KruidenRoosje Voor Theerapie & Kwakzalfjes

06/03/2026

Hallo lieve volgers! 💚
Vandaag neem ik jullie mee naar een van de eerste lentebodes die ik de afgelopen dagen weer volop heb zien bloeien: speenkruid (Ficaria verna). Dit vrolijke gele sterretje kondigt de lente aan, maar wist je dat er onder de grond én boven de grond bijzondere knolletjes schuilen die het hele verhaal van de plant vertellen? En als herboriste én rouwtherapeut zie ik daarin ook een mooie metafoor voor onze eigen levensprocessen.

🌼 Wat maakt speenkruid zo bijzonder?
Speenkruid is een vaste plant uit de ranonkelfamilie. Van februari tot mei tooit hij bos en tuin met glanzende, hartvormige blaadjes en goudgele bloemetjes.
Maar na de bloei, rond mei, trekt hij zich volledig terug: het bovengrondse deel sterft af en de plant overleeft ondergronds. Hoe doet hij dat? Met twee soorten knolletjes!

🥔 Ondergrondse wortelknolletjes
Dit zijn spoelvormige, speentje-achtige verdikkingen aan de wortels. Ze dienen als reservevoorraad en zorgen dat de plant de volgende lente opnieuw kan uitlopen. Ze zijn het hele jaar aanwezig, maar pas in het voorjaar zie je de bovengrondse groei.

🌱 Boven grondse okselknolletjes
Later in het seizoen, vooral ná de bloei, verschijnen er in de bladoksels kleine ronde knolletjes. Die vallen op de grond en groeien uit tot nieuwe plantjes, een handige manier van vegetatieve vermeerdering. Mieren helpen vaak bij de verspreiding.

⏰ Waarom de timing vóór de bloei cruciaal is
Vóór de bloei zijn de blaadjes van speenkruid rijk aan vitamine C en kun je ze eten in salades. Vroeger werden ze ook tegen scheurbruik gebruikt.
Maar let op zodra de bloei begint, verandert de samenstelling: er ontstaan giftige stoffen (protoanemonine en saponinen) die de plant beschermen tegen vraat. De bladeren worden bitter en zijn dan niet meer eetbaar. De knolletjes zelf worden afgeraden voor consumptie vanwege deze giftige bestanddelen.

Dus: wil je speenkruid bewonderen of gebruiken (bijvoorbeeld in een voorjaarssalade of op je boterham), doe dat dan vóór de bloei. Na de bloei laat je hem met rust, zodat hij zijn cyclus kan voltooien.

🌿 Een metafoor voor rouw en heling
Als rouw- en verliestherapeut raakt mij dit proces. Speenkruid laat zien dat er een tijd is van groei en bloei, maar ook een tijd van terugtrekken en schijnbare afwezigheid. De knolletjes, zowel onder als boven de grond, symboliseren voor mij de verborgen krachten die we in ons dragen. Ze zijn niet altijd zichtbaar, maar ze zijn er wél. Ze geven ons de reserve om opnieuw te kunnen ontluiken, zelfs na een koude winter.

Ook de waarschuwing voor de bloei spreekt tot mij: in het leven is timing essentieel.

Wat in de ene fase voedend is, kan in een latere fase schadelijk zijn.

In rouw is het net zo: wat in het begin helpt (herinneringen ophalen, verdriet uiten) kan op een later moment juist vasthouden in de hand werken.

We mogen leren voelen wat wanneer passend is.

💚 Tot slot
Speenkruid is niet alleen een vrolijke voorjaarsbloeier, maar ook een wijze leraar. Hij nodigt ons uit om te vertrouwen op onze innerlijke reserves, de cyclus van loslaten en weer opstaan te omarmen, en het juiste moment te herkennen voor actie of rust.

Heb jij speenkruid in je tuin of tegenkomen in de natuur? Wat roept het bij je op? Deel het hieronder, ik lees graag mee!

