Wat zijn de openingstijden?

Maandag 09:00 - 21:00 Dinsdag 09:00 - 21:00 Woensdag 09:00 - 21:00 Donderdag 09:00 - 21:00 Vrijdag 09:00 - 21:00 Zaterdag 09:00 - 21:00 Zondag 09:00 - 21:00

POLKS, Hillenraedtstraat 29, Sittard (2026)

03/03/2026

Kattebelletjes 172 Ademhalen en adem krijgen 03-03-2026

Al jaren ga ik elke maandagmorgen trouw naar mijn uurtje Pilatesles. We liggen daar dan met zijn allen op een m***e oefeningen te doen. Als je daar als buitenstaander binnenkomt lijkt het waarschijnlijk of je een gezucht en gesteun hoort van jewelste. Je zou zomaar medelijden krijgen met al die mensen. Maar niets is minder waar. Een van de grondprincipes van Pilates is de ademhaling. En dat krijgen we dus tot in de puntjes geleerd. Inademen door de neus, borstkas uitzetten en uitademen door de mond en daarbij de navel in en op. En uitademen met een H. Het helpt om op het juiste moment kracht te zetten bij de oefeningen. De rustige ademhaling leidt ook tot ontspanning. Meerdere positieve resultaten in een keer dus.

Je staat er niet zo bij stil wat een goede ademhaling ons allemaal oplevert.
Bij de zwangerschapsgymnastiek leer je bijvoorbeeld te puffen. Als je een wee krijgt en je mag niet persen omdat er nog geen volledige ontsluiting is kun je hem opvangen met puffen, korte ritmische uitademingen, eventueel met een zacht geluidje.

Ook bij stress bent kan het erg helpen om je op de ademhaling te concentreren. Ik vertelde iemand dat 7 ademhalingen per minuut goed te doen zijn. Ze kon het zich niet voorstellen maar het lukt toch echt. Het leidt tot ontspanning als tegenhanger van hyperventilatie, teveel ademen bij stress waardoor je allerlei klachten krijgt als bijvoorbeeld hartkloppingen, benauwdheid en krampen .

Het mooiste zag ik tenslotte bij Maestro, de dirigeerwedstrijd op tv door leken die een orkest leerden dirigeren.
De dirigent ademt in samen met alle orkestleden en creëert zo een optimale samenwerking om prachtige muziek te maken.
Wat we dus vanaf de geboorte vanzelf doen is een geschenk dat ons op allerlei manieren kan dienen.

20/01/2026

Kattebelletjes 171 16-01-2026

Goed genoeg.

Een pubermeisje van 13 zei eens: Ik vind mezelf lelijk. “ Ach”:zei haar moeder: “Dat vinden alle vrouwen .”
Inderdaad kunnen we aardig kritisch op onszelf zijn.
Iemand maakte eens een opmerking over een kledingstuk dat ik aan had. De kleur zou me niet staan. Ik keek het nog eens goed en was het er niet mee eens. Het was een van mijn favoriete kledingstukken. Toch betrap ik me erop dat ik het sindsdien niet meer aantrek.

Het omgekeerde gebeurt ook. Ik was vroeger niet zo goed in opstellen maken. Mijn cijfers waren of onvoldoende of net voldoende. Toen gebeurde het dat een docent een keer een positieve opmerking onder een opstel schreef. Dat werkte op de een of andere manier. Daarna waren mijn opstellen veel beter.

Misschien ben ik de enige, maar ik kan niet langs een spiegel lopen zonder er even in te kijken. En als er foto's genomen zijn van onze familie of zo, zoek ik eerst mezelf op. En uiteraard ben ik dan niet tevreden. Maar aan dat pubermeisje te horen ben ik niet de enige.

Maar als je er goed over nadenkt is het onzin dat je welbevinden zou afhangen van wat anderen van je vinden. Niemand heeft de wijsheid in pacht.
Ik herinner me ook nog een verhaal van een meisje dat haar hele middelbare school carrière in een rok naar school ging terwijl de andere meisjes allemaal lange broeken droegen. Maar dit was in haar dorp de gewoonte, dus daar hield ze zich aan.
Een katholieke priester die al overleden is, Henri Nouwen, zei hij het ongeveer zo:
Het gaat niet om wat je doet
Het gaat niet om wat je hebt
Het gaat niet om wat ze van je zeggen
Het gaat om de verbinding, genegenheid, betrokkenheid bij elkaar.

