaam uit door je mond.
Alsof je lijf heel even mag stoppen met alert zijn.
3 rustige ademhalingen kunnen al verschil maken 💛

Koop tickets voor het evenement van Praktijk Ademkracht

18/05/2026

“Ik dacht dat ik gewoon moe was.”

Tot ik besefte dat ik eigenlijk de hele dag ‘aan’ stond.

Afgelopen maandag mocht ik een workshop geven aan 23 deelnemers over de waan van de dag.
En wat bijzonder om te merken hoeveel herkenning er ontstond.

Want bijna iedereen kent het wel:
de dag begint…
en voor je het weet word je volledig meegenomen in mails, telefoontjes, overleggen, verwachtingen en alles wat “nog even” tussendoor moet.

Je rent van het één naar het ander.
Probeert alles goed te doen.
En aan het einde van de dag plof je moe op de bank met het gevoel:

Waar is mijn energie eigenlijk gebleven?

Wat ik mooi vond tijdens deze ochtend, is dat mensen begonnen te voelen hoeveel spanning ze ongemerkt vasthouden.

Niet alleen in hun hoofd, maar vooral in hun lijf.

Een hoge ademhaling.
Altijd alert staan.
Geen echte rustmomenten tussendoor.
Continu doorgaan.

En vaak merken we pas hoe gespannen we eigenlijk zijn…
op het moment dat we eindelijk even vertragen.

Tijdens de workshop deden we verschillende adem- en bewustwordingsoefeningen.
Heel simpel.
Maar zó effectief.

En het mooiste moment?
Dat deelnemers zelf gingen benoemen:

“Oh… dit doe ik dus ook tijdens stressvolle gesprekken.”
“Ik merk dat ik mijn adem inhoud als mijn agenda volloopt.”
“Ik voel nu pas hoe moe mijn lijf eigenlijk is.”

Dat zijn voor mij de waardevolste inzichten.
Niet alleen begrijpen wat stress doet…
maar het echt ervaren.

De workshop werd gemiddeld beoordeeld met een 8, waar ik ontzettend dankbaar voor ben.
Maar waar ik misschien nóg blijer van werd, is dat dit bedrijf heeft gekozen voor vervolgworkshops in kleinere groepen.

Want één ochtend inspiratie is mooi…
maar echte verandering ontstaat pas wanneer je dingen gaat oefenen en integreren in je dagelijks leven.

Hoe blijf je dichter bij jezelf tijdens een drukke werkdag?
Hoe zorg je dat je batterij niet elke avond volledig leeg is?
Hoe herken je eerder je grenzen?

Dat zijn vaardigheden die aandacht verdienen.

Ik ben dankbaar dat ik die verdieping de komende tijd mag begeleiden 🙏

Mini adempauze voor tussendoor:
- Voel je vandaag onrust of haast?
- Adem eens bewust langzaam uit.
- Net iets langer dan je inademing.
- Je lichaam begrijpt rust vaak eerder dan je hoofd.

17/05/2026

“Ik red me wel.”

Totdat je lijf iets anders begint te zeggen.

Herkenbaar?

Dat je doorgaat terwijl je eigenlijk moe bent.
Dat je overal aan denkt, behalve aan jezelf.
Dat je hoofd nooit écht stil is.

En dat je ergens voelt:
ik draag al te lang te veel.

Veel vrouwen zijn zó gewend geraakt aan sterk zijn,
dat ze niet eens meer merken hoeveel spanning ze vasthouden.

In hun lijf.
Hun ademhaling.
Hun gedachten.

Daarom organiseer ik op woensdag 21 mei weer een Adem & Vrouwencirkel.
Een avond met als thema:

- Loslaten & Vergeving -

Niet omdat je “iets fout doet”.
Maar omdat sommige dingen simpelweg te zwaar zijn geworden om nog langer mee te dragen.

Oude patronen.
Verdriet.
Schuldgevoel.
Altijd maar zorgen voor anderen.
Of het gevoel dat je jezelf ergens onderweg een beetje bent kwijtgeraakt.

Deze avond hoef je even niets op te lossen.
Je hoeft niet sterk te zijn.
Je hoeft alleen maar te komen zoals je bent.

We werken met zachte ademtechnieken, bewustwording, ontspanning en verbinding in een kleine groep vrouwen.
Warm, veilig, nuchter en zonder moeten.

💛 Maximaal 10 vrouwen
📍 Tolbergse Schuurkapel – Roosendaal
📅 Donderdag 21 mei
🕖 19.15 – 21.15 uur

Voel je dat dit iets voor jou is?
Dan ben je heel welkom.

Aanmelden kan hier:
Hipsy – Adem & Vrouwencirkel
https://hipsy.nl/shop/167265-adem-vrouwencirkel-een-avond-voor-jezelf

Misschien is dit precies die avond waarop je jezelf weer even terug mag voelen 💛

Mini ademoefening voor vandaag
Leg één hand op je buik.
Adem 4 tellen rustig in door je neus.
En adem langer uit dan in.
Alsof je spanning zachtjes laat zakken.
Herhaal dit 5 keer.

