04/01/2026
Het sneeuwt en deze luie zondagmiddag zit ik lekker cosy op de bank naar de fotoās op mān telefoon te kijken.
Onderstaande foto beneemt mij even de adem. Opgeslagen op 3-7-25ā¦vraag me niet waarom.
Nu, achteraf gezien, heb ik vanaf die tijd afscheid moeten nemen van 5 dierbare āconnectiesā.
ĆĆ©n van die connecties was mijn geliefde sinds Juni ā15.
Deze relatie kende een ongekende liefde maar ook diepe pijnen doordat we elkaars traumaās raakte. Dit betekende dat we af en toe moesten loskomen van elkaar om de triggers te kunnen transformeren. Zowel voor hem als voor mij waren er in die tijd maar weinig dagen dat we niet aan elkaar dachten.
In Juli ā25 nam hij na een pauze weer contact op om elkaar te ontmoeten. Hij wilde de diepgang die we samen konden hebben weer ervaren en filosoferen over zijn donkere dagen die hem uitnodigde tot zelfreflectie.
Eind Augustus werd duidelijk dat zijn donkere dagen o.a. werden beĆÆnvloed door een glioblastoom hersentumor. Vanaf dat moment wenste hij mijn nabijheid en was ik zijn mantelzorger.
Zoals hij al die jaren vaak heeft gezegd āwe doen het samenā, mochten we in zijn laatste levensfase bijna 3 maanden lang, dag en nacht, lief en leed, samen be-leven.
Momenteel moet ik toegeven dat ik mezelf herken in onderstaande tekst, ik heb er ff geen zin in. De pijn van het verlies rolt nog elke dag over mijn wangen. Ik wil idd onze liefde koesteren en onze droom om in Canada een nieuw leven te leven verwezenlijkenā¦
Intussen ga ik uitrusten, contact hebben met diegene die ik liefheb en fijne cliƫnten ontvangen.
Het mooie is dat het mij keer op keer opvalt dat ik mijn transformaties mag voor-leven. Cliƫnten komen vaak met een hulpvraag over een thema wat ik (net) doorleeft heb.
Herken jij jezelf in de tekst? Wil jij soms ook niet helen en wil je dit met mij delen?