30/07/2019
Hoe een late diagnose autisme bij de echtgenoot ook de partner nieuwe inzichten gaf. Een nieuwe balans zoeken betekent dat je samen moet kunnen praten over ieders perspectief en er ruimte blijft voor ieders eigen behoefte.
Je partner krijgt de diagnose autisme. Hoe kun je verder?
De diagnose van mijn man kwam in 2006. Een jaar eerder, toen onze zoon de diagnose kreeg, werden we gewaarschuwd dat we in een rouwperiode terecht gingen komen. We lachten erom. Rouw? Doe niet zo gek. Wisten wij veel...
Helaas bleek al snel dat dat echt zo was.
Voor mijn man was het een enorme worsteling om zijn nieuwe ik te accepteren. Zijn ik-met-autisme. Hij veranderde wezenlijk natuurlijk niet, maar opeens werd wel duidelijk dat zijn hele leven anders bleek dan hij dacht. Hij was 38 toen de diagnose kwam.
Het is zo ingrijpend om achteraf te beseffen dat je je leven lang op je tenen hebt gelopen. Te beseffen waar die onverklaarbare dingen uit bijvoorbeeld je jeugd vandaan blijken te komen.
Mensen zeggen soms ‘hij/zij lijkt wel autistischer ná de diagnose’, en dat klopt denk ik vaak wel. Het zet een leven op z’n kop. Een diagnose geeft je handvatten, maar tegelijk begint ook een stuk verwerking. En dat naast het leven wat je leeft, want dat draait gewoon door.
Het kost veel tijd en energie voordat je jezelf mét autisme op de rit hebt. Die tijd en energie kun je niet tegelijk aan iets of iemand anders geven. Je bent bezig om jezelf overeind te houden en te herpakken.
Daarnaast was het ook voor mij als partner flink zoeken naar onze weg mét autisme. Ik ging me inlezen, ik wilde het gaan begrijpen en vooral gaan accepteren dat het is zoals het is. Dat proces was werkelijk een rouwproces. Afscheid nemen van dingen die er niet gaan zijn. Veel van die dingen waren er al niet, maar dat te beseffen...
Je moet samen erg sterk staan, en samen ook verder willen en eraan willen werken, anders wordt het een erg ingewikkelde en wellicht kansloze missie om het leven sámen en mét autisme op te kunnen pakken.
Mijn grootste valkuil was dat ik me volledig aan het autisme van m’n man aanpaste. Met als gevolg dat ik mezelf kwijt raakte. En daar moet je als partner-van niet zijn! Natuurlijk moet je jezelf wel enigszins aanpassen, maar ook de partner met autisme zal zich hier en daar moeten aanpassen. En dat kan hij/zij ook, het vraagt alleen wel meer geduld en inspanning.
Samen blijven werken aan de relatie is een must om verder te komen. In iedere relatie, maar in die waar autisme een rol speelt nog iets meer.
Wij hebben er gelukkig altijd met elkaar over kunnen praten. Dat helpt beide partners. Als 1 van de partners gaat opkroppen, loopt het emmertje snel over.
Veel mensen met autisme kunnen niet zo goed praten. Zorg er dan in ieder geval voor dat je zelf wel blijft uitspreken waar je behoeftes liggen. Als jij ook stopt met praten, raak je elkaar op den duur kwijt. Bovendien, je partner voelt niet altijd alles even goed van je aan, dus als jij stopt met dat te vertellen, weet hij/zij het simpelweg ook vaak niet.
Wat helpt om het autisme te begrijpen, is zo veel mogelijk informatie verzamelen. Veel gaan lezen over autisme, en vooral over autisme bij een partner. Er zijn vele boeken over geschreven en ook op internet vind je veel informatie. Heb je boekentips, plaats ze gerust in een reactie.
Als je gaat leren begrijpen hoe het autisme-brein werkt, wordt alles een stuk eenvoudiger te plaatsen. Het helpt je ook om dingen die gezegd of gedaan worden niet te persoonlijk op te nemen. Het helpt je het te accepteren.
Ken je Brainblocks? Zoek er maar eens op in combinatie met autisme. Heel verhelderend!
Ik dacht altijd dat ik het autisme geaccepteerd had en het volledig begreep, maar het echte gaan begrijpen hoe het werkt in zijn hoofd, heeft achteraf gezien bij mij wel een jaar of 10 geduurd. De acceptatie en het begrip van net na de diagnose, bleek nog veel dieper te kunnen.
Het echte diepe begrijpen hoe het in basis bij autisme werkt, heeft zoveel goeds gebracht. We hebben inmiddels onze nieuwe ‘ikken’ en het nieuwe ‘ons’ gevonden.
Naast het autisme willen begrijpen, moet je ook met je eigen issues dealen. Veel partners-van hebben hun eigen sores. Depressie komt vaak voor. Het is voor veel stellen een ingewikkelde situatie met verschillende diagnoses. En vaak tegelijk ook nog diagnoses van kinderen. Bijzonder complex dus...
Als ik de verhalen op internet en in de lectuur mag geloven, redden veel koppels het niet. En dat kan ik ook begrijpen. Wat ik al schreef, je moet samen erg sterk staan om hier doorheen te komen. Maar kom je hier doorheen, dan kunnen jullie samen alles aan!
Sterkte voor iedereen die momenteel in dit ingewikkelde proces zit 🍀 Wij zijn inmiddels 13 jaar verder en 33 jaar bij elkaar. Het kan!
Probeer elkaar te blijven helpen op die plaatsen waar bij de ander een puzzelstukje mist ❤️ Over en weer, want ook ik-zonder-autisme heb zijn hulp bij bepaalde dingen nodig...
-Jolanda-
