20/02/2026
Deze glimlach en deze gretigheid
Ervaring door de ogen van Eddy.
Zaterdag trok ik mijn mooie nieuwe trainingsjas aan en reed richting Amersfoort. De Ho Ho 100 Amersfoort. Nog één keer, had ik gedacht. Ooit leek het niet meer te kunnen, maar soms schuift het leven nét genoeg om ruimte te maken. Mijn vrouw zei: je moet het gewoon doen. Dat was alles wat ik nodig had.
In het donker van de vroege ochtend stapte ik bij Nico in. Half zes. Stilte, koffie, verwachting. De weersvoorspellingen waren somber, maar wij reden gewoon. En alsof Amersfoort ons beloonde voor dat vertrouwen, viel het mee. Koud, ja. Nat? Nauwelijks.
De start voelde vertrouwd. Bekende gezichten, korte gesprekken, dat rustige wachten vlak voor iets groots. En toen gingen we. De stad in, de dag tegemoet.
Mijn benen liepen alsof ze dit al wisten. Alsof ze hadden geoefend zonder mij. Ik temperde mezelf. Geen haast. Geen doel behalve blijven gaan. De honderd mijl liet ik los. Dat gaf ruimte. En precies in die ruimte gebeurde iets bijzonders: kilometers gleden voorbij, sneller dan ooit, lichter dan verwacht.
De nacht kwam. Koud. Stil. Mooi. Mijn handen verstijfden, mijn adem werd zichtbaar. Af en toe liep iemand langs, in zijn eigen wereld. Een knikje. Een zacht “hoi”. Meer was er niet nodig. Even was ik het zat. Ik zei het hardop. En daarmee verdween het weer.
Iemand riep iets over blinden. Ik lachte, riep terug, liep verder met een grijns. Kleine momenten, groot geluk.
Na 22 uur stopte ik. 152 kilometer. Niet leeg, maar voldaan. Ik had mezelf iets beloofd en dat gehouden. In de kantine zat ik stil, luisterde half, voelde alles. Moe. Dankbaar. Blij. Lichaam en geest hadden samen gelopen. En dat neem je mee, lang nadat de schoenen uit zijn.
Foto toelichting: Eddy rennend over het fietspad tijdens de Ho Ho 100.
Fotograaf: buddy Lex - de foto is scherper gemaakt.
NN Ho Ho Fonds Gehandicaptensport
