Kien&Kundig

28/05/2026

MNRI® reflexintegratie bij een HOGE BLOEDDRUK

Hoewel ik al een tijdje geen nieuwe volwassenen meer in behandeling neem, kon ik de uitdaging van een kennis niet laten schieten. Ze is 56 jaar jong en heeft sinds een tijdje last van een hoge bloeddruk en hartkloppingen. De internist en cardioloog waren het er beide over eens dat ze na 3 maanden terug moest komen en er dan beoordeeld zou worden of medicatie nodig was.
Ik hoorde haar verhaal via via en kon het toen niet laten om haar de tip mbt MNRI® reflexintegratie te geven.

Ikzelf ben enkele jaren geleden voor behandeling bij een MNRI® collega geweest ivm verschillende klachten die te maken hadden met een ongeluk van een aantal jaren daarvoor. Ook ik ervoer een hoge bloeddruk en had zo af en toe hartkloppingen. Nu had ik dat destijds niet in de hulpvraag richting mijn collega meegenomen, maar het bijzondere was dat ik na verloop van tijd, na meerdere behandelingen, merkte dat alles veel rustiger werd. Ik had geen opgejaagd gevoel meer, de hartkloppingen waren verdwenen en als ik mijn hartslag voelde was deze heel mooi rustig.

Ik wilde natuurlijk niet anders dan geloven dat dit door de behandelingen kwam 😜. Dus trok ik de stoute schoenen aan en heb gepeild of de kennis er voor open stond om bij mij op de behandeltafel te komen. Zonder twijfel zei ze, ja, want wie niet waagt, wie niet wint. En, baat het niet dan schaadt het niet, waren haar motto's ☺️ En dat is ook zo. Het zou natuurlijk fantastisch zijn als medicatie uiteindelijk niet nodig is.

En wat denk je, 3 maanden later tijdens een controle in het ziekenhuis bleek haar bloeddruk normaal te zijn en kon ze de internist vertellen dat ze ook geen hartkloppingen meer heeft gehad. En ook zij voelde zich veel minder gejaagd, tov van voor de behandelingen en had veel meer energie......

Ze heeft de internist verteld over MNRI® reflexintegratie. Niet geheel overtuigd, helaas, maar toch luisterend naar zijn patiënt, wil hij haar nog wel een keer terug zien. Logisch, want het is natuurlijk heel verstandig om het medisch voorlopig nog te blijven monitoren.
Maar je snapt, ik maakte een klein sprongetje toen ze me het goede nieuws vertelde (en zijzelf ook trouwens 😄).

MNRI® reflexintegratie werkt stressreducerend. De lichaamsgerichte technieken hebben een kalmerende werking op het zenuwstelsel. Wanneer bij te hoge en langdurige stress, door welke reden dan ook, het vecht- vlucht- of bevries beschermingsmechanisme te lang in actie blijft, kan dit in veel gevallen effect hebben op je bloeddruk en het functioneren van je hart.
Medicijnen kunnen dan een oplossing zijn, maar die maskeren en bestrijden over het algemeen de symptomen. Werken aan de oorzaak, de stress in dit geval, kan het gebruik van medicijnen verminderen of zelfs uit- of afstellen.

Laat ik hier wel duidelijk aan toevoegen dat, bij klachten, het altijd een goede stap is om naar een arts te gaan en onder controle te blijven. In overleg kan hier over het algemeen samen een weg in gevonden worden.
Informeer eventueel naar de mogelijkheden mbt reflexintegratie, bij een MNRI® collega van mij.
Via https://mnrigids.masgutovamethode.nl/ kan je kijken of er iemand bij jou in de buurt zit.

We hebben afgesproken dat ze voorlopig eens in de 2 á 3 maanden nog bij me langskomt. Alleen al om die kalmte en ontspanning erin te houden, zoals ze zelf zegt ☺️

🍀🍀🍀🍀🍀🍀

Margreet Leeflang-Wobbes
www.kienenkundig.nl

NB: dit is geen gezondheidsclaim! Ik deel dit om aan te geven hoe breed MNRI® reflexintegratie ingezet kan worden, en heel mooi samen kan gaan met de reguliere zorg- en hulpverlening.