Liefs
KruidenRoosje 🌸🍃

06/03/2026

Lente in de lucht, KruidenRoosje gaat weer wandelen, 🚶 🚶🏽‍♂️ 🚶 🌱🌱🌱

01/03/2026

We denken vaak dat pijn altijd over de grote, nare dingen gaat. Maar soms zit 'm dat niet in wat er wél gebeurde, maar in wat er nooit kwam. Geen arm om je heen, geen “ik zie dat het even niet gaat”. Niemand die het hardop zei, maar je voelde het wel: hier is niet genoeg ruimte voor jou.

Als kind ben je niet bezig met ingewikkelde gedachten. Je voelt gewoon. Je leert wie je bent doordat anderen op jou reageren. Groeide je op in een gezin waar spanning gewoon was, of waar je niet echt bij kon komen? Dan trekt je systeem daar zijn eigen conclusies uit. Niet bewust, maar diep vanbinnen ontstaat een idee over jezelf. Je leert jezelf kennen door de ogen van de mensen om je heen. En als die blik niet warm en veilig is, dan wordt “misschien ben ik niet goed genoeg” een soort basis- of standaardinstelling.

Bizar genoeg nemen we dat mee, tot jaren en jaren later. We snappen niet altijd waar dat stemmetje vandaan komt dat zegt dat we ons maar moeten aanpassen. Het zit 'm in dingen als: altijd maar voor anderen klaarstaan, streng zijn voor jezelf, of steeds opnieuw in relaties stappen waar je hoopt dat het deze keer wél goed voelt. Niet omdat je het leuk vindt, maar omdat het bekend is. Je lijf en je gevoel denken: o ja, dit voelt als vroeger. Ook al is het niet fijn.

Die gewoonte om jezelf af te wijzen, die komt niet uit de lucht vallen. Die bouwt zich op in kleine momenten. Dat je merkte dat je gevoelens niet handig waren. Dat je te hard lachte, te hard huilde, of dat het beter was om je mond te houden. Tot je op een dag niet meer weet: is dit nou wie ik ben, of heb ik dit aangeleerd?

Maar juist dát inzicht, dát is de opening. Want wat je hebt aangeleerd, kun je ook weer afleren.

Het betekent niet dat je je verleden overdoet.

Het betekent dat je mag zien wat dat verleden met je heeft gedaan.

En dat je van daaruit iets nieuws kunt kiezen.

Misschien begint dat vandaag wel, met iets kleins. Dat je die innerlijke criticus even parkeert. Of dat je beseft: dat kind van toen was niet te veel. Het was geen last. Het was een kind dat probeerde te snappen hoe liefde werkte, met de middelen die het had.

Misschien voelt “gewoon bij jezelf zijn” ver weg, maar het zijn vaak júist die de kleine stapjes. Steeds weer opnieuw luisteren naar wat er in je leeft, zonder meteen te denken dat het niet klopt. Jezelf leren dragen, zoals je vroeger iemand nodig had die jou droeg.

Als dit verhaal iets in je raakt, weet dan dat je niet de enige bent. Heel veel mensen bewandelen dit kronkelige pad en heb je hierbij behoefte aan een luisterend professioneel oor, weet dan de weg te vinden naar KruidenRoosje 🌸🍃

01/03/2026

Leren hoe je weer kalm kunt worden
Niemand praat echt over dit aspect van genezing. Iedereen wil het hebben over groei, ontwaken, doorbraken, vooruitgang boeken... maar heel weinig mensen praten over wat er gebeurt nadat je jarenlang in overlevingsmodus hebt geleefd en het leven eindelijk wat rustiger wordt.

Als je lang genoeg in een vecht-of-vluchtmodus leeft, raakt je lichaam gewend aan spanning. Het raakt gewend aan druk. Het raakt gewend aan altijd klaar te staan ​​voor het volgende probleem, de volgende tegenslag, het volgende waar je doorheen moet. Je leert functioneren terwijl je uitgeput bent. Je leert doorgaan, zelfs als dat niet nodig zou moeten zijn.