11/05/2026

“Ik betrap mezelf er nu steeds op…”

Ik zat laatst achter mijn laptop een mail te typen.

Zo’n mail waarvan je denkt:
“Even goed formuleren…”

En ineens merkte ik het weer.

Ik ademde nauwelijks.

Mijn schouders zaten vast.
Mijn kaak gespannen.
Mijn buik helemaal stil.

En het gekke is:
ik zie dit zó vaak terug bij mensen.

Niet alleen bij mensen met stress of paniekklachten.
Juist bij mensen die hard werken.
Die verantwoordelijk zijn.
Die geconcentreerd bezig zijn.

We houden massaal ongemerkt onze adem vast tijdens focus.

Tijdens werken achter een scherm.
Tijdens scrollen op onze telefoon.
Tijdens vergaderingen.
Tijdens administratie.
Tijdens “nog even snel dit afmaken”.

Het lichaam gaat als het ware in een soort mini-spanning.

Niet groot.
Niet heftig.
Maar wel constant.

En dát is denk ik waarom zoveel mensen aan het einde van de dag zeggen:
“Ik ben kapot… terwijl ik alleen maar heb gezeten.”

Want het zenuwstelsel heeft ondertussen urenlang bijna geen echte ontspanning gevoeld.

Geen vrije adem.
Geen ruimte.
Geen herstel.

En nee, dat betekent niet dat je de hele dag bewust moet gaan ademen alsof je in een yogales zit. Gelukkig niet 😅

Maar bewust worden van die kleine ademstops?
Dat kan al zóveel verschil maken.

Sinds ik hier meer op let, merk ik sneller wanneer mijn systeem vastloopt.

Dan doe ik vaak iets heel simpels:

schouders los
even wegkijken van scherm
diepe zucht
langere uitademing

Meer niet.

En toch voel je vaak direct verschil.

Misschien niet groots.
Maar wel alsof je lijf zegt:
“O ja… dát was ik vergeten.”

Dus misschien is dit vandaag jouw reminder:

Je hoeft niet altijd harder te werken om beter te functioneren.

Soms heeft je lichaam alleen even toestemming nodig om weer te ademen.

Kleine oefening voor vandaag:
Zet je voeten naast elkaar op de grond.
Adem rustig in door je neus.
En adem langzaam langer uit.

Voel maar eens wat er gebeurt in je schouders, je gezicht en je hoofd.

08/05/2026

“Ik dacht dat ik sterk moest zijn… maar mijn lijf dacht daar anders over.”

Ik twijfelde of ik dit zou delen.

Want dit is er eentje uit de categorie: kwetsbaar.

Maar juist daarom doe ik het toch.

Afgelopen week volgde ik een workshop over de psoas.
Een spier diep in je lijf die alles te maken heeft met spanning en veiligheid.

En wow… die kwam binnen.

Letterlijk.

Mijn lichaam zit al een tijd “vast”.
Be**en. Onderrug. Bil.
En inmiddels ook mijn hamstring.

Alsof mijn lijf zegt:
“Hallo… luister je nog?”

En eerlijk?
Niet altijd.

Want ik ben goed in doorgaan.
Sterk zijn.
Zelf oplossen.

Al van jongs af aan.

En ergens is dat ook mooi.
Maar het heeft me ook iets gekost.

Tijdens die workshop voelde ik iets wat ik liever niet voel:
dat ik het niet allemaal alleen hoef te doen.

Klinkt simpel hè?

Maar als je dat je hele leven wél hebt gedaan…
dan is loslaten ineens best spannend.

Ik wil het graag “goed doen”.
Sterk zijn.
De beste versie van mezelf laten zien.

Maar misschien zit de echte groei juist in het tegenovergestelde.

In zachter worden.
In hulp vragen.
In oké zijn met wie je bent.

Met alles erop en eraan.

Kleine oefening voor jou
Leg je handen op je onderbuik.
Adem rustig in.
En zucht je adem uit.

Alsof je iets loslaat.

Doe dit 2 minuten.

Misschien hoef je het vandaag ook niet alleen te doen 💛

06/05/2026

“Je denkt dat je moe bent… maar misschien adem je gewoon verkeerd.”

Tijdens de beweegkermis afgelopen week gebeurde er iets grappigs.

Mensen kwamen gezellig langs.
Praatje maken.
Beetje rondkijken.

En dan vroeg ik:
“Zullen we je ademhaling eens checken?”

Na 1 minuut tellen bleek:
bijna iedereen ademde veel te snel.

En dat zonder dat ze het door hadden.

We denken vaak dat we moe zijn omdat we te druk zijn.
Of slecht slapen.
Of “gewoon ouder worden”.

Maar je adem speelt een veel grotere rol dan je denkt.

Te snel ademen = onrust in je lijf.
En dat voel je in alles.

Minder energie.
Sneller geïrriteerd.
Moeite met ontspannen.

En dan hebben we het nog niet eens over roken gehad…

Wist je dat als je rookt, je lichaam letterlijk minder zuurstof krijgt?
Geen wonder dat je sneller buiten adem bent.