27/05/2026

Ik ga toch maar weer eens reclame maken. Ze verdient het namelijk om nog meer gezien en vooral gehoord te worden.
Onlangs ontving ik namelijk de boeken JOUW GOUD van Willemijn Trip

We kennen elkaar van een aantal jaren geleden en ontdekten toen al hoe onze kijk naar de mens elkaar raakt, overlapt en aanvult.
En wat een kadootje kreeg ik. Alleen al het ontvangen en daarna openen van het pakket was een feest. Wat ziet het er fantastisch uit en wat is het geweldig geschreven.

Een persoonlijke noot op een kaart en een ontzettend passend gedicht, ook voor mijn werk, speciaal voor Willemijn geschreven door Tanja Helderman (toevallig een studiegenoot HBO logopedie van mij in de jaren 90 😊)

Alles wat Willemijn beschrijft is zó leesbaar en begrijpelijk verwoord. Het maakt dat wat (voor mij al zo) logisch is nog makkelijker te plaatsen te begrijpen en te verwoorden. Hierdoor ontstaat er nog meer vertrouwen in wat het lijf en brein samen bekokstoven, en vooral in het waarom en hoe dat helpend kan zijn.

Ik ben ook weer begonnen met het luisteren naar haar podcasts over deze biologische natuurwetten. Ook zó fijn en plezierig om te beluisteren. Echt een aanrader. Geen lange afleveringen, precies goed (tijdens m'n workout in de sportschool 😅).
Ik kan je o.a. onderstaande aflevering adviseren. En dan zie je gelijk welke interessante afleveringen ze nog meer gemaakt heeft. Je kan er even mee vooruit, om het zo maar te zeggen.

https://open.spotify.com/episode/4DzmIpa1gizQ7H5gcught3?si=JWBdrc2ZRjaj18M3MJ4Mog

Dankjewel Willemijn. Ik zet je bij deze graag even in het ☀️

Liefs,
Margreet

24/05/2026

Eentje om over na te denken.....
(En misschien wat mee te doen 😉)

20/05/2026

EMOTIEREGULATIE; een beschrijving van een "executieve functie"…..

(Het is een beetje een lange geworden 🙈, dus neem de tijd en ga er lekker bij zitten 😅)

Emotieregulatie is het vermogen om door verstandelijke (rationele) gedachten, emotionele reacties te beheersen of op orde te brengen, oftewel te reguleren. Het stelt je in staat om doelen te bereiken, om taken te voltooien en/of om je gedrag te controleren en aan te sturen.

Gedurende de dag worden we blootgesteld aan allerlei zaken die invloed hebben op onze emotie. Zaken waar we wat van vinden of waar we wat bij voelen. Ups en downs die bij de één voor meer emotionele lading en ontlading zullen zorgen, dan bij de ander. Wanneer je emotieregulatie goed ontwikkeld is, kan je in die situaties over het algemeen gepast reageren, en gepast gedrag laten zien.
Als je je emoties op een gezonde manier kan beheersen, zal je niet snel driftig worden, en kan je goed omgaan met onplezierige gevoelens van angst, frustratie en teleurstelling.

Wat deze executieve functie voor je regelt, is overleg tussen het voelen en het denken. Een situatie geeft namelijk altijd een emotie, een gevoel. Wanneer je niet loskomt van dit gevoel kan je emotioneel reageren. Emotieregulatie zorgt voor een razendsnel (en soms wat minder snel) verstandelijk denkproces. Je kunt vanuit denken (rationaliseren) het gevoel bij die situatie een plek geven en overgaan op gezonde actie.

Emotieregulatie wordt aangestuurd vanuit de prefrontale cortex (het deel van de hersenen achter je voorhoofd), maar je rechter- en linkerhersenhelft zijn ook heel belangrijk in dit proces. De rechter wordt namelijk ingezet voor het ervaren van de emotie, en je linkerhersenhelft voor het rationele denken. Is één van die 2 minder sterk ontwikkeld, dan zal emotieregulatie een uitdaging kunnen zijn. Je kunt dan óf te sterk emotioneel blijven reageren, óf juist emoties minder goed interpreteren, omdat je alles voornamelijk verstandelijk, vanuit de linkerhersenhelft benaderd.