Dus wanneer je eindelijk begint te genezen, wanneer de chaos tot rust komt en de constante stress er niet meer op dezelfde manier is, voelt je lichaam zich niet ineens energiek. Het wil niet meteen de wereld veroveren. Vaak wordt het gewoon moe.

Niet omdat je lui bent. Niet omdat je je drive bent kwijtgeraakt. Niet omdat er iets mis is met je. Het is omdat je zenuwstelsel zich eindelijk veilig genoeg voelt om los te laten.

Er is een soort uitputting die pas optreedt als het gevaar geweken is. Het is het lichaam dat de achterstand inhaalt van jarenlange spanning, jarenlange voorbereiding op een klap, jarenlang nooit echt te hebben kunnen ontspannen. Wanneer de geest beseft dat hij niet langer in overlevingsmodus hoeft te blijven, begint alles los te laten... en die loslating kan zwaar aanvoelen.

Je verlangt misschien naar meer stilte. Meer rust. Minder lawaai. Minder mensen. Minder chaos. Dat betekent niet dat je achteruitgaat. Het betekent dat je systeem eindelijk leert hoe vrede voelt.

Sommige mensen zullen deze fase niet begrijpen. Ze zullen denken dat je bent vertraagd. Ze zullen denken dat je je scherpte bent kwijtgeraakt. Ze zullen denken dat je vroeger sterker was, terwijl je in werkelijkheid... gewoon meer gewend was aan lijden.

Genezing verandert wat je lichaam wil. Het verandert wat je ziel nodig heeft. Het verandert wat goed voelt. En soms betekent vrede minder doen, minder praten, meer slapen en je energie beschermen in plaats van je kracht te bewijzen.

Als je je nu in die fase bevindt, overhaast het dan niet. Verzet je er niet tegen. Dwing jezelf niet terug in de overlevingsmodus alleen omdat dat vertrouwd aanvoelt. Je lichaam leert hoe het zonder bescherming moet leven... en dat kost tijd.

ZF 🔥

25/02/2026

Je stelt hoge eisen. Aan jezelf. Aan hoe dingen horen te gaan. Fouten maken voelt niet als leren, maar als gevaar. Alsof er iets instort als je niet presteert.

Dat is geen karakter. Dat is een overlevingsmechanisme.

Als kind leer je: veiligheid is gelijk aan voorspelbaarheid. Je voelt spanning, onvoorspelbaarheid. De dreiging van afwijzing als je te veel vraagt of te veel voelt. Dus ontwikkel je een hechtingsstrategie: je past je aan. Wordt braaf. Presteert. Houdt alles onder controle.

Perfectionisme wordt je redding. Want als jij alles goed doet, blijft de rust bewaard.
Controle wordt je anker. Want als jij waakt, gebeuren er geen onverwachte dingen.
Faalangst wordt je kompas. Want falen betekende vroeger: spanning, afwijzing, alleen zijn.

Dit is geen bewuste keuze. Dit is conditionering. Je zenuwstelsel leerde:
Controle = veiligheid
Emoties = gevaar
Spontaniteit = risico op verlies van liefde

Wat dan ontstaat is een innerlijk systeem van overleven:

🌸Je blijft waakzaam, anticipeert op gevaar (hypervigilantie)
🌸 Je onderdrukt je eigen behoeften (zelfverloochening)
🌸 Je wordt de bewaker van rust en orde (parentificatie)

Of je nu zoon of dochter bent, je draagt een last die niet van jou is.

En jaren later ben je volwassen.
Maar je zenuwstelsel weet dat niet.

Je perfectionisme is geen ambitie, het is angst voor afwijzing vermomd als discipline.
Je controle is geen daadkracht, het is angst voor chaos vermomd als overzicht.
Je faalangst is geen motivatie, het is angst voor verlating vermomd als voorzichtigheid.

