14/04/2026
Soms leer je dingen waar je nooit om gevraagd hebt.
Jarenlang hoorde ik: “Jij gaat nooit voor jezelf koken.”
En eerlijk… niemand zag het anders. Ik ook niet.
Meer dan veertig jaar werd ik verwend door mijn maatje — iemand die met liefde kookte, die wist wat ik lekker vond, die het huis warm maakte nog vóór ik binnenstapte. Na een lange werkdag thuiskomen in een verlicht, verwarmd huis met eten dat stond te dampen… dát was thuiskomen.
En dan, van het ene op het andere moment: geen 𝘴𝘢𝘮𝘦𝘯 meer, maar 𝘢𝘭𝘭𝘦𝘦𝘯.
Je mist alles.
Niet alleen de mens, maar ook het ritme, de vanzelfsprekendheid, de zorg, de geur van eten in de pan. Je valt in een soort overleven op alle fronten.
Gelukkig was er nog soep in de vriezer — gemaakt door mijn lieve dochter, van de laatste oogst uit de tuin. Een klein gebaar, maar een groot houvast.
De rest was vooral… tja, thuisbezorgd — en dat door mij als natuurgeneeskundige. Het leven heeft humor, soms op de meest wrange momenten.
Maar wat niemand dacht — ikzelf misschien nog het minst — gebeurde toch.
Je leert koken.
Voor jezelf.
Je leert ervan te genieten.
Je leert alleen te eten.
En misschien nog wel het meest: je leert alleen te zijn.
Want dát, dat laatste, is misschien wel het grootste leerproces van allemaal.