19/11/2025

Kattebelletje 169 Perspectief 13-10-2025

Toen ik pas afgestudeerd was als arts ging ik werken in de psychiatrie. Het werd een psychiatrische afdeling van een algemeen ziekenhuis. Ik was natuurlijk nog zo groen als gras en nog helemaal gewend aan mijn leven als student. Dus wat deed ik? Gezellig op mijn oude omafiets naar mijn werk. Verpleegkundigen op de afdeling, die wel een beetje opkeken tegen de 'dokters', vonden dat toch wel een beetje raar. En niets vermoedend als ik was, kreeg ik met sinterklaas een fietsje als surprise en een heel lang gedicht over de dokter met de fiets.

Later ging ik lesgeven aan een HOBV, een verpleegkundigenopleiding. En als collega's had ik verpleegkundigen, psychologen, gymnastiekdocenten en zo meer.
Op een zeker moment verving ik op een consultatiebureau als bureauarts voor babies. Er stapte een collega binnen, een psychologe met haar zoontje en meteen veranderde de verhouding tussen ons. Zij was de moeder van de patiënt en ze luisterde vol ontzag naar de adviezen die ik haar gaf.

Het hangt er blijkbaar maar net vanaf in welke situatie je iemand tegenkomt, hoe je tegen hem aankijkt.
Er was ook eens een psychiater Kuiper, een hele leuke man, die zelf opgenomen werd met een psychiatrisch ziektebeeld. Hij vertelde niets over zijn achtergrond en werd dikke vrienden met een mevrouw, die ongeschoold werk had gedaan. Zij heeft hem met haar vriendelijkheid en wijsheid enorm geholpen. Toen ze erachter kwam wat zijn beroep was schrok ze enorm. Eigenlijk onzin natuurlijk.

Maar zo werkt het blijkbaar in ons hoofd. Ik moest ook lachen toen ik onlangs een verhaal van artsen hoorde die een experiment hadden gedaan. Ze probeerden medicijnen op zichzelf uit. Een plastablet en een betablokker die het hart rustiger maakt.
Door de plastablet moest de betreffende dokter de hele morgen naar de wc rennen en door de betablokker voelde een trap ineens aan als de Mount Everest.
Het hielp hem om zich meer te verplaatsen in zijn patiënten.
Het maakt dus blijkbaar nogal wat uit van welke kant je de zaken bekijkt.

19/11/2025

Kattebel 170 Grenzen 19-11-2025

Misschien is dat wel herkenbaar, maar ik ben nogal eens in een situatie terechtgekomen, dat ik dacht: “Hoe heb ik dit nu weer voor elkaar gekregen?”
Ooit vond ik het nodig om mijn reanimatiediploma te halen, omdat ik medicijnen studeerde. Het leek me noodzakelijk dat een dokter minstens kon reanimeren. Dat gebeurde ook, maar voor ik het goed en wel in de gaten had was ik zelf een reanimatiecursus aan het geven. Hij liep ook nog best wel redelijk. Maar op een gegeven moment dacht ik toch bij mezelf: “Is dit nu iets dat echt bij me past?”
Het antwoord was:Nee. Jammer van de tijd en energie natuurlijk, maar goed, weer een les geleerd. Ik had me eigenlijk door mijn docent laten verleiden om zelf ook les te gaan geven. Ik ben meer iemand van de lange contacten en niet van de acute situaties. Dus daar ben ik veel meer op mijn plek.

Zo kun je je ook laten verleiden de ander maar zijn zin te geven omdat je hem een plezier wil doen en eigenlijk ook omdat je aardig gevonden wil worden.
Kleine kinderen kunnen daar aardig misbruik van maken. Hun goed recht natuurlijk.
Ik hoorde op tv eens een meisje van vier tegen een ander klein meisje zeggen: “Als je je zin niet krijgt moet je gewoon blijven huilen net zolang tot je toch je zin krijgt! Daar zat wat in natuurlijk. Je moet als ouders stevig in je schoenen staan om voet bij stuk te houden.
Tegelijk weet je ook dat je een beetje gemanipuleerd wordt. En dat voelt niet fijn. Dat kan tussen volwassenen nog veel moeilijker voelen.

