Gerdine van Kooten Uitvaartzorg

05/05/2026

Een wandeling met meneer Beer, de rust van de namiddag en een straat vol vlaggen. Ook bij mijn eigen huis wappert het rood-wit-blauw. Ieder jaar hang ik op 4 en 5 mei trouw de vlag uit. Voor mij is dit meer dan een traditie; het is een bewuste handeling omdat ik het belangrijk vind dat we nooit vergeten wat er voor onze vrijheid is opgeofferd. Maar terwijl ik daar liep, vroeg ik me dit jaar af: hoe vrij zijn we nu écht?

We leven in een tijd waarin de muren tussen landen en ideologieën soms dikker lijken te worden. Regeerders op het wereldtoneel maken keuzes die ons allemaal raken en in die grote dynamiek lijkt onze individuele vrijheid soms onder druk te staan. Juist daarom is het belangrijk om stil te staan bij de vraag hoe we die vrijheid in stand houden.

Men zegt wel eens: "Vrijheid is een werkwoord". En hoewel de taalkundigen onder ons daar wellicht over struikelen, voelt het voor mij precies zo. Vrijheid is namelijk geen statisch bezit dat je eenmaal krijgt en daarna in een kluis kunt leggen. Het vraagt om dagelijks onderhoud, om scherpte en om de moed om kritische vragen te blijven stellen.
Vrede begint vaak dichter bij huis dan we denken. Het zit in de ruimte om te mogen zijn wie we zijn en in de bereidheid om te blijven verbinden, ook als de wereld om ons heen verdeeld lijkt.
Laten we vandaag de vlag niet alleen uithangen voor het verleden, maar als een actieve belofte voor de toekomst. Een toekomst waar we elke dag samen aan moeten werken. 🕊️🇳🇱

28/04/2026

Geraakt door de uitvaartcultuur op Curaçao. 🕊️
Vandaag dwaalde ik over de begraafplaats tussen de indrukwekkende bovengrondse graven en kreeg ik een onverwachte rondleiding in het crematorium. Een herinnering dat gastvrijheid en respect geen grenzen kennen.
Ieder land eert zijn doden anders, en iedere traditie leert me iets nieuws over mijn eigen werk. Prachtig om te zien hoe kleur, licht en traditie hier samenkomen.

24/02/2026

Vanmorgen bracht ik in alle vroegte mijn dochter naar school.

Een grote tas, een hoofd vol zin in wat komen gaat. Vier dagen naar Berlijn. Met school, met vrienden en vriendinnen. Op avontuur.

Ik glimlachte, zwaaide en reed weg.

En ineens was daar die steen in mijn maag.

Omdat mijn hoofd overal beren en leeuwen ziet, terwijl je weet dat ze haar eigen weg moet gaan.

De komende dagen zal ik haar af en toe even volgen via ‘Zoek mijn iPhone’. Tot ze vrijdagavond weer veilig thuis is.

Loslaten begint niet op grote momenten.

Maar op een gewone doordeweekse ochtend, op een parkeerplaats voor een school.

18/02/2026

31/12/2025

🎶 “Who wants to live forever…”
De Top 2000 draait en dit nummer van Queen klinkt. Een lied over tijd, over liefde, over vasthouden en loslaten. Over het besef dat niets voor altijd is behalve misschien wat iemand voor je betekent.

Juist rond de jaarwisseling kan dit nummer extra binnenkomen. Omdat het terugkijkt én vooruitkijkt tegelijk. Omdat het woorden geeft aan gevoelens die vaak moeilijk uit te spreken zijn. Liefde die blijft, ook als iemand er niet meer is. Herinneringen die meegaan, het nieuwe jaar in.

Muziek kan dan even precies raken waar woorden tekortschieten. Het mag ontroeren, het mag pijn doen, het mag troosten. Alles naast elkaar.

Ik wens iedereen een zachte overgang naar het nieuwe jaar. Met dit lied, met herinneringen, en met ruimte voor alles wat gevoeld wordt. ✨🕯️

13/11/2025

Afscheid nemen bestaat niet…

In deze tijd van het jaar bekruipt mij altijd een vleugje melancholie. Het vallen van de bladeren, het vroege donker, het besef dat het jaar langzaam naar zijn einde glijdt. Juist dan voelt alles wat ooit was nét wat dichterbij.

