26/04/2026
Vandaag liep ik het bos in, met in mijn hand een roos die al een tijdje op de kast in mijn praktijk had gestaan. Ze was langzaam aan het drogen, precies zoals zij het mooi vond, verstild, en bijna tijdloos.
Tussen de bomen, waar het licht zacht door de takken viel en de grond dempte onder mijn voeten, heb ik de roos neergelegd. Geen grote woorden. Geen zichtbaar afscheid. Alleen een gebaar.
Voor haar.
Voor wat er was.
Voor wat we samen hebben aangeraakt in die kwetsbare, soms rauwe, maar ook zo echte momenten.
Maar ook, en misschien nog wel meer, om haar te eren.
In haar mens-zijn.
In de vrouw die ze was.
In haar zachtheid, haar kracht, haar zoektocht, haar moed om te blijven voelen, zelfs toen het zwaar was.
Een goede vriend liep met me mee. En ik merkte hoe waardevol het was om dit niet alleen te hoeven dragen, om mezelf die bedding te gunnen, die stille steun naast me, terwijl we samen door het bos liepen.
In mijn werk raak ik levens. En soms eindigt een traject niet alleen met een afronding, maar met een werkelijk afscheid. Dat vraagt iets van mij, als mens, als begeleider. Iets wat verder gaat dan woorden of methodes.
Ik merk hoe belangrijk het voor mij is om daar bewust bij stil te staan.
Om niet door te gaan.
Om niet te snel weer door te lopen naar het volgende.
Maar om te vertragen.
Te voelen.
Te eren.
Rituelen helpen mij daarbij. Kleine, stille handelingen die betekenis geven aan wat niet in woorden te vatten is. Die ruimte maken voor wat geleefd heeft en wat losgelaten mag worden.
Deze roos ligt daar nu.
Als een zacht spoor in het bos.
Als een eerbetoon.
Als een dankjewel.
En terwijl ik weer terugliep, voelde ik hoe in mij iets afrondde en zachter werd.
Soms is dat genoeg. 💖