Maar je weet ook dat je het kind niet dient door hem zijn zin te geven. Hij moet ook nee leren accepteren. En hij kan nog niet overzien wat goed voor hem is. Stel je voor dat je hem elke dag een zak chips laat eten. Daar moet je toch niet aan denken.
Daarbij geeft het kinderen een veilig gevoel als hun grenzen worden gesteld al zullen ze je dat absoluut niet laten merken. Er is iemand die op hen past en hen geen onnodige risico's laat lopen.

Zo zit het ook tussen volwassenen. Je kunt elkaar naar de mond blijven praten. Maar het kan zomaar gebeuren dat je onverwacht vreselijk boos wordt terwijl de ander zich van geen kwaad bewust is. Of je kan de ander ook behoorlijk tekort doen door niet je mening te zeggen.
Eerlijk duurt het langst.

01/09/2025

Kattebelletje 168 Elk nadeel heb zijn voordeel! 28-07-2025
Tegenwoordig zijn er nogal wat mensen die AD(H)D hebben. Mogelijk wordt het eerder herkend. Mogelijk heeft het te maken met onze hectische maatschappij. Wie zal het zeggen. Feit is dat veel mensen ermee te maken hebben en ik ben er een van. Ik ben niet hyperactief , maar vind het wel heel lastig om me op één ding te focussen.
Als ik in de kerk een praatje maak bij een kop koffie na de dienst moet ik mezelf regelmatig toespreken. Houd je aandacht bij het gesprek. Laat je niet afleiden door een vlieg of een rennend kind of door een tekst die is achtergebleven op een scherm. Dat wil je helemaal niet en het is ook niet bepaald fijn voor je gesprekspartner.
Ik merk ook dat vanaf het moment dat ik mijn ogen opendoe, dat hoofd van mij voortdurend aan is. Vooral met heel veel dingen die ik allemaal bedacht heb. Af en toe moet ik wel erg om mezelf lachen. Of het nu gaat om de kerk, of mijn tuin, of activiteiten met mijn man en kinderen en vrienden of mijn praktijk. Er komt geen einde aan alle plannetjes. Aan één kant is dat lastig. Maar, bedenk ik tegenwoordig , aan de andere kant heeft het me ook al zoveel opgeleverd.
Zo was in de tuin de muur van de schuur bedekt met wingerd en en de scheidsmuur met de buren met een druif. Nu heb ik bedacht om een waslijn schuin te spannen en daar weer draden aan te bevestigen. Daarop heb ik een kattennet aangbracht. Zo groeien beide klimplanten nu over het hele hoekje bij de schuur. Gezellig en veel schaduw. Super toch.
Omdat ik niet goed kan focussen, p*k ik niet gemakkelijk de juiste informatie eruit bij alles wat er zoal binnenkomt. Tot mijn grote ergernis lukt het me bijvoorbeeld nooit om in de supermarkt dat ene blikje tomatensaus te vinden dat ik nodig heb.
Als me iets uitgelegd wordt moet dat altijd stapje voor stapje. Sla je een stap over dan ben ik de draad kwijt. Dat kan een ander redelijk ongeduldig maken. Maar het zij zo.
Ook dat heeft een voordeel. Ik ben een goede uitlegger, ik doe dat stapje voor stapje.
Langzamerhand leer ik deze eigenschap omarmen.
Kortom: Elk nadeel heb zijn voordeel !

19/08/2024

Kattebelletjes 161 Jezelf zijn. 05-08-2024

In mijn kast zit een bloemetjesbroek. Ik vind hem eigenlijk erg leuk. Maar hij ziet er net een beetje anders uit dan de bonte broeken die nu verkocht worden. Ik krijg het toch niet voor elkaar om hem aan te trekken. Ben blijkbaar toch ook een kudde dier.

Jaren geleden heb ik de kringloopwinkel ontdekt. Ik vond het geweldig. Alles te krijgen voor een habbekrats en ook nog de leukste dingen. Het viel me vaak op dat de mooiste kleren de zelfgemaakte waren. Daar was meer zorg en aandacht aan besteed dan aan confectie, het was uniek en zag er naar mijn idee leuker uit. Ook heb ik vaak mooie originele cadeautjes daar kunnen kopen en heel veel speelgoed voor de kinderen. Maar toen schaamde ik me wel een beetje en durfde niet zo hardop te zeggen dat ik daar kwam. Nu is het in de mode en zie ik bijvoorbeeld bij het programma Binnenste Buiten op tv dat mensen hun hele huis inrichten met meubels van de kringloop en daar trots op zijn.