Emotieregulatie heeft tijd nodig om te ontwikkelen. We kennen allemaal wel de kleine dreumes die heftige frustratie laat zien, omdat het iets niet voor elkaar krijgt. Of de kleuter die de aandacht van papa of mama zoekt en zich dramatisch op de grond stort als ze niet snel genoeg reageren of de behoefte niet bevredigd wordt.
Daarnaast zijn er ook kleine kinderen die zich juist gaan afzonderen, zich stilhouden wanneer het niet gaat zoals ze verwacht of gehoopt hadden.

De ontwikkeling van emotieregulatie doorloopt verschillende stadia passend bij de leeftijd en kunnen per individu verschillend zijn. En dat kan nou juist het lastige zijn in het opvoeden en onderwijzen van kinderen. Wat bij de één qua aanpak werkt, werkt niet persé bij de ander. En dat is geen kwestie van lastig doen of willen zijn, dat heeft te maken met de mate van rijping van de préfontale kwab, het voorste deel van de hersenen, van waaruit de executieve functies worden aangestuurd. Dit is één van de laatste delen van ons brein wat zich ontwikkelt en dus bij de één meer tijd nodig heeft dan bij de ander.

De ontwikkeling van emotieregulatie kan per leeftijdscategorie globaal als volgt ingedeeld worden:
* peuter en kleuters
- herstelt zich snel van een teleurstelling of een verandering in plannen
- kan in een groep spelen zonder daarbij bovenmatig opgewonden of overdonderd te raken
- kan bijvoorbeeld de hulp van een ouder inschakelen als een ander kind er met een speeltje vandoor gaat, zonder fysiek te worden.

* groep 3 tot en met 5
- kan tegen "kritiek" van een volwassene, bijvoorbeeld een terechtwijzing
- kan omgaan met iets wat hij/zij als “oneerlijk” beschouwd, zonder al te kwaad te worden
- kan het eigen gedrag aanpassen, bijvoorbeeld “afkoelen” na een korte pauze

* groep 6 tot en 7
- reageert niet bovenmatig emotioneel bij verlies, of accepteert het als het iets niet krijgt
- reageert terughoudend bij plagerijen, kan tot op zekere hoogte al incasseren

* groep 8 en brugklassers
- kan reacties van vrienden “lezen” en kan eigen gedrag daarop aanpassen
- kan oorzaak-gevolg incasseren en zich voorbereiden op een mogelijke teleurstelling
- kan zich assertief opstellen als dat nodig is, bijvoorbeeld bij het vragen om hulp of een mening geven.

Gedurende de basisschoolleeftijd zal emotieregulatie steeds makkelijker moeten worden, totdat de hormonen om de hoek komen kijken. Tijdens de puberteit zorgen de hormonen ervoor dat alles weer in de war raakt. Dit is dé leeftijd dat er een enorm beroep gedaan wordt op alle executieve functies en met name op impulsbeheersing en het werkgeheugen. Als je daarbij ook nog eens je emoties moet reguleren draait de préfrontale kwab overuren. Het is dan ook niet gek dat pubers vaak naast dat ze in onze ogen “verkeerde” en “roekeloze” beslissingen kunnen nemen, ook zo licht ontvlambaar zijn. 😉

Er zijn manieren om de emotieregulatie bij je kind te trainen of te leren reguleren. Afhankelijk van de leeftijd kan het helpen:
• om gedurende de dag vaste routines in te bouwen met name rond maaltijden, (middag-) slaapjes en bedtijd
• om je kind voor te bereiden op wat komen gaat en wat eventueel van hen verwacht wordt.
• om vooraf te bespreken wat je kind kan doen als het zich overweldigd voelt. Bijvoorbeeld een boekje gaan lezen, even bij je komen zitten of om naar buiten te gaan en een balletje te trappen
• om (als leerkracht/docent) met de leerling signalen af te spreken zodat hij/zij doorheeft dat er een pauze ingelast moet worden, of het kind naar een rustige plek kan gaan
• om af te spreken welk gedrag of welke handelingen bij “oververhitting” geaccepteerd worden als afkoelstrategie. Bijvoorbeeld rustig zeggen dat het even naar zijn kamer gaat, op de bank rustige muziek wil luisteren of een filmpje wil kijken.
• om ademhalingstechnieken toe te passen (veelal bij het wat oudere kind) om zich te kunnen ontspannen
• om je kind een “mantra” aan te leren. Bijvoorbeeld: “ik weet dat ik dit moeilijk vind, maar ga het toch proberen. Als ik er niet uitkom vraag ik papa, mama of de docent om hulp”.
• om, zonder te veel lading en (eigen) emotionele invulling, nadien de situatie door te spreken en te benoemen wat goed ging en te vragen hoe het een andere keer ook zou kunnen. Zelf hardop mee laten denken vergroot het kunnen rationaliseren.
• om er onvoorwaardelijk voor je kind te zijn.

