04/01/2026
Het sneeuwt en deze luie zondagmiddag zit ik lekker cosy op de bank naar de foto’s op m’n telefoon te kijken.
Onderstaande foto beneemt mij even de adem. Opgeslagen op 3-7-25…vraag me niet waarom.
Nu, achteraf gezien, heb ik vanaf die tijd afscheid moeten nemen van 5 dierbare ‘connecties’.
Één van die connecties was mijn geliefde sinds Juni ‘15.
Deze relatie kende een ongekende liefde maar ook diepe pijnen doordat we elkaars trauma’s raakte. Dit betekende dat we af en toe moesten loskomen van elkaar om de triggers te kunnen transformeren. Zowel voor hem als voor mij waren er in die tijd maar weinig dagen dat we niet aan elkaar dachten.
In Juli ‘25 nam hij na een pauze weer contact op om elkaar te ontmoeten. Hij wilde de diepgang die we samen konden hebben weer ervaren en filosoferen over zijn donkere dagen die hem uitnodigde tot zelfreflectie.
Eind Augustus werd duidelijk dat zijn donkere dagen o.a. werden beïnvloed door een glioblastoom hersentumor. Vanaf dat moment wenste hij mijn nabijheid en was ik zijn mantelzorger.
Zoals hij al die jaren vaak heeft gezegd ‘we doen het samen’, mochten we in zijn laatste levensfase bijna 3 maanden lang, dag en nacht, lief en leed, samen be-leven.
Momenteel moet ik toegeven dat ik mezelf herken in onderstaande tekst, ik heb er ff geen zin in. De pijn van het verlies rolt nog elke dag over mijn wangen. Ik wil idd onze liefde koesteren en onze droom om in Canada een nieuw leven te leven verwezenlijken…
Intussen ga ik uitrusten, contact hebben met diegene die ik liefheb en fijne cliënten ontvangen.
Het mooie is dat het mij keer op keer opvalt dat ik mijn transformaties mag voor-leven. Cliënten komen vaak met een hulpvraag over een thema wat ik (net) doorleeft heb.
Herken jij jezelf in de tekst? Wil jij soms ook niet helen en wil je dit met mij delen?