We stoppen ekaar soms in een keurslijf maar laten het aan de andere kant ook wel gebeuren omdat we erbij willen horen of conflicten willen vermijden.

En natuurlijk is het goed als dingen je duidelijk aangeleerd worden, zodat je de slag goed te pakken krijgt. Maar soms is het ook wel een beetje star want of je een raam nu van links naar rechts of van rechts naar links wast. Dat zal toch wel niet zoveel uitmaken. En of je een verjaadag nu op de dag zelf viert of op een ander dag of helemaal niet, dat moet je zelf weten.
Er zijn heel veel dingen waarin je je gewoon moet aanpassen en rekening houden met de rest van de wereld.

Het kan echter wel beklemmend werken als je mee moet doen met iets wat niet bij je past.
Als een kind goed kan studeren wordt hij nogal eens geacht een universitaire studie te doen terwijl hij of zij graag wil sporten of in de kraamzorg wil werken. Of hij moet zoveel mogelijk verdienen terwijl hij niet gelukkig is in zijn werk.
Het kan heel wat strijd kosten maar uiteindelijk word je toch alleen maar blij van wat bij je past.

15/07/2024

Kattebelletjes 160 Het glas is halfvol 28-05-2024

Op de tv hoorde en zag ik dat Rick Brink overleden was volkomen onverwacht op 38 jarige leeftijd. Kort daarvoor had ik nog een interview gezien met hem. Hij was de eerste minister van gehandicaptenzaken. Nadat hij daarvoor was uitgekozen, heeft hij zich met verve van deze taak gekweten. Hij pleitte voor een inclusieve samenleving voor gehandicapten. Een van zijn doelen was bijvoorbeeld speeltuinen waar ook gehandicapte kinderen kunnen spelen.

Zijn handicap was het gevolg van de ziekte osteogenesis imperfecta. Deze ziekte zorgt ervoor dat iemand hele breekbare botten heeft. Vele ziekenhuisopnames zijn bijvoorbeeld het gevolg vanwege breuken operaties etc. En een vervormd lichaam en heel veel dingen niet zelf kunnen. Een veel beperkter leven dan een gezond iemand dus. Maar Rick liet zich niet van de wijs brengen. Hij ging naar een gewone basisschool . Als zijn vriendjes voetbalden was hij de scheidsrechter . Hij was ook vaak op pad met zijn neefjes en nichtjes om samen plezier te maken.

Het is wel menselijk denk ik om je zorgen te maken. Dat hebben we erbij gekregen bij ons vermogen om na te denken en plannen te maken enz.
Maar ik betrapte me er wel op dat de zorgen vaak zoveel sneller en nadrukkelijk aanwezig zijn dan de vreugde of de dankbaarheid om wat er goed gaat.

Als we bijvoorbeeld een belastingvoordeeltje hebben, denk ik: Yes , dat is mooi.
Maar komen er vervolgens twee extra rekeningen, dan ligt me dat weer danig op maag. En dat kan dan vervolgens veel langer blijven hangen.

Of als ik kijk naar de kinderen en kleinkinderen is het vaak genieten. De creativiteit en de leuke hobbies en de eigenheid van iederen. Maar o zo gemakkelijk verval je ook weer in gepieker over wat er wel allemaal fout kan gaan.

Dan denk ik: Nou Rick Brink, van jou kan ik nog wat leren. Bij jou was het glas toch echt halfvol!

06/03/2024

Kattebelletjes 158 Regisseur! 06-03-2024

In het verleden heb ik een aantal malen een lezing gehouden voor de vrouwenverenigingen van Zijactief. Daar was ik toevallig ingerold door een vroegere schoolvriendin. Nu is spreken in het openbaar niet echt mijn ding. Ik merkte echter wel steeds dat het onderwerp, lichamelijke klachten door stress erg binnenkwam bij mijn gehoor. Dus ik had echt wel iets zinnigs te vertellen.

Maar dat hielp niet echt aan mijn gevoel. Meestal begon er ongeveer een week tevoren iets te draaien in mijn buik . Ik voelde me niet prettig. Dan dacht ik bij mezelf : “Wat heb ik nu weer ?” In eerste instantie kon ik dat gevoel helemaal niet thuisbrengen. Maar ik leerde natuurlijk bij. Blijkbaar gaat mijn gevoel altijd sneller dan mijn denken. Op een een gegeven moment had ik het dan wel weer door. O ja, die lezing. Ik ben zenuwachtig. Niet dat mijn gevoel dan weg was. Maar ik kon het wel plaatsen. En ik wist ook dat het wel weer voorbij ging.