Vergeet niet dat emotieregulatie echt met ups en downs en verschillende heftigheden de r***e zal passeren. Het is niet alleen afhankelijk van leeftijd, maar ook zeker van voldoende rust, slaap en een (niet te) volle agenda. Onze mate van beheersing, en dus ook die van onze kinderen, is sterk afhankelijk van de situatie, plaats, tijd en zelfs geestelijke en fysieke gezondheid. Bedenk altijd, “gedrag is een symptoom van een onderliggende strijd”.

NB: Een goede emotieregulatie kan ook nog minder ontwikkeld zijn door actieve of niet goed ontwikkelde primaire reflexen. Mocht het trainen ervan niet lukken of geen blijvend resultaat geven, dan kan het lonen om eens contact op te nemen met een MNRI® reflexintegratiebehandelaar.

Bron: “Slim maar” van Peg Dawson en Richard Guare en “Vergeten, kwijt en afgeleid” van J. Cooper-Kahn en L. Dietzel

Margreet Leeflang-Wobbes
www.kienenkundig.nl

20/05/2026

🤜🤛

Het kan soms zo lastig zijn, maar het brengt je uiteindelijk vaak wel verder 🍀

18/05/2026

HOE VIND IK EEN MNRI® REFLEXINTEGRATIE BEHANDELAAR?

Ik krijg regelmatig de vraag of ik een geschikte MNRI® behandelaar kan adviseren. Dat vind ik helemaal niet erg, maar wist je dat er een speciale gids is waar al mijn collega's in vermeld staan? Zo kan je kijken wie er bij jou in de buurt zit.

👉 Een MNRI® behandelaar bij jou in de buurt vind je via:
https://mnrigids.masgutovamethode.nl/

Tik op de kaart totdat je jouw regio in beeld hebt. Achter elk rood pinnetje zit een behandelaar/beoefenaar.
Als je op de foto tikt, kan je in het kort extra info over een behandelaar vinden.
Naast de foto kan je de locatie zien, en staat eventueel een link naar de website van de betreffende behandelaar.
Als je vervolgens op de naam klikt, krijg je een lijst van gevolgde MNRI® modules te zien en zie je of iemand kinderen en/of volwassenen behandeld.

Kom je er niet helemaal uit, dan is er per regio een MNRI® Gids Consultant die jou graag verder helpt in je zoektocht naar een geschikte MNRI® behandelaar. Deze komt in een blauw blok tevoorschijn als je bij "Kies een Land" Nederland (of België, of ..... ) kiest, en daarna jouw "gebied" selecteert.

Neem gerust contact met een behandelaar op, als je vragen rond MNRI® reflexintegratie hebt 🍀

Margreet Leeflang-Wobbes
www.kienenkundig.nl

15/05/2026

Dit is J. van bijna 5 weken 🥰

Ik kreeg de vraag van een lactatiekundige of ik mee kon kijken met een baby met voedingsmoeilijkheden.
Drinken met "speen 1" leek te zwaar en kreeg het ventje niet goed voor elkaar, maar bij "speen 2" ging de melkstroom juist te vlot, waardoor hij te snel te grote hoeveelheden weg moest drinken. Gevolg: melk lekkage in de mondhoeken en krampen en andere ongemakken (mogelijk) door het te snel moeten drinken.

Ook zag de lactatiekundige verhoogde spierspanning, wat volgens moeder de afgelopen 2 weken alleen maar aan het oplopen is. Daarnaast laat hij een duidelijke voorkeurshouding naar rechts, met overstrekking naar links, zien. Dit onrustige beeld is na de voeding duidelijk erger en kan zeker minimaal een uur aanhouden. J. zit dan overduidelijk niet lekker in z'n vel.

De zwangerschap was zonder problemen of ongemakken. De geboorte daarentegen verliep minder mild en makkelijk.
Na spontaan begonnen te zijn, bleef de ontsluiting na een aantal uren hangen op zo'n 4 cm. Tot de vliezen braken en de ontsluiting in zo'n 10 minuten van 4 naar 10 cm ging en de persweeën zich direct en in volle vaart aankondigden.