Je bent niet lui. Je bent niet te streng voor jezelf zomaar.
Je bent ooit zo geprogrammeerd.

Hier is het bevrijdende inzicht:
Wat ooit nodig was om te overleven, is nu een gevangenis geworden.

Je hoeft niet langer te presteren om liefde te verdienen.
Je mag differentiëren als in, voelen wat jij voelt, willen wat jij wilt.
Je mag je zenuwstelsel leren dat ontspanning veilig is. Dat emotie verbindt. Dat falen menselijk is. Dat je mag bestaan zonder te bewijzen.

Helende groei is geen zelfverbetering.
Het is deprogrammeren van wat nooit van jou was.
Het is thuiskomen in een lichaam dat mag voelen, mág falen, mág rusten.

🌸Jij bent niet je perfectionisme.
🌸Jij bent niet je angst.
🌸Jij bent wat eronder leeft.
🌸En dat mag er nu zijn.

🍀 Zachter
🍀 Menselijker
🍀 Vrijer

Liefs,
KruidenRoosje Natuurlijk 🌸🍃

25/02/2026

Hoe voelt dat, complex trauma? Nou zo...
Geen zielig gejank; maar een sluipmartelaar.

Er is een stem – in de wereld en soms ook in mij – die deze vage klachten wegzet als wissewasjes. “Niet ze**en. Gewoon dóór. Go big or go home.” Als je CPTSS-klachten droog opsomt, snap ik die reflex: alertheid, vermijden, overdenken, schaamte, vermoeidheid na ‘kleine’ dingen, dichtklappen op onverwachte momenten. Op papier is het als 'gezeur' dat je met discipline, karakter en goede planning kan oplossen. Laat toch los! Blijf niet zo hangen! Blijf er niet aan vasthouden! Ga vooruit! Mensen met complex trauma klachten doen dat ook: vaak al een leven lang. Totdat ze knappen. En dan gaat het mis. Want die kritische stem, intern of van anderen, maakt dat deze mensen zwijgen. Omdat het niet “erg genoeg” lijkt. Omdat anderen ook ruggen breken, ouders verliezen, ziek worden, oorlog meemaken. En dan zit jij te zeuren en te doen over een lijf dat spanning opslaat.

Complex trauma: geen sluipmoordenaar, maar een sluipmartelaar. Een continue toestand in je lichaam. Je BENT het. Soms zacht op de achtergrond, soms ineens alles tegelijk. En het verraderlijke is: je ziet het niet aankomen. Het zit zó dicht op je dagelijkse functioneren dat het lijkt alsof je het bént. Terwijl het meestal niet je karakter is. Het is je zenuwstelsel dat nog steeds een oude werkelijkheid verdedigt. Dat systeem is loyaal en simpel: het herkent patronen, voorspelt gevaar, en schakelt sneller dan jouw ratio kan bijbenen. Het wil maar een ding: jouw diepste ik beschermen. Lekker vaag, maar zo kun je het aan je kinderen uitleggen. Wedden dat zij het beter begrijpen dan de meeste volwassenen?
Aan de buitenkant kun je er “prima” uitzien. Functioneel. Slim. Succesvol zelfs. En toch van binnen steeds: scannen, anticiperen, controleren, terugtrekken, verdoven, pleasen, vechten, vluchten, bevriezen. Alsof je door de wereld rolt met een anti-aanbaklaag: je kunt je aanpassen, maar echte nabijheid glijdt eraf. Niet omdat je geen verbinding wilt, maar omdat verbinding ooit risico was.

En dan komt het paradoxale: herstel werkt zelden via meer, sneller of harder. De beweging die helpt is saai: klein, getitreerd, herhaald. Niet één grote doorbraak, maar duizenden micro-momenten waarin je nét iets langer blijft. Nét iets minder vermijdt. Nét iets eerder terugkeert naar jezelf. Heling is vaak geen heroïek, maar precisiewerk. En het heeft anderen nodig. Andere zenuwstelsels.

