09/04/2026
Eindelijk de ruimte in mijn hoofd om het op te schrijven;
Dertig jaar geleden tijdens de zwangerschap van onze jongste kreeg ik be**eninstabiliteit. Het werd zo erg, dat ik vanaf de zesde maand in een rolstoel terecht kwam. Na de bevalling werd het, door slechte begeleiding nog een heel stuk erger. Ik kwam op bed te liggen met verschrikkelijke pijnen, alsof ik de hele dag met hete messen in mijn schaambeen en SI gewricht werd gestoken. Er werd gezegd dat ik waarschijnlijk nooit meer zou kunnen lopen.
Het heeft vier jaar geduurd, maar toen kon ik mijn normale leven weer op pakken.
Dertig jaar later besluiten we de Kapelleweg te verkopen, omdat er naast het centrum teveel in ons persoonlijke leven gebeurde waar we onze aandacht, tijd en energie aan wilden geven.
We waren al vanaf het moment dat we besloten te verkopen bezig met schuren op te ruimen, spullen die we hadden bewaard (omdat we nog allerlei plannen hadden) weg te doen en uit te zoeken, dat natuurlijk naast het gewone leven, waar dus eigenlijk al te weinig tijd voor was.
We raakten steeds meer vermoeid en dat werd de laatste maanden alleen maar erger.
De retraites gingen gewoon door, dus alles moest in orde worden gemaakt in het centrum, de tuin vroeg de nodige tijd en daarnaast moesten we dus alles inpakken. Omdat we nog geen woning hadden gevonden, moest een deel naar de opslag en een klein deel naar het huurhuis dat we hadden gehuurd voor een jaar.
We werden steeds moeier en dat gingen we ook fysiek merken. Erik ging regelmatig door zijn rug en ik zat er helemaal doorheen en ik werd steeds moeier. Gelukkig hadden we hulp voor het centrum, maar alles bij elkaar was het veel en veel te veel. We raakten aardig opgebrand.
In januari had ik de laatste persoon voor een darkness retreat, de dag erna ging ik naar pilates en dat ging goed. ’s Middags moesten we even wat ophalen en terwijl ik naast Erik in de auto zat begon mijn lijf raar aan te voelen. Ik zei tegen Erik: “het voelt alsof alles verstijfd en verkrampt.” Toen we thuiskwamen, kon ik niet meer staan of zitten, ik kon alleen nog maar liggen. De pijn was bijna niet te doen, het voelde alsof er de hele dag hete messen in mijn schaambeen en SI gewricht werden gestoken. Helaas een al te bekend gevoel.
En dat 5 weken voor de verhuizing!
Daar lag ik dan op bed, met be**eninstabiliteit en verschrikkelijke pijn.
Terwijl ik in bed lag, me enorm k*t voelend dat Erik er nu alleen voorstond, zei mijn lijf alleen maar: “Ik hoef even niet meer, ik hoef even niet meer”. De eerste dagen heb ik alleen maar geslapen. Ik nam mijn natuurlijke pijnstiller C olie, maar zelfs daar knalde de pijn keihard doorheen.
Alle angst van dertig jaar daarvoor kwam terug: Hoe lang gaat dit weer duren en kom ik er ook deze keer weer vanaf? Ik vroeg AI hoe het kon dat je zomaar van het ene op het andere moment, zonder aanwijsbare reden dit terug kon krijgen. Het vroeg naar de tijd ervoor en constateerde dat mijn lichaam gewoon op was en dat dit het resultaat was van drie jaar lang over mijn grenzen heen gaan. Het zei mijn handen op mijn onderlichaam te leggen en te zeggen: “Dit is een oud alarm en niet meer nodig” en wonder boven wonder zakte de pijn, binnen een dag!, naar een dragelijk niveau, maar ondertussen was er nog steeds geen beweging in mijn be**en te krijgen.
Osteopathie en massage bij de fysiotherapeut hielp gelukkig een klein beetje. Na weer een week kon ik weer rond schuifelen en zitten, dus dat was al heel wat en daar was ik ook heel blij mee, want ondertussen ging de tijd gewoon verder. Erik kreeg gelukkig hulp van onze lieve vriendin Marjolein Vdf Zeelenberg en onze kids kwamen elk weekend helpen, maar naast alles in orde maken voor de verhuizing, moest hij ook mij helpen met aankleden, douchen en dergelijke
Na twee weken kreeg ik een be**enband en kon ik weer, met mijn billen schuivend over de trap naar beneden om toch een beetje te helpen met de laatste dingen inpakken. Alles op ooghoogte (want ik kon nog niet bukken of op een trapje staan) en wat niet te zwaar was kon ik op z’n minst in een doos doen en schoonmaken.
Hoe het is gelukt, snappen we nog steeds niet, en zonder de hulp van Marjolein en onze kids, was dat echt niet zo geweest, maar 9 februari was alles klaar voor inspectie en waren we verhuisd. Het nieuwe huis was ondertussen ook schoongemaakt door Marjolein, zodat we daar niet al te veel meer hoefden te doen, maar de eerste week moest er toch nog een hoop gedaan worden en we waren natuurlijk van alles kwijt in huis.
Toen konden we eindelijk instorten.
Mijn be**en was door de laatste weken toch weer erger geworden en Erik was helemaal op. De eerste weken deden we niets anders dan hele dagen puzzelen, te moe om iets anders te doen. Iets om onze overspannen hoofden iets te doen te geven, terwijl onze lichamen konden rusten.
We hadden een Ayurvedische Panchakarma retraite in Sri Lanka gepland voor een maand na de verhuizing en dat was achteraf maar goed ook, want de eerste maand na de verhuizing hadden we niet eens de puf gehad om ervan te genieten en we moesten ook echt wel even landen in Oosterland.
De reis was verschrikkelijk, door allerlei veranderingen en hele korte overstaptijden, stond mijn hele lichaam weer strak en vast en ik kon alleen maar weer schuifelen, ook had ik weer pijn.
We zijn nu 11 dagen bezig en het is precies wat we nodig hadden!
Elke dag massages en allerlei verschillende behandelingen. We drinken de meest vieze kruidendrankjes! De eerste dagen moesten we enorm wennen aan de hitte en kwamen er juist nog meer klachten bij. Onze lichamen konden eindelijk echt loslaten, maar na een dag of vier, vijf begonnen we snel op te knappen.
Ons zenuwstelsel kalmeert en mijn lopen gaat per dag beter. Ik kan weer normale passen nemen en gebruik de be**enband alleen nog als ik op oneffen grond loop of als ik veel moet lopen.
En we hebben nog een paar dagen te gaan, voordat we weer naar ons kikkerlandje teruggaan.
Onze energie komt terug en dit was precies de reset die we nodig hadden om eindelijk van dit nieuwe hoofdstuk van ons leven te gaan genieten ❤
En we zijn bezig met een nieuw huis, daarover meer zodra de contracten getekend zijn!
