26/01/2026
Vandaag kwam het weer even voorbij.
Dat gevoel dat ik anders ben. Dat mijn manier van denken, voelen en zijn anderen intimideert en wellicht wel irriteert.
Vroeger zou ik in elkaar zijn gekrompen, zachter praten, minder ruimte innemen en mezelf zo aanpassen dat ik onzichtbaar werd.
Omdat anders zijn soms ongemakkelijk voelt, voor jezelf én voor je omgeving.
Maar vandaag niet.
Vandaag bleef ik staan voor wie ik ben en waar ik voor sta.
Niet omdat het makkelijk is.
Maar omdat het nodig is.
Zoveel hoogbegaafde kinderen leren al vroeg om zich aan te passen.
Om stiller te zijn. Langzamer. Gewoner.
Omdat hun intensiteit, creativiteit, gevoeligheid of scherpe blik “te veel” lijkt.
Maar wat als dat wat afwijkt, juist hun kracht is?
Wat als hun uniekheid geen probleem is, maar een kompas?
Je hoeft niet in een hokje te passen.
Je mag passen bij jezelf.
En lieve ouders, als jouw kind anders is, bescherm dat.
Niet door het glad te strijken, maar door het te dragen.
Door te laten zien: jij mag hier zijn, precies zoals je bent.
Daar begint groei.
Daar begint vertrouwen.
Daar begint echte ontwikkeling.