In mijn psychotherapieopleiding leerden we dat een mens een complex wezen is. En dat de dingen die je dagelijks meemaakt, de grote- en de kleine van alles doen in onze geest en in ons lijf.

Zo kun je, als een kennis een slecht bericht krijgt over zijn gezondheid daar van alles bij voelen en denken.
Bijvoorbeeld: “Oh wat verdrietig voor hem en zijn familie.” Of: “Wat zou ik doen als ik in zijn schoenen stond, zou ik het aan kunnen? “
Maar ook: “ Poeh wat ben ik blij dat mij dit niet overkomen is.” Of : “Had hij maar niet zoveel moeten roken.”
Of je wordt weer in beslag genomen door de dingen van alledag. En je voelt je later schuldig, dat je er niet meer zo aan gedacht hebt.
Maar het kan je ook maar zo in de war brengen.
Of je voelt jezelf een egoistisch kreng omdat je blij bent dat jij dit niet hebt.

We zijn allemaal maar mensen . En al die gedachten en gevoelens mogen er zijn. Maar wijzelf zijn de regisseur.
En we bepalen zelf hoe we met deze hele brij omgaan. En hoe we vervolgens de dag in stappen, liefst op een beetje positieve manier en met milde zelfaanvaarding.

16/01/2024

Kattebelletjes 157 Loslaten 15-01-2024

Loslaten wil zeggen dat ieder de ander de ruimte geeft om zijn leven in te richten zoals hij dat wil. Je zou zeggen: “Ja, logisch!”
Ieder mens heeft immers het recht om over zichzelf te beschikken.
Zo simpel is het echter niet. We voelen ons betrokken bij elkaar. Ouders houden van hun kinderen. Broers en zussen en ook vrienden geven om elkaar. We willen dat het de ander goed gaat. Dat hij of zij een fijn leven heeft, dat veel bevrediging geeft.

En je kunt zomaar het idee hebben dat je broer of je moeder of je vriend of niet te vergeten je kind dat niet op de goede manier aanpakt. Je kind wil een tattoo en je denkt: “Daar zit hij voor zijn hele leven aan vast.”
Of je vriend met drie jonge kinderen besluit te scheiden van zijn vrouw en je denkt: “Jongen , dat brengt niets dan ongeluk.”
Als je vanuit de stellige overtuiging dat het een misstap is, raad geeft en die persoon is ermee geholpen , is dat natuurlijk fantastisch.

Het probleem is alleen dat we allemaal maar mensen zijn met onze eigen beperkte blik.
Ik praatte ooit met een leidinggevend persoon op de sociale academie. Zij vond dat iedereen de studie moest gaan doen waar hij plezier in had. Ik dacht: “Nou het lijkt me toch minstens even belangrijk dat je daarmee de kost kunt verdienen. Als je een of andere taal gaat studeren uit verweggiestan en je hebt geen idee wat je daar later mee wil lijkt me dat niet echt een goede investering in je leven.”

Maar ik ben daar toch van teruggekomen. Mijn man genoot van zijn muziek. Hij is naar het conservatorium gegaan tegen alle bezwaren van zijn ouders in. Daar zou geen droog brood mee te verdienen zijn. Dat was al niet waar.
Maar nu, als zeventigplusser is hij nog steeds druk met de muziek, met veel plezier.

Daarbij wordt niemand er gelukkig van als hij zich laat leiden door de keuze van een ander. Dat voelt als een dwangbuis. Het is kenmerkend voor de mens dat hij een eigen vrije wil heeft.

Natuurlijk is het wel dapper om een raad te geven die de ander eigenlijk niet wil horen. Het kan zomaar tot ruzie leiden. Daar zit je meestal niet op te wachten.
Die ander kan vervolgens toch een verkeerde keuze maken. Het is pijnlijk om dat aan te zien. Het is moeilijk om toch bij elkaar te blijven en ruimte te laten.
En dat noemen ze loslaten!