Deze stortvloed maakte het J. niet makkelijk. De hartslag van J. daalde dusdanig zorgelijk dat de ambulance gebeld moest worden en moeder de drang om te persen moest zien tegen te houden. Uiteindelijk, eenmaal in het ziekenhuis, moest J. in allerijl geboren worden en werd daarom tijdens het persen op de buik meegeduwd, zodat hij er binnen 15 minuten was. Stortvloed op stortvloed....

J. heeft tijdens deze geboorte zijn primaire reflexen onvoldoende het werk kunnen laten doen. Hij kwam zelf niet goed in beweging, bleef steken, kon z'n draai niet vinden en werd uiteindelijk met man en macht gepusht om heel snel geboren te gaan worden.
Hierdoor heeft zijn zenuwstelsel alles op "aan' gezet en wist het daarna niet goed om spanning en ontspanning te reguleren.

Na verschillende MNRI® reflexintegratie oefeningen met hem gedaan te hebben, om de balans tussen spanning en ontspanning in zijn lijfje te helpen optimaliseren, bleek bij hem HET puzzelstukje te zitten in een techniek die werkt op de bewegelijkheid van het tongbeen.
Alsof er op het "uit"- knopje gedrukt werd. In een paar seconden liet zijn lichaam alle spanning los, zuchte hij diep, werden zijn ogen loom en viel hij als een blok in slaap .....

Zo ging J. van onrust en spanning, naar rust en ontspanning.

De gespannen houding leek o.a. zijn tongbeen en nekje minder bewegelijk te maken. Of eigenlijk is het andersom. Het vaste tongbeen leek ervoor te zorgen dat J. veel spanning elders in zijn lijf had en meer en meer leek op te bouwen. Het lijf kon maar moeilijk ontspannen, met als gevolg, een constant moeten bewegen en (over)strekken.
En, een stug tongbeen maakt dat drinken minder makkelijk gaat.
Alles is met elkaar verbonden.

Ouders gaan de komende week thuis met enkele oefeningen aan de gang, om hem hier nog een handje bij te helpen. En om hem nog even in de gaten te blijven houden, hem eventueel nog wat extra's te kunnen bieden, hebben we voor de zekerheid nog een paar vervolgafspraken gemaakt.
Och, en dat vind ik natuurlijk helemaal geen straf..... 😉🥰

Fijn weekend!

Margreet Leeflang-Wobbes
www.kienenkundig.nl

11/05/2026

Leuke test om te kijken of jij meer links of rechts georiënteerd bent. 😄

Ik ben een mix van beide, waarbij rechts enigszins de overhand heeft.

En jij?
Klopt het een beetje bij wie je bent? 😏

https://youtu.be/N4UwY5iqsS4

Welke hersenhelft is bij jou het actiefst?

10/05/2026

Ik heb met een hele lieve baby mogen werken, die erg veel spanning in het lijfje ervoer, na een pittige bevalling. Een zogenaamde sterrenkijker waar de vacuümpomp bij gebruikt is om de baby geboren te laten worden. Hierdoor kan het kind de bevalling niet op eigen rempo voltooien en de weg door het geboortekanaal verloopt niet natuurlijk.

Baby's die op deze manier geboren worden hebben erg veel.last van overstrekken, hoge spierspanning , nek, hals en schedelbeenderen hebben veel krachten te verduren gehad, enz. Deze kinderen ervaren vaak veel ongemak met drinken, omdat o.a. de tong en het diafragma onder hoogspanning staan. Deze kinderen vertellen d.m.v huilen, onrust en/of veel slapen, nog hun zware geboorteverhaal, doordat er nog veel strees in hun lijf zit.
Een bezoek aan de osteopaat doet al veel goed, maar ook de reflexen hebben nog een check up nodig, zodat de verschillende bewegingspatronen goed geactiveerd worden. Hierdoor komt de weg vrij te liggen voor optimale neurologische motorische, sensorische en sociaal-emotionele ontwikkeling.

Ouders beschrijven hieronder hun ervaringen bij mij in de praktijk. Ik ben super dankbaar dat ik (samen met mijn collegae aan de basis van een gezonde ontwikkeling mag staan. met deze methode.