Dit wil ik zeggen – ook tegen professionals: niet nog meer protocollen waar je clienten en patienten in duwt, maar meer mensen die in verbinding kunnen blijven terwijl iemand dichtklapt. Andere zenuwstelsels die niet duwen, maar blijven. Niet als redder, maar als bedding.
Voor veel CPTSS’ers is dat het wonder: niet “fixen”, maar eindelijk veilig genoeg zijn om te voelen wat er al die tijd vastzat.

En ook: in je eentje helen is onmogelijk. Een tekst van Wouter Keijser….heel goed beschreven!
Dank je wel Wouter! Het onbegrip, de oordelen, veroordelen, meningen van anderen….zijn vaak pijnlijker dan de traumatische gebeurtenissen zelf. Als empaat weet ik dat het gebeurd uit onwetendheid, vanuit goeie bedoelingen…vanuit een goed hart…én het doet wel pijn! Ik heb de laatste jaren vaak ervaren dat de weg naar de hel is bestraat met stenen van goeie bedoelingen!

Ik ben na 50 jaar eindelijk opgehouden met ‘pleople pleasen’….een patroon dat is ontstaan vanuit overlevingsstrategien. Goed zijn voor de ander….ik dacht als kind dat ik dan een ‘goed’ kind was en ook dat dit het hoofddoel van mijn leven was…dat ik moest zorgen voor de mensen om me heen. Andere mensen blij maken, maakte mij ook blij. Ik dacht dat ik goed bezig was. Ik had echter niet door dat ik het eigenlijk in eerste instantie voor mijn eigen veiligheid deed! Daar zo jong al….handelen vanuit overlevingsystemen en strategieën!

Eindelijk durf ik mijn eigen grenzen aan te geven…en misschien mag ik eindelijk van ‘mezelf’ gaan leven naar mijn ‘eigen’ wensen en behoeften!’ Dat zou een verademing en persoonlijk kado zijn….🙏🏻

Het is voor hoog-sensitieve en hoogbegaafde mensen enorm uitdagend om bezig te zijn met je eigen binnenste….het overgevoelige zenuwstelsel is in eerste instantie altijd afgestemd op de buitenwereld. Alles van buiten komt binnen, er is een enorm grote hoeveelheid aan informatie en prikkels die allemaal aangekeken, doorvoeld, geanalyseerd en gescand moeten worden! Mensen die geen ervaring hebben, of emotioneel weinig tot niet ontwikkeld zijn….kunnen zich geen voorstelling maken van deze intense, diepe emotionele verwerkingsssystemen die door vele lagen van bewustzijn gezien en gevoeld moeten worden…ook nog vanuit andere dimensies, frequenties en vanuit vele verschillende perspectieven!! Mensen die geen idee hebben van bewustzijn, quantumveld, frequentie, dimensies en vorige levens….hebben geen idee wat voor consequenties hun 3 D oordelen, meningen en adviezen teweeg brengen bij hoogsensitieve, hooggevoelige of bewuste mensen. Duzzzzz….denk eerst na voordat je iets zegt….ben bereid om respect en rekening te houden met iemands ‘Gebruiksaanwijzing’….iemands proces van heling door mensen die trauma hebben doorgemaakt. Ik ervaar doorgaans weinig tot geen kennis en kunde over de menselijke geest, dagelijkse psyche en spirit van mensen. Voor mij onvoorstelbaar….ik heb altijd honger naar informatie, de mens zelf, de omgeving, de sfeer, de energie…de dynamieken. Opmerkelijk voor mij, en zelfs onverdraagbaar….is dat ik teveel zorgprofessionals ben tegen
gekomen, die in een werkrelatie met traumagerelateerde cliënten en problematiek werken….geen inhoudelijke kennis beheersen over de psyche, menselijke gedragssystemen, interactie en dynamieken binnen community’s en menselijke relaties. Betreurenswaardig is het dat juist mensen die werken binnen de zorg…..heel vaak zelf struggelen met psychische kwetsbaarheden. Dat is niet bijzonder, logisch eigenlijk maar….niet bereid zijn of überhaupt geen interesse hebben om zich te scholen of kennis te vermeerderen! Dit is waarop ik ageer, reageer….en is een soort missie geworden. Dit omdat ik niet kan aanzien hoe schrijnend slecht, verwaarlozend en Averechts mensen benaderd en behandeld worden. Ik schrijf veel om kennis te delen, te informeren en kennis te bevorderen. Niet om te zeggen hoe iets ‘moet’….maar om mee te werken aan een verbeterde werkwijze en zorgZAAMheid in de zorg. Amen! 🙏🏻♥️