21/11/2023

Kattebelletjes 156 Vijf minuten vreugde en vijf minuten danken 21-11-2023

In een cafeetje speelde zich het volgende verhaal af. Het regende dat het goot. Er kwam een jongen binnen die met de fiets onderweg was geweest. Hij was drijfnat. Hij schoof aan bij een ouder echtpaar. Mag ik er bij komen zitten? Zeker. Ze trakteerden hem op een glas cola. Na een tijdje kreeg hij nog een glas warme chocomel te drinken met slagroom. De regen hield op en hij stapte weer naar buiten. De mensen aan het tafeltje ernaast vroegen: Was dat jullie kleinzoon? Nee hoor, die jongen kwam alleen maar schuilen voor de regen. Oh dan hebben jullie hem wel royaal getrakteerd. Wel ja waarom niet. Die arme jongen was zo nat!

Deze ontmoeting is er voor die jongen vast een met vreugde geweest. Ik denk dat hij de vriendelijkheid van deze mensen hartverwarmend vond. Dikke kans dat hij daar nog wel even van heeft genoten. Zoiets is heel klein en tegelijk ook heel kostbaar.

Jaren geleden volgde ik eens een cursus in bijbelse psychologie. De eerste opdracht die we kregen was ons dagelijks te oefenen in vreugde en dankbaarheid. Om te beginnen moest je vijf minuten nadenken over allebei . Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik ook nooit verder ben gekomen dan die vijf minuten. Maar het maakt het leven wel mooier. Ik denk daarover na 's morgens als ik opsta en het is verbazend hoeveel moois er vaak de dag ervoor is langs gekomen.

Of dat nu een knipoog is of een pot zelfgemaakte jam van de buurvrouw , of een vriendelijke en behulpzame cassiere of mensen die zomaar op straat een praatje beginnen of een lief appje van kinderen of kleinkinderen of een cadeautje van je echtgenoot of wat dan ook.

Tel je zegeningen , zeggen ze en dat is waarachtig een goed idee.

20/10/2023

Kattebelletjes 155 Balans, elke nadeel heb zijn voordeel 20-10-2023

Vroeger werd me altijd verteld dat ik traag van begrip was. Dat doet wel iets met je zelfvertrouwen. Omdat ik zelf wel geïnteresseerd ben in het functioneren van het menselijk brein ben ik op zoek gegaan naar hoe dat nu precies zit met mij.
In onze familie komt het veel voor dat kinderen of volwassenen op een gegeven moment de diagnose autisme of AD(H)D krijgen. In zekere mate is dat erfelijk, dus het zou ook in mijn genen kunnen zitten.
Met behulp van een test in het ziekenhuis in Maastricht ben ik erachter gekomen dat ik ADD (attention deficit disorder) heb. Aangezien ik ook een universitaire studie heb afgemaakt moest ik wel tot de conclusie komen dat ik een goed verstand heb. Maar verwarrend is het wel.

Ik merkte zelf ook wel dat ik vaak niet meteen door heb wat mensen bedoelen. Lastig voor de omgeving en lastig voor jezelf.
Aan een cliënte die hetzelfde probleem had heb ik het eens als volgt uitgelegd. In een gesprek werd eens het woord “bank” genoemd. Uit het verband was duidelijk dat het om een financiële bank ging. Iedereen ging daar ook vanuit behalve ik. Ik dacht dat ze het over een zitbank haden. Zij herkende het verhaal heel erg bij zichzelf en was er blij mee.
Ik legde haar vervolgens uit dat het een soort selectiestoornis is. We krijgen elke dag heel veel informatie binnen. Door alles wat we in het verleden geleerd hebben stoppen we die informatie in een bepaald hokje , in dit geval het hokje financiën en alles wat daarbij hoort.
Blijkbaar zijn sommige mensen niet zo goed in het selecteren en gaan er een heleboel vakjes tegelijk open. Dat heeft als nadeel dat je soms op een hele gekke manier reageert niet passend bij de informatie. Je zegt dan bijvoorbeeld : Welke kleur heeft die bank?

Ik heb echter gemerkt dat het ook zijn voordelen heeft. Waar anderen direct in een bepaalde richting denken en daar ook nauwelijks van af kunnen wijken is bij mij de blik breder. Er is niet gauw iets vanzelfsprekend. Dat geldt zeker voor het gedrag van mensen, maar ook voor oplossingen verzinnen. Zo heb ik bijvoorbeeld een wand versiering in de tuin gemaakt van een houten dienblad met daarop kunstbloemen geplakt. Nu past het mooi op die plek, terwijl ik daarvoor telkens niet tevreden was met wat ik kant en klaar gekocht had.
Kortom zoals Cruyff zei: “Elk nadeel heb zijn voordeel!”