Het mooie is: je kunt hier meteen iets aan doen.

Gratis.
Altijd beschikbaar.
Je hebt het al bij je

Doe even mee (1 minuut!)
Zet een timer.
Adem zoals je altijd doet.
Tel hoe vaak je ademt.

Meer dan 8 keer?
Dan mag het rustiger.

Oefening
Adem 4 tellen in.
En 6 tellen uit.

Rustig. Zonder forceren.

Voel je het verschil?

Je hoeft niet altijd harder je best te doen.
Soms mag je gewoon… rustiger ademen.

Laat je me weten hoe vaak jij ademt?

04/05/2026

“Ik ging op vakantie… en kwam mezelf tegen.”

Ik had zo’n vakantie waarin alles samenkomt.

Rust. Zon. Zee.
En ineens… mezelf.

De weken ervoor waren druk.
Te druk.

Mijn hoofd zei: “Nog even door.”
Mijn lijf zei: “Serieus?”

Maar ja… je kent me inmiddels 😉
Ik luister niet altijd meteen.

Dus gingen we op vakantie naar Texel.
En daar gebeurde het.

Niks.

Geen moeten.
Geen planning.
Geen ‘even snel nog dit’.

En weet je wat er toen kwam?

Inzicht.

Ik zag ineens hoe ik weer in mijn oude valkuil was gestapt:
zorgen voor iedereen… behalve voor mezelf.

Herkenbaar?

Het zit zo diep.
Dat pleasen.
Dat doorgaan.
Dat gevoel dat jij degene moet zijn die het oplost.

Maar mijn lijf had er geen zin meer in.

Dus die liet zich horen.
Met vermoeidheid.
Met moodswings.
Met een hoofd dat alle kanten op schoot.

Leuke cocktail!

Op Texel ben ik weer gaan ademen.
Echt ademen.

Wandelen.
Naar de zee kijken.
Een lammetje geboren zien worden (ja echt)
En gewoon… zijn.

En toen voelde ik het weer:
dit is wat ik nodig heb.

Niet meer doen.
Maar meer voelen.

Kleine oefening voor jou
Ga vandaag 5 minuten naar buiten.
Zonder telefoon.
Adem rustig in door je neus.
En blaas langzaam uit.

Meer hoeft niet.

Soms zit het ‘grote werk’ in de kleinste dingen.

Gun jij jezelf dat?

13/04/2026

Wanneer heb jij voor het laatst écht even gevoeld hoe het met je gaat?

De afgelopen twee weken mocht ik weer een ademreis en een vrouwencirkel begeleiden… en wauw, wat waren het weer bijzondere avonden. Zoveel zachtheid, openheid en vertrouwen. Iedere keer weer ben ik dankbaar dat vrouwen zich durven openstellen en laten ontstaan wat er wil ontstaan.

Wat ik steeds zie: zodra we vertragen, gebeurt er iets.
Iets dat al langer gevoeld wil worden.
Iets dat zachtjes aan je trekt.

En ineens is daar ruimte. Ruimte om te ademen. Te voelen. Te zijn.

Deze avonden gingen over:
– weer contact maken met jezelf
– voelen wat er in jou in beweging wil komen
– even uit je hoofd, terug in je lichaam

In de Adem- en Vrouwencirkels hoef je niets te “fixen”. Je mag gewoon komen zoals je bent. Met alles wat er speelt. En juist daarin zit de kracht.

Veel vrouwen gaan naar huis met meer rust, helderheid… en vaak ook dat ene zachte duwtje: “oké, dit is wat ik te doen heb.”

Review:
Een prachtige ruimte, een kundige en hartelijke begeleidster. Ik voelde me welkom en veilig en het was een waardevolle ademreis. Dankjewel Angelique!

Kleine tip voor vandaag:
Leg je hand op je hart en adem rustig in en uit. Stel jezelf zachtjes de vraag: wat heb ik vandaag nodig?
Luister zonder oordeel naar het antwoord.

Voel je dat je ook behoefte hebt aan zo’n moment voor jezelf?
Je bent heel welkom om het zelf te komen ervaren.

10/04/2026

Rustig hardlopen? Dit trucje helpt écht

Veel mensen vinden het lastig om rustig te lopen. Voor je het weet ga je toch weer sneller dan de bedoeling is.

Een simpele oplossing: neusademhaling.

Als je alleen door je neus ademt, kun je namelijk niet te hard gaan zonder dat het oncomfortabel wordt. Het is een soort natuurlijke begrenzer.

Daarnaast heeft het nog meer voordelen: je verliest minder vocht, je ademhaling wordt rustiger en je komt meer in een ontspannen flow.

En misschien wel het mooiste: je hoofd wordt stiller.

Geen gejaagd gevoel, maar gewoon lopen. Stap voor stap.

Tip om te proberen:
Ga tijdens je volgende run 10 minuten volledig op neusademhaling lopen. Focus alleen op je adem en je ritme.

Simpel, maar verrassend effectief