18/12/2025
De Knuffel
Bijna elke uitvaart waarbij kinderen betrokken zijn, leg ik er één klaar. Een knuffel. Zacht, eenvoudig, niets bijzonders misschien. En toch zie ik telkens weer wat hij doet.
Terwijl wij volwassenen praten over tijden, bloemen en muziek, zijn kinderen vooral bezig met wat ze voelen. Of eigenlijk: met wat ze nog niet kunnen plaatsen. Verdriet, spanning, onrust. En precies op dat moment krijgt een knuffel ineens een taak.
Ik geef hem meestal al bij binnenkomst. Niet met veel woorden. Gewoon: “Deze is voor jou.” Sommige kinderen klemmen hem meteen tegen zich aan. Anderen laten hem eerst voorzichtig op schoot liggen. Maar bijna altijd is hij aan het einde van de dag mee naar huis – zichtbaar gebruikt, soms zelfs een beetje nat van tranen.
De knuffel gaat mee naar de aula. Zit op schoot tijdens de plechtigheid. Wordt vastgehouden als het stil wordt. En als een kind het even niet meer weet, biedt die zachte vacht iets wat wij niet altijd kunnen geven: houvast zonder uitleg.
Voor ons is het een klein, praktisch gebaar. Voor een kind is het vaak het enige tastbare wat die dag echt van henzelf is. Iets om zich aan vast te houden, letterlijk. Iets wat meegaat naar huis, naar bed, naar de dagen daarna waarin het gemis pas echt begint. Ik hoor ouders soms zeggen: Wat fijn dat jullie daaraan denken.” Maar eigenlijk denk ik: het is logisch. Want kinderen rouwen niet in woorden of rituelen, maar in wat ze vasthouden, hoe ze bewegen en in hun stiltes.
Die knuffel verandert niets aan het verdriet. Maar hij zegt wel: je hoeft het niet alleen te doen. En soms is dat precies genoeg.
