Diamant Uitvaartverzorging

30/12/2025

Ik kijk warm en liefdevol terug en met overtuiging vooruit.

Aan het einde van dit jaar kijk ik terug op de families die ik heb mogen begeleiden.
Op het vertrouwen dat mij werd gegeven op momenten waarop het leven hun heeft stilgezet en richting nodig hadden. Dat blijft bijzonder en raakt me telkens opnieuw.

Juist rond de jaarwisseling is dat extra voelbaar.
Op dit moment begeleid ik 2 families die afscheid moeten nemen in deze dagen. Voor hen voelt een nieuw jaar niet als iets om op te proosten. Wat wens je iemand toe, als er vooral een gemis in het hart is?

Mijn gedachten gaan ook uit naar de mensen die ik zelf heb moeten verliezen, mijn moeder en mijn twee broers. Die ervaring draag ik dagelijks met me mee in mijn hart, niet om het zwaarder te maken, maar om werkelijk mee te kunnen voelen met families die het nieuwe jaar ingaan met een lege stoel en een gemis in hun hart.

Dit werk doe ik omdat het mijn passie is om families op het moeilijkste moment bij te staan en de weg te wijzen met aandacht, eerlijkheid en respect. Zonder haast.

Vooruitkijkend voelt 2026 anders. Dat is zichtbaar geweest. Een oneerlijk en overwachts besluit van de kerk heeft invloed op mijn werk en nog meer invloed op ons persoonlijk en is voor mijn kinderen en mij enorm ingrijpend en kunnen het nog steeds niet geloven dat juist een kerk die leeft naar een boek waar in staat welke normen en waarde ze horen na te leven, juist zo’n oneerlijk, onrechtvaardig en onmenselijk besluit hebben genomen en vooral de manier waarop en het moment wat ze heel bewust uitgekozen hebben. Dat vraagt aanpassing, veerkracht en moed en mijn kinderen zorgen ervoor dat ik dat allemaal ga volhouden en doen.

Wat het níet verandert, is mijn toewijding aan dit vak. Ik blijf families begeleiden. Ik blijf er zijn, juist wanneer woorden tekortschieten.

Voor wie dit leest en het nieuwe jaar ingaat met een lege stoel en een gemis in het hart.
je hoeft niets te wensen, niets te voelen en niets te kunnen. Er mag gewoon zijn wat er is.
En als het helpend is, loop ik graag een stukje met je mee, op jouw tempo.

Dank aan iedereen die mij dit jaar en alle 13 jaren ervoor mij het vertrouwen gaf. Dat draag ik mee.

Op naar 2026 en voor iedereen de allerbeste wensen en een gelukkig en gezond 2026.
Morgen is niet gegeven.

Angela de Beer
Diamant Uitvaartverzorging

17/12/2025

17/12/2025

Laat deze kerstboom met sterretjes rondgaan op Facebook. Elke ster staat voor iemand die we moeten missen met de feestdagen.

19/10/2025

Misschien heb je ze weleens gezien:
de rouwvlaggen voorop onze rouwauto’s.
Wat veel mensen niet weten, is dat die vlaggen er niet altijd zitten. Als we zonder overledene rijden, zijn ze netjes afgedekt met zwarte hoezen. Zodra de witte strepen zichtbaar worden, weten wij en vaak ook omstanders dat we een dierbare begeleiden op een belangrijke reis. Soms voor een overbrenging, soms voor de laatste rit.

Soms vragen we een kind of kleinkind om de hoezen te verwijderen. Een klein, liefdevol gebaar waardoor ook zij iets kunnen betekenen en zich betrokken voelen bij dat bijzondere moment.

En dan iets wat veel mensen niet precies weten: de verkeersregels bij een rouwstoet.
De rouwauto rijdt altijd voorop en volgt de normale verkeersregels. De rest van de stoet mag niet zomaar onderbroken worden zodra de eerste wagen een kruising gepasseerd is. En andere weggebruikers mogen er niet tussendoor rijden.

Maar belangrijker dan de regels is het respect. Achter elke rouwstoet gaat een verhaal schuil. Verdriet, liefde en een laatste groet aan iemand die gemist wordt.

Even afremmen, even wachten, even ruimte geven, dat zijn kleine gebaren die voor de nabestaanden enorm veel betekenen. ❤️

07/06/2025

Waarom regelen we wél een bruiloft van tevoren… maar geen afscheid?

In de dertien jaar dat ik werk als uitvaartverzorger, zie ik het telkens opnieuw: families die in één week tijd alles moeten beslissen voor een afscheid. Terwijl ze midden in verdriet zitten. Wat zou hij gewild hebben? Welke muziek klonk bij háár leven? Heeft iemand eigenlijk een foto waar hij nog mooi op staat?

We plannen zoveel in het leven vooruit: vakanties, feesten, diploma’s…
Maar bij het einde laten we het vaak open. Terwijl het juist dan zó fijn is als je de touwtjes nog in eigen handen kunt houden. Of dat jouw naasten weten wat jij belangrijk vindt.

Hoe denk jij hierover?
Heb jij er al eens over nagedacht hoe je herinnerd wil worden?
En zou je het mooi vinden om bij leven al iets vast te leggen, voor rust en overzicht?

Laat me weten hoe jij hierover denkt, ik ben benieuwd naar je verhaal. Mag natuurlijk in een persoonlijk bericht.

Wil jij ook een afscheid dat klopt? Bel gerust, ik denk graag mee.

31/05/2025

Met een bakje koffie aan de keukentafel denk ik vaak: wat is dit toch bijzonder werk.

De ochtend is stil. Mijn handen om een warm kopje koffie.
En mijn gedachten dwalen af naar alle mensen die ik in de afgelopen jaren heb mogen begeleiden.
Families die me toelieten in hun verdriet.
Vaders, moeders, kinderen, geliefden , ieder met een eigen verhaal.
Soms uitbundig, soms ingetogen. Soms met honderden mensen, soms maar met drie.
Maar altijd echt. Altijd persoonlijk.

Ik doe dit werk nu al jaren.
En nog steeds raakt het me.
Omdat geen afscheid hetzelfde is.
Omdat elke familie anders is.
En omdat ik elke keer opnieuw mag zoeken naar wat klopt en wat klopt bij het leven wat de overledene heeft geleefd.
Niet volgens regels of rituelen, maar volgens het hart.

Een lievelingsbloem. Een liedje dat thuis altijd opstond. De koekjes die altijd werden gegeten als je op bezoek kwam. Een plek in de stad die belangrijk was.

Een rouwkaart die écht past bij wie iemand was.
Een uitvaart waar mensen zeggen: ja, dit was precies goed zo.

Ik kijk, ik luister, ik voel.
En ik denk met je mee, in alles.
Net zolang tot het klopt.

Soms is dat groots en uitgebreid.
Soms klein en stil.
Maar altijd persoonlijk.

En elke keer, als ik na afloop thuis kom
en nog even aan de keukentafel zit voel ik trots.
Dat ik dit werk mag doen.
Dat mensen mij vertrouwen.
Dat ik verschil mag maken, precies daar waar het leven zo kwetsbaar is.

Bij ons gaat het niet om hoe groot iets is. Maar of het klopt. Of het echt is. En of het past bij wie iemand was.

21/05/2025

“Een uitvaart hoeft niet groots te zijn om groots aan te voelen. Afgelopen week hielpen we een klein gezelschap in Rosmalenom op een intieme manier afscheid te nemen van hun moeder. In een tuin, met bloemen uit haar eigen kas. Dat is wat wij bedoelen met een persoonlijke uitvaart.”