😉

23/02/2026

Kinderen, maar ook volwassenen, leren niet alleen met hun hoofd, maar vooral in relatie. Wanneer iemand zich gezien en gewaardeerd voelt, daalt spanning en komt het brein in een veilige leerstand: er ontstaat meer aandacht, motivatie en doorzettingsvermogen. Vanuit die verbondenheid durven mensen fouten te maken, vragen te stellen en nieuwe dingen te proberen en exact daar begint echt leren.

Liefs,
KruidenRoosje Natuurlijk 🌸🍃

20/02/2026

Ik kom tot de bedenking, vanuit het paradoxale denken, dat er een overvloed aan schaarste bestaat. Ik zeg vaak: wanneer je werkelijk verbinding hebt met jezelf, trek je het gelijkgezinde aan, dat zijn mensen die eveneens in verbinding staan met zichzelf. Verbinding met jezelf is verbinding met de bron waaruit wij allemaal voortkomen.

Dat betekent: wat je aan jezelf geeft, geef je aan de ander. En wat je aan de ander geeft, geef je aan jezelf.

In die wederkerigheid ben je nooit alleen. Want de ander, het gelijkgezinde, leeft vanuit dezelfde beweging. De ziel kan alleen maar ervaren dat je het hebt, want anders kun je het niet geven. Dat is een natuurwet van overvloed, die je overal in de natuur weerspiegeld ziet.

In onze maatschappij wordt echter alles in het werk gesteld om mensen uit die verbinding met zichzelf te halen. Uitspraken als “je moet eerst de ander helpen en dan jezelf” of “je doet het voor een ander” lijken nobel, maar werken paradoxaal. Wanneer je iets voor de ander doet zonder jezelf mee te nemen, raak je je energie kwijt. Zo wordt de natuurwet van schaarste gecreëerd: een existentiële ervaring van tekort, waarin je achterblijft in overlevingsmodus. Schaarste is geen gebrek aan middelen, maar een verlies van verbinding met jezelf.

Ik ben er diep van overtuigd dat delen, en blijven delen, ervoor zorgen dat de ware rijkdom van mensen zich kan vermenigvuldigen tot overvloed voor iedereen. Daarom is het essentieel om alles wat je maar kunt bedenken over wie of wat je werkelijk bent, eerst aan jezelf te geven: te cultiveren, te ontwikkelen, te belichamen. Je kunt alleen geven wat je bent. Daarom is zelfverbinding de bron van alle rijkdom.

Wanneer je de loyaliteit aan jezelf geeft, ontdek je dat alles wat je aan jezelf schenkt, tegelijkertijd ook naar anderen stroomt, én terugkeert. Dat is overvloed. Op dit moment staat onze maatschappij enorm ver verwijderd van wie we werkelijk zijn. We verliezen onze macht en onze kracht om uitdrukking te geven aan onze creativiteit. Daardoor worden mensen steeds banger.

