01/04/2026
"Als hij niet zoveel geld zou hebben, was ik al lang weg geweest"…
Een statige dame verschijnt in de behandelkamer. Op en top verzorgd, mooie kleding en uiterst correct. Ze zegt het bijna achteloos, maar haar ogen verraden iets anders. Vermoeidheid. Misschien ook verdriet.
Ik laat even een stilte vallen.
"Vertel eens…"
"Ik weet dat het ondankbaar klinkt," zegt ze. "Hij werkt hard. Hij heeft alles opgebouwd… voor ons. Maar ik voel me… leeg. Alsof ik ergens onderweg mezelf kwijt ben geraakt."
Het is een verhaal dat ik vaker hoor in de behandelkamer. De man die bouwt, groeit, doorgaat. Voor hem is dat liefde: hard werken, comfort creëren voor het gezin. En naast hem de vrouw die alles eromheen draaiende houdt. De kinderen, het huis, de rust. Jarenlang.
Hij met de beste bedoelingen en zij ook met de beste bedoelingen.
Maar waar hij zich verbindt door te doen, raakt zij zichzelf juist kwijt in datzelfde proces. Beide gewend aan de levensstijl die ze hebben opgebouwd. Zij als de dood om dit los te laten.
"Het is alsof mijn leven in dienst is gaan staan van het zijne," zegt ze zacht. "En ik ben gewoon… meegegaan."
"Wat waren je eigen dromen?" vraag ik.
Ze kijkt me aan, en het blijft stil. Alsof die vraag ergens ver weg ligt, onder lagen van aanpassen, doorgaan en zorgen.
Langzaam onderzoeken we samen waar ze zichzelf is gaan verliezen. In schematherapie kijken we naar de patronen die haar ooit hebben geholpen om zich aan te passen, maar haar nu laten verdwijnen. In emotionally focused therapy (EFT) brengen we onder woorden wat er onder haar afstand en frustratie zit: het verlangen om gezien en gevoeld te worden in de relatie. En met ACT (Acceptance and Commitment Therapy) richten we ons voorzichtig weer op de vraag: wat doet er voor jou écht toe, los van alles wat je bent gaan dragen?
"Ik wilde vroeger iets met kunst," zegt ze uiteindelijk. "Iets maken… iets van mezelf."
Voor het eerst verschijnt er iets zachts in haar gezicht.
