15/05/2026
Mensen komen niet bij mij om nóg meer te analyseren.
Of om hun verdriet voor de honderdste keer uit te leggen.
Ze komen omdat ze zich nergens meer écht begrepen voelen.
Omdat degene die hen het beste kende, er niet meer is.
Omdat ze midden in een scheiding zitten, familieruzie, verlies of afstand.
Omdat iedereen iets vindt van hun keuzes, maar bijna niemand vraagt:
“Hoe gaat het écht met jou?”
En wat mij elke keer raakt, is hoe helder overleden dierbaren dan zijn.
Bijna altijd komt dezelfde boodschap terug:
“Je bent niet gek.”
“Wat je voelt klopt.”
“Stop met jezelf kleiner maken om het anderen naar de zin te maken.”
“Neem je grenzen serieus.”
Mensen hebben het soms even nodig om even de woorden en de liefde van hun overleden dierbaren nodig om te weten wat hen te doen staat. Iets wat ze vaak diep van binnen al wel weten, maar wat ze al lange tijd hebben genegeerd.
En misschien is dat wel de moeilijkste les:
leren vertrouwen op wat je diep vanbinnen allang weet.
Herken jij dat je gevoel iets al wist, terwijl iedereen om je heen iets anders zei?
Je mag het delen.