Twijfel aan jezelf is de voedingsbodem van angst. Zelfzekerheid, die ontstaat wanneer je loyaal bent aan jezelf en begint te delen, is het tegengif. Als ik naar de maatschappij kijk, zie ik dat we blijkbaar nog een lange weg af te leggen hebben. Je kunt pas iemand echt helpen, of werkelijk iets geven, wanneer je eerst jezelf hebt geholpen en gegeven. Dat geldt voor alles, ook voor onvoorwaardelijke liefde.

Onvoorwaardelijke liefde kun je alleen aan een ander geven wanneer je die eerst, op de eerste plaats, aan jezelf hebt gegeven. Dat is trouwens ook de manier om verwachtingen, die altijd eenzijdig zijn, te laten verdwijnen. Verwachtingen en behoeftigheid zijn datgene dat relaties ruïneert.

Wanneer je alles aan jezelf geeft, verdwijnt de verwachting, en wordt geven vanzelf overvloed. Overvloed volgt de wet van de spiraal. Wat van binnen groeit, vermenigvuldigt zich vanzelf.
Daar ligt onze ware rijkdom.

Warme groet Daniël.

Gekopieerd van Daniel Derweduwen

19/02/2026

KruidenRoosje gaat weer wandelen komend voorjaar in Zuid-Limburg 🌸🍃

Data kruidenwandeling Zuid-Limburg:

20/03/2026 (nog twee plekken vrij)
02/04/2026 (nog vier plekken vrij)

🚘vervoer op eigen gelegenheid
🅿️ verzamelen aldaar om tien uur
🥗kosten incl. basic picknick lunch € 25,- pp
📅 meld je aan via whatsapp 06-18407908

Je leert eetbare (on)kruiden (her)kennen en in de toekomst heb je in no time een gratis salade met eetbare bloemen geplukt als je meegeweest bent met KruidenRoosje’s voorjaarswandeling 🌸🍃

Wat weet jij over eetbare natuur? 🌱
Welke kruiden zijn culinaire toepasbaar 😋 en welke hebben een geneeskrachtige werking?
We gaan het samen ontdekken in Zuid-Limburg aanstaande lente!

KruidenRoosje weet lang niet alles, maar wat ze wel weet wil ze met liefde & plezier met jullie delen!

Voor meer info en aanmelden stuur een Whatsappje naar 06-18407908
en ga mee 🌸🍃

Op de foto’s o.a.:
Bloeiende Daslook
Hondsdraf
Maarts Viooltje
Daslook in blad
Hedera

🌸🍃

13/02/2026

❤️💛💚

Vasteloavend, lekker genieten met gezond verstand ? 🧠 🇬🇳

Het is handig dat we ons bewust zijn van hoe we ons voelen, denken en gedragen tijdens interacties met anderen, dat we erkennen dat onze persoonlijkheid wordt aangestuurd door verschillende “ego-toestanden”

Hoe werkt dat nou met de Vasteloavend?

De Vasteloavend barst los ❤️ 💛 💚 En geloof het of niet: je hebt al je “egotoestanden” nodig voor een fijne carnaval!
Je Natuurlijke Kind staat aan als je lekker host en zingt en geniet van de kleuren en de sfeer; Het Aangepast Kind is handig, want dan loop je samen met de meute de goede richting uit in de Optocht;
Het Volwassen-ego doet ook mee, want zonder Volwassen-ego zijn er niet op tijd worstenbroodjes of Truujesoep in huis voor als er vrienden komen en is ow pekske, passend bij het thema van het jaar “nie oppe tied kloar” en zou je zomaar wat troep op je gezicht smeren om er leuk geschminkt uit te zien.
Vanuit je Voedende Ouder geef je een rondje en let je een beetje op een vriend van wie je weet dat hij een lastige tijd doormaakt; en je Structurerende Ouder tenslotte blijft van toepassing om te begrenzen: anders ga je nooit meer naar huis! 🏡

Alaaf ❤️💛💚

12/02/2026