06/04/2026
"Drukpuntmassage: ja, ik weet dat het pijn doet"
Iedereen denkt dat masseur zijn een zen-baan is. Rustige muziek, geurkaarsjes, een beetje wrijven hier, kneden daar. Laat me je meteen uit die illusie helpen: ik ben geen rustgevende wellnessfee. Ik ben een vriendelijke ninja met een missie – jouw knopen elimineren alsof het kwaadaardige samenzweringen zijn in je schouderbladen.
Drukpuntmassage is een kunst. Het is als Twister spelen met iemands zenuwbanen. “Ontspan maar,” zeg ik, terwijl ik precies weet dat ik over drie seconden mijn elleboog in een spier plant waarvan je tot vandaag niet wist dat je 'm had.
Dit is voor mij het mooiste deel. Eerst de verwarring: “Waarom doet dit meer pijn dan mijn ex?” Dan de verbazing: “Hoe kan die oude vrouw zoveel kracht hebben?” En uiteindelijk de overgave: een mengeling van verdriet, verlichting en een diep geloof in reïncarnatie – want je bent er zeker van dat je vorige leven verantwoordelijk is voor deze spierknopen.
Soms vertellen mensen me dingen. Alles komt los: de emoties, de rug, het schuldgevoel over dat ene Snickers-dieet. “Ik wist niet dat ik daar spanning had,” hoor ik dan. Ja, dat wist je niet, maar je rug wel. Die is boos. En ik ben hier als diplomatiek tussenpersoon, maar dan met duimen van staal.
Mijn favoriete moment? Wanneer iemand na afloop opstaat, kijkt alsof ze net gereanimeerd zijn, en dan mompelt: “Wanneer kan ik weer?” Want ondanks alles – de pijn, het gekreun, het interne gescheld op mijn hele bloedlijn – komen ze altijd terug.
Want drukpuntmassage is liefde. Rauwe, ongemakkelijke liefde… met spierpijn als souvenir.
