Gonnie Helfrich, uitvaartspecialist

Startpagina
Nederland
Rosmalen
Gonnie Helfrich, uitvaartspecialist

Een meerwaarde voor het afscheid creëren een meerwaarde voor het afscheid creëren in woord en beeld

Permanent gesloten.

22/03/2023

11/03/2023

Iemand uit de buurt die blij word van fotoachtergronden??? Vandaag ophalen!

04/05/2021

Vandaag, 4 mei, is het Internationale Dag van de Brandweer. Een dag om stil te staan bij het dappere werk dat deze stoere mensen uitoefenen.

13/03/2021

Hoe tof is dit! The Full Monty Workshop: de meest intensieve, complete en persoonlijke workshop voor journalistieke/documentaire fotografen, die een hoog niveau willen bereiken. Nu ook voor afscheidsfotografen!!!!!! #

The Full Monty Workshop: de meest intensieve, complete en persoonlijke workshop voor journalistieke/documentaire fotografen, die een hoog niveau willen bereiken.

24/10/2020

Lieve Luna, zo mooi hoe je je papa bedankte! Dank je wel voor het delen tijdens de betekenis week.....

20/10/2020

Adres

Kruisstraat 28a
Rosmalen
5247RE

Telefoon

0641255518

Website

http://www.gonniehelfrich.nl/

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Gonnie Helfrich, uitvaartspecialist nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Contact De Praktijk

Stuur een bericht naar Gonnie Helfrich, uitvaartspecialist:

Snelkoppelingen

Wilt u dat uw praktijk hét hoogst genoteerde Kliniek in Rosmalen wordt?

Type

Begrafenisonderneming

‘het gaat veel meer om wat je voelt bij een foto, dan om wat je ziet’

ROSMALEN - Al tien jaar fotografeert Gonnie Helfrich de overledenen of zij die binnenkort zullen overlijden. Moeilijk vindt ze het niet, wel is het volgens haar dankbaar werk.

Sophie Fleur Verbiesen 01-11-18, 09:01

Ze weet nog dat haar oma overleed. Haar vader hield een voordracht en daar zat moeder met haar eigen verdriet en nog drie kinderen naast haar. ,,Ze kon met haar hand net niet bij mij om mij te troosten. Toch heeft er de hele dienst een hand op mijn schouder gelegen. Iemand die achter ons zat. Tot op de dag van vandaag weet ik niet wie.” Gonnie Helfrich was nog maar acht jaar toen dat gebeurde, maar toch wist ze: ,,als er een foto was gemaakt, dan had ik geweten wie het was.”

En dus voelde het heel natuurlijk, toen ze werd gevraagd om te fotograferen tijdens het afscheid van haar oom, tien jaar geleden. ,,Ik werkte toen ook al als fotografe en legde vooral de liefde vast.” Met in haar achterhoofd haar herinneringen aan haar oma’s begrafenis, ging ze aan de slag.

Nu volgt ze al twee jaar een vrouw, van het moment dat ze ziek werd tot het moment dat haar afscheid daar is. ,,Vaak willen mensen niet meer op de foto als ze ziek zijn. Maar het gaat veel meer om wat je voelt op een foto, de connectie tussen mensen maakt iemand mooi, niet het uiterlijk.” En daarom vindt Helfrich haar werk ook zo dankbaar. ,,Ik kan herinneringen geven. Vaak vergeten mensen dat er ook gelachen wordt tijdens een uitvaart.”

In haar werkkamer brandt een lamp, die nooit uitgaat. Gekregen van ouders bij wie ze de begrafenis van hun zoon fotografeerde. ,,Ik maak heel veel mee inderdaad. Van een afscheid van meer dan een ton met heel veel mensen, tot hele kleine ceremonies. Tegenwoordig kan er zo veel meer. Ik zou zelf wel een afscheidsdienst willen hebben in een grote tent in een weiland. Waarom in zo’n kille aula? Dat typeert mijn leven helemaal niet. Bij een huwelijk doe je ook wat bij je past. Dat zou ook bij een afscheid zo moeten zijn.”

Bij een uitvaart staat ze niet verscholen achter een p**l: ,,Ik ga niet voor de kist, of de bloemen. De mensen zijn belangrijker. Op dat moment hoor ik er even bij.” Het is haar werk en daarom kan ze emotioneel goed afstand nemen, maar toch zijn er ook momenten dat ze even moet slikken. ,,Als mensen die zestig jaar getrouwd zijn, hun partner moeten begraven. Dan is zo iemand echt alleen. De kinderen zijn dan vaak met hun eigen gezin bezig. Dat vind ik lastig om te zien, die eenzaamheid.” Helfrich, zelf moeder, lukt het om toch professioneel te blijven bij uitvaarten waar jonge kinderen bij betrokken zijn. ,,Bij elke kinderfilm kun je me wegdragen. En ik huil ook bij talentenjachten. Echter, tijdens een afscheid gebeuren er ook mooie dingen. Zo was er die jongen die met zijn vader altijd op Pokémon jaagde. En terwijl zijn vader opgebaard lag, vond zijn zoon een Pokémon in het uitvaartcentrum. Dat kind was oprecht blij en toonde zijn schermpje aan zijn vader. En dat zijn nu juist de dingen die ik graag laat zien.”