20/06/2020
Dit is wat mijn collega Bart Bendle schreef aan zijn collega's.... En zo voelt het voor mij precies! Benieuwd hoe jij er tegen aankijkt....
Leven?....... ja, het mag (bijna) weer.
Velen van jullie geven door middel van ideeen en gedachten in deze groep aan dat er volop wordt nagedacht over hoe straks de lessen in te richten, en ook ik vind het tijd om een richting te kiezen en daarachter te gaan staan.
Toen ikzelf een hele tijd geleden met de beoefening van yoga begon, was dat voor mij vooral een bewustwording van de eigen verantwoordelijkheid voor mijn lichamelijke en geestelijke gezondheid.
Heel langzaam drong het tot mij door dat het wijzen naar een ander als veroorzaker van dat wat het leven mij in mijn schoot werpt, mij niet helpt om de vrijheid van het leven te ervaren. Ook de ander zien als degene die de problemen in mijn leven voor mij moet oplossen, ben ik gaan zien als het weglopen voor de les die mij geboden wordt.
We zijn, mijnsinziens, als mensheid, als uit het niets, geconfronteerd met iets dat ons voorstellings vermogen te boven gaat. Vanuit een eerste angst en onwennigheid zijn we achter de brede schouders van onze leiders gaan staan, die allen op hun eigen wijze een uitweg proberen te vinden uit deze zeer oncomfortabele situatie.
Nu de mist langzaam een beetje lijkt te verdwijnen, en de diverse aanpakken evenvele uitwerkingen laten zien, lijkt het alsof de angst bij velen van ons leidt tot het vasthouden aan de ingeslagen weg met alle opgelegde beperkingen als een enig te accepteren uitweg.
Daar waar Patanjali spreekt over het temmen van de wervelingen van de geest, daar ervaar ikzelf dat het teruggaan naar binnen en het contact maken met mijn ademhaling, om mijn eigen reactie te observeren op hetgeen mij overkomt, iets is wat een groot deel van de wereldbevolking vreemd is.
Het verbaast mij dan ook niet dat er een tweedeling aan het ontstaan is tussen de maatregelen getrouwen enerzijds, en de breder kijkende en meerdere mogelijkheden zoekende groep anderzijds.
Verdrietig wordt ik een beetje, als ik onze minister van gezondheidszorg, welzijn en sport veelvuldig hoor praten over het bestrijden van een ziekte, terwijl, naar mijn bescheiden mening, veel meer resultaat te behalen zou zijn, wanneer hij als voorman van zijn departement, zijn aandacht op positieve manier zou uitdragen op het versterken van de lichamelijke en geestelijke gezondheid. Het is immers het plantje dat men water geeft, dat ervoor zorgt dat het gaat groeien.
Ik verras niemand denk ik, als ik zeg dat we in een maatschappij verzeild zijn geraakt die de nadruk legt op het in stand houden van een ongezonde leefstijl. Lichamelijk en geestelijk voer en activiteiten die ons als mens doen bloeien worden niet zelden onaantrekkelijk weggezet, terwijl het tegenovergestelde ons vaak als zeer aantrekkelijk worden gepresenteerd.
Geenszins heb ik de intentie of de behoefte om op te roepen tot burgerlijke ongehoorzaamheid, maar de maatregelen die ons in het vooruitzicht worden gesteld, maken mij wel duidelijk dat dit voor mij niet de richting is die als groei van de mensheid gezien kan worden.
De eigen verantwoordelijkheid voor de tegenwind die ieder in zijn leven krijgt te verduren is wat voor mij centraal staat, en de keus om het slachtofferschap te omarmen of te verwerpen hoort voor mij bij het leren van de levensles.
Vanaf 1 juli mogen wij als yoga docenten onze visie op het leven in dit lijf, met deze geest en in dit tijdsperk weer aan onze cursisten gaan overbrengen, en ik ben benieuwd naar hoeveel van ons de wervelingen van de geest kunnen beteugelen, om vanuit een breder perspectief naar de impact van ons zijn op het verleden en de toekomst kunnen kijken.
Natuurlijk denk ik aan de hygiëne en houd ik een respectvolle afstand als je dat wilt, maar verder doet Bendie Yoga niet mee aan het Corona gekonkel. Meedoen aan mijn lessen betekent, dat ook jij weet dat de eigen verantwoordelijkheid een veel doeltreffender bescherming biedt, dan een ander aansprakelijk willen stellen voor wat het leven jou in je schoot heeft geworpen.
