29/01/2026
Tijdens een intensief traumatherapeutisch traject raakte zij overbelast.
Er was behoefte aan een adempauze.
Niet stilstaan.
Niet verder graven of analyseren.
Maar ruimte om — veilig — even te kunnen zijn.
Ik koos voor natvilten.
Een materiaal dat alleen reageert op aandacht, warmte en herhaling.
Je kunt het niet dwingen.
Het vraagt om afstemmen, volgen en voelen.
Op een zachte manier maakt het tastbaar
waar je jezelf met zachtheid mag ontmoeten.
Een regulerend, zorgend tussengebied
waarin het zenuwstelsel mag herstellen,
zonder te hoeven herbeleven of begrijpen.
Ze had vaak een knuffel bij zich,
die troost bood in moeilijke momenten.
Niet als vlucht, maar als houvast en gevoel van veiligheid.
We zagen dat het lijfje beschadigd was.
Er zaten gaten in.
Die konden niet gerepareerd worden.
Wat weg is, is weg.
Dat hebben we niet geforceerd.
Samen ontstond het idee om te verzorgen.
Niet door het verleden te herstellen —
zoals een litteken ook niet meer verdwijnt —
maar door iets nieuws te geven.
Met de juiste verzorging kun je leren omgaan met wat er is.
We maakte een nieuw jurkje voor haar knuffel,
Ze koos zelf de kleuren.
De lagen.
De vorm.
Zo gaf ze, zonder woorden,
de verzorging die ze zelf zo nodig had.
Het ging niet om praten of begrijpen.
Maar om ervaren dat zorg mogelijk is,
ook wanneer niet alles gerepareerd kan worden.
Dit werk laat zien hoe zacht materiaal
en zorgend handelen ruimte kunnen maken voor herstel, juist wanneer woorden te veel zijn. 🤍