13/08/2023

Kattebelletjes 152 Lach en de werld lacht terug. 10-08-2023

Eens zat ik in onze kerk aan het begin van de dienst te luisteren naar degene die de leiding had van de dienst. Hij maakte een grappige opmerking en ik moest er hartelijk om lachen. Toen dacht ik aan iets wat ik in de opleiding Geestelijke Gezondheidkunde in Maastricht geleerd heb tijdens het blok neuropsychologie. Neuropsychologie houdt zich bezig met de samenhang tussen onze hersenen en onze psyche, een vak wat mij heel erg boeit.

Ik heb daar geleerd dat er een voortdurende wisselwerking is tussen onze gevoelens en de uitdrukking daarvan. Dat wil zeggen als ik vrolijk ben, ga ik lachen. Maar het feit dat mijn aangezichtsspieren zich aanspannen om te lachen leidt er ook toe dat ik vrolijk wordt. Ik kan me voorstellen dat mensen denken: Ja ja dat zal wel! Maar dat soort dingen kunnen wij tegenwoordig aantonen doordat we het zichtbaar kunnen maken in de hersenen. Men kan een bepaald soort foto van de hersenen maken een zogenaamde fMRI en daarmee laten zien dat er activiteit is in een bepaald deel van de hersenen. Je kan dus laten zien dat, als iemand zijn gezicht in een lachstand zet, in zijn hersenen het gebied van vrolijkheid actief wordt. Dat is dus een soort vicieuze cirkel. Dus hoe meer je lacht hoe vrolijker je wordt.

Kleine kindjes oefenen vanaf drie maanden het aangaan en onderhouden van relaties door middel van oogcontact. De ontwikkeling in bijvoorbeeld de hersenen is dan zover dat dit echt mogelijk is. Daarvóór is er alleen sprake van koestering richting het kindje; dan is er dus éénrichtingsverkeer. In de ideale situatie doet de moeder spelletjes met het kindje. Ze lachen naar elkaar, zijn alert en actief en hebben pret met elkaar en rusten vervolgens samen uit. Daarna herhaalt zich dat en weer en weer. De moeder stemt zich helemaal af op het kindje. Wil het contact dan lacht zij ook, wil het rust dan wendt zij de blik af. Het hoogtepunt van deze periode is de leeftijd van 9 maanden, waarop het kindje daar eindeloos mee bezig kan zijn.

Ik herinner mij met genoegen dat ik speelde met mijn oudste kleinzoon toen hij een baby was. Hij speelde met het koordje van mijn vest op mijn schoot. Dan keek hij zo schuin naar mij en begon te lachen. Dan weer terug naar het koordje en dan weer naar mij en weer samen lachen, eindeloos. Het is een dierbare herinnering, een van de vele met mijn kleinkinderen.

Als er volledig aan de behoefte van het kindje wordt voldaan geeft hem dat vertrouwen in zichzelf en het contact met anderen. Ook wordt hier de basis gelegd voor creativiteit. Het mag zichzelf zijn. Het hoeft anderen niet te behagen om geliefd te zijn. Het heeft dus alle ruimte om zichzelf te ontdekken en hoeft zich niet te verstoppen om aan de voorwaarden van anderen te voldoen.

Gelukkig kunnen we daar later nog een heleboel van inhalen. Dus; Al klinkt dat misschien een beetje al te simpel:
Begin de dag met een dansje, begin de dag met een lach, want wie vrolijk is in de morgen, die lacht de hele dag, ja die lacht de hele dag.

POLKS

03/03/2026

20/01/2026

19/11/2025

19/11/2025

01/09/2025

19/08/2024

15/07/2024

06/03/2024

16/01/2024

21/11/2023

20/10/2023

13/08/2023

Adres

Openingstijden

Website

Meldingen

Contact De Praktijk

Snelkoppelingen

Delen

Type

Maandag	09:00 - 21:00
Dinsdag	09:00 - 21:00
Woensdag	09:00 - 21:00
Donderdag	09:00 - 21:00
Vrijdag	09:00 - 21:00
Zaterdag	09:00 - 21:00
Zondag	09:00 - 21:00