07/06/2019
Waardering een doodgeboren kindje.
In Nederland zijn we NIET gewend gewaardeerd te worden, niet gewend complimentjes te krijgen, niet gewend een aai te krijgen voor iets wat we doen, kunnen, of laten zien. We verstoppen ons vaak achter woorden als: "ach iedereen doet dat toch", of "laat maar zitten ik deed het impulsief", of we lachen het weg, glimlachen vriendelijk, maar voelen ons daar niet echt happy bij.
Terwijl we allemaal snakken naar een complimentje, een gevoel van erbij mogen horen, een touch van fijn dat je iets voor me gedaan hebt, een smile op je gezicht van links naar rechts.
Hoe zit dat?
Hoort het bij onze cultuur, ons niet willen opvallen, ons mogen verschuilen achter de ander, ons niet kunnen en willen presenteren, ons ongemakkelijk voelen, ons gevoel van eenmaal presteren dan altijd moeten presteren. Ik weet het niet.
Wanneer we in het openbaar een complimentje krijgen dan weten we vaak niet hoe daarmede om te gaan. Echter..
Wat ik wel weet is het volgende: als je kijkt naar je kind, je geliefde, de man of vrouw die je iets waard is en je doet dat in besloten kring. Je geeft dan een complimentje, een schouderklopje, een gevoel van waardering er mogen zijn dan....
dan vinden we dat fijn, voelen we ons fijn en geborgen.
Dus doen.