21/06/2021
Een azijnpisser noemen ze iemand die terwijl iedereen blij is, toch nog steeds wat te zeuren heeft.
Het is geen compliment en ik geloof niet dat iemand het wil zijn.
Toch voel ik me nu een azijnpisser.
Een golf van blijdschap overspoelt het land.
Iedereen is blij dat we weer dingen ‘mogen’ die eigenlijk heel vanzelfsprekend zijn en we altijd al ‘mochten’.
En we ‘moeten’ die mondkapjes niet meer die niet ingevoerd werden omdat ze zouden helpen, maar als symbool werden gedragen om te laten zien dat je solidair was en niet asociaal.
Al die zaken waar eindeloos over gediscussieerd werd, hoeven nu niet langer tussen mensen in te staan.
Misschien kunnen we zelfs weer verzoenen met die vrienden of familie die zo’n tegengestelde mening hadden.
En in kranten en tijdschriften wordt een ‘sluttysummer’ voorspelt. Waarmee ze bedoelen dat iedereen het gemis aan intimiteit ruimschoots gaat inhalen.
Mooi toch?
Zo voelt het niet voor mij.
Want de flinke adder onder het gras is, dat voor zovele zaken die het leven leuk maken, een etentje, een theateravondje, een concert, een festival, en last but not least, een mooie reis - het volgende speeltje van Hugo de Jonge een must zal worden vanaf 1 juli. Alles mag weer als je maar de app kunt tonen met het bewijs dat je gevaccineerd bent.
Ik krijg er een misselijk makend gevoel bij.
En voegde Hugo er vrolijk aan toe: “Maak je geen zorgen. Wij komen naar je toe deze zomer. Ben je nog niet gevaccineerd dan rijden wij naar je toe met mobiele priklocaties en gaan met je in gesprek om je alsnog te overtuigen.”
Ondertussen wordt de angst voor de Deltavariant erin gemasseerd. De volgende golf. En ongetwijfeld ook weer het volgende vaccin als booster want samen krijgen we corona eronder.
Machteloos gooi ik een flesje water naar mijn autoradio waarop ik de persconferentie beluister wanneer deze twee heren, tot driemaal toe, een infantiel kinderliedje parafraseren: “We zijn er bijna – maar nog niet helemaal”.
Ik probeer mijn verlies als man te dragen.
Ik kies er voor om niet gevaccineerd te worden en de prijs die ik daarvoor betaal, is dat me de toegang tot een aantal zaken die ik érg leuk vind, ontzegd zal worden.
Eigen schuld, dikke bult.
“Ziet er niet te best uit voor ons jaarlijks reisje,” zeg ik tegen mijn dochter die naast me zit.
“Nee,” zegt ze, maar voegt er standvastig aan toe, “maar toch laat ik me niet vaccineren.”
Als 18 jarige heeft ze veel meer te verliezen dan ik.
Gelukkig zijn er nog organisaties zoals Vrouwen voor Vrijheid die vandaag toch maar weer een manifestatie organiseren.
Omdat er grondrechten zijn die bevochten moeten worden voor onze kinderen.
En vele mensen zullen hen azijnpissers noemen.
Waarom doen ze nog steeds zo moeilijk, we mogen toch weer alles?
Maar dat is niet zo.
De integriteit om over ons eigen lichaam te beslissen, wordt ons afgenomen.
Het geloof in het eigen immuniteitssysteem, maakt een wappie van je.
Het wantrouwen tegen de farmaceutische industrie, maakt een complotdenker van je.
De kans om in deze crisis net voor échte gezondheidsbevorderende maatregelen te kiezen, is voorbij.
Elk half jaar een prik in je arm tot we van de Delta de Omega variant bereiken om dan weer bij Alpha Bis te beginnen.
Vooral niet inzetten op bewegen, gezond eten, vitamine D en C en Zink...
Maar spuit na spuit, na spuit, om ons zwak en angstig te maken, in plaats van sterk en gezond.
Ja, vandaag voel ik me azijnpisser.
Want ik wil niet dat onze kinderen het geloof in hun eigen kracht wordt ontnomen. Er is hen al genoeg ontnomen het afgelopen anderhalve jaar.
Door Geert Kimpen