"We liepen er als ouders vooral tegenaan dat hij heel veel spanning in zijn lichaam had, moeite had met drinken en eigenlijk alleen nog maar sliep — hij zat nog heel erg in zichzelf gekeerd.

Na de eerste sessie bij Edith kwam hij echt uit zijn schulp. Hij begon te babbelen, om zich heen te kijken, zijn handen en voetjes te gebruiken en steeds meer wakkere en daarin ook actievere momenten te hebben. En het aller belangrijkste; hij begon te lachen! Drinken ging beter. Het kostte hem minder energie om aan te happen en te zu**en. De drinksessies duurden korter. Hij had minder krampjes en gaf minder voeding terug.

Na de tweede sessie kon je echt zien dat de spanning van zijn lichaam af ging. Hij viel tijdens de sessie in slaap! Hij is nog actiever geworden en meer op ontdekking met de handjes en voetjes. Je kan ook zien dat hij nu daadwerkelijk op je focust en ook een stuk vrolijker is. Het is een heel ander kind geworden en wij kunnen nu ook nog meer genieten van ons kindje".

Meer info
www.mindedit.nl
Voor collegae in jouw regio www.masgutovamethode.nl

08/05/2026

Na mijn post van gisteren over schrijven, kan ik het niet laten om dit met jullie te delen.

Want, L. uit groep 5 kwam sinds vorig jaar bij me voor reflexintegratie. Een hele gezellige, lieve, slimme, creatieve en invoelende meid, maar die zichzelf regelmatig enorm in de weg kon zitten.
Met MNRI® reflexintegratie zijn we hiermee aan de gang gegaan.

In december 2025 kwamen we tot de conclusie dat heel veel van de hulpvraag al heel erg goed ging. Ze was enorm opgebloeid, veel meer ontspannen en meegaand (zonder haar eigen-ik kwijt geraakt te zijn 😉). Dus vroeg ik, "Waar kan ik je nog bij helpen. Wat zou je fijn vinden dat nog makkelijker gaat, of waar je minder last van zou willen hebben".... En haar antwoord was, "Schrijven...."

Schrijven vond ze vreselijk. Het duurde lang, ze kreeg er regelmatig een zere hand van en ze vond het zelf ook niet mooi en netjes. Om dit te bekijken liet ik haar een klein stukje schrijven. En zoals je op de afbeelding ziet, het bovenste geschreven deel, ging het inderdaad alle kanten op en was het een erg ongecontroleerd beeld. Dus trok ik het MNRI® protocol voor behandeling van de "Upper Limbs" , zoals die genoemd wordt, uit de kast. Een behandeling met speciale technieken aan schouders, armen en handen, om de grove en (vooral) fijne motoriek te helpen verbeteren.

Vandaag was ze voor het laatst bij me en liet ik haar dus weer een stukje schrijven. En kijk dan eens wat het, 5 maanden en 2 behandelingen verder, met haar handschrift heeft gedaan. Ik hoef daar verder geen woorden aan te besteden volgens mij, want je ziet zelf hoe netjes en gecontroleerd ze het nu doet....
Schrijven gaat vlotter. Ze heeft haar werk sneller af en ze vindt het niet meer vervelend.
Zó fijn voor haar! 🍀

Schrijven is echt belangrijk, daar heb ik de vorige post al aan gewijd. Maar als het moeilijk is en vervelend voelt, zijn we geneigd het kind nóg meer te laten oefenen, of het bijvoorbeeld op een Chromebook oid te laten werken.
Er zit vaak een oorzaak onder schrijfproblemen. Het is dus geen luiheid, onoplettendheid, gemakzucht of een kwestie van gewoon beter je best doen.
Actieve of niet goed ontwikkelde primaire reflexen kunnen zorgen voor een verminderde aansturing en ontwikkeling van de fijne motoriek. Daarnaast heeft het ook effect op de ontwikkeling van de oogsamenwerking. Een belangrijke voorwaarde om naast goed tot lezen te komen, ook goed te leren schrijven.

Bij een lijf dat vanuit ontspanning kan bewegen, kan een brein het beste tot ontwikkeling komen.

Margreet Leeflang-Wobbes
www.kienenkundig.nl

⬇️
Een MNRI® behandelaar bij jou in de buurt vind je via:
https://mnrigids.masgutovamethode.nl/