Vandaag overkwam het me zomaar. Ik was in de buurt en zonder er lang over na te denken reed ik naar het graf van mijn ouders. Soms gebeurt dat: een plotselinge behoefte, een zacht trekje aan een onzichtbaar draadje dat je terugbrengt naar waar je ooit stond. En daar, in de stilte, kwamen de herinneringen als vanzelf. Mijn ouders, de mensen die mij hebben gevormd, de liefde waar ik op gebouwd heb, de momenten die me nog altijd dragen.
Ik hoor vaak dat mensen kiezen voor een crematie, want wie komt er nog bij een graf? Of: “Ik vind daar niets meer…”
Maar voor mij is dat anders. Als ik bij het graf van mijn ouders sta, vind ik altijd iets. Ik vind de herinnering aan 1993, toen we daar stonden bij het afscheid van mijn moeder. Ik vind de dag in 2019 terug, toen we mijn vader begeleidden naar zijn laatste rustplaats. Ik zie ons daar nog staan. De woorden, de stilte en het verdriet. In een enkel moment lijkt het alsof de tijd even buigt en ik die herinnering opnieuw mag aanraken.

In het lied: 'Afscheid nemen bestaat niet' staat die prachtige regel: “Zoek me in alles, dan kom je me tegen.”
En precies zo voelde het. Terwijl ik daar stond, dwarrelde er een enkel geel herfstblad naar beneden. Heel rustig, bijna plechtig, om precies voor de steen tot stilstand te komen. En toen dacht ik:
Afscheid nemen bestaat misschien echt niet. Niet zolang er iets is om terug te vinden...

12/11/2025

📝Adressen verzamelen, een kleine moeite...

Bij bijna ieder afscheid dat wij begeleiden, komt het weer ter sprake: het verzamelen van adressen voor de rouwkaarten. In de hectiek van de dagen na een overlijden blijkt dat vaak lastiger dan gedacht. Er ontbreken adressen, mensen zijn verhuisd, of iemand weet niet precies wie er allemaal nog een kaart zou moeten ontvangen. En juist die kaart, een tastbare, persoonlijke boodschap, is zo waardevol.

We leven in een digitaal tijdperk waarin een rouwkaart ook per
e-mail of app verstuurd kan worden. Dat is handig en snel. Toch blijft de behoefte groot aan een echte, mooie kaart. Iets wat je even kunt vasthouden, neer kunt zetten, of bewaren. Een tastbare herinnering die blijft, ook als het scherm weer uitgaat.

Een paar tips om adressen goed te bewaren:

📌Bewaar de kerstkaarten die je ontvangt. Kerstkaarten geven vaak inzicht in wie er nog contact had met jou of je dierbare. Dat kan later helpen om te bepalen wie een rouwkaart zou moeten ontvangen.

📌Maak een adressenboekje of digitaal bestand op je telefoon of computer en werk dit af en toe bij.

📌Noteer adressen direct als je een kaart of brief krijgt een kleine moeite die veel zoekwerk kan voorkomen.

📌 Wil je het jezelf nog makkelijker maken? Vraag dan gratis onze Memory Box aan. Hierin vind je onder andere een handig wensen- en adressenboekje om alles op één plek te bewaren.

Een goed adressenbestand lijkt een detail, maar op het moment dat het nodig is, maakt het echt verschil. Het zorgt ervoor dat niemand wordt vergeten.

04/11/2025

Soms is het leven niet om te begrijpen, maar om te voelen...

09/10/2025

Je denkt er misschien helemaal niet over na, maar wat gebeurt er eigenlijk ná je overlijden.
We regelen van alles. Een uitvaartverzekering, soms zelfs een levensverzekering.
Sommigen hebben de muziek al uitgezocht, compleet met de zin: “en als er Marco Borsato wordt gedraaid, klim ik terug uit die kist.”

Maar hoe zit dat met je wachtwoorden.
Met het patroon van je telefoon. Weet iemand de code.
Of het wachtwoord van je e-mail, je iCloud, je Instagram of je Facebook. Of de pincode van je laptop.

Waarschijnlijk niet. En eerlijk, ik ook niet.
Sander was snel weg. Ik heb het hem niet meer kunnen vragen.
En ja, je zult denken: 'daar is hij weer, die Sander.'
Maar dit gaat niet over verdriet. Dit gaat over iets waar niemand over nadenkt.

Sander had een patroon op zijn telefoon.
In tweeënhalf jaar heb ik daar nooit op gelet. Waarom zou ik.
Ik had er niets te zoeken. En nu zit ik met een telefoon waar ik niet in kom. Vol met foto’s, notities, berichten. Alles wat nog een beetje van hem is.

Ik heb alles geprobeerd. Alles wat op Google stond, heb ik gedaan. Programma’s, trucjes, forums.
Zelfs die sites die beweren dat ze je telefoon kunnen hacken.
Dus ja, ik heb 850 euro betaald. Voor een mailtje. En daarna werd ik geblokkeerd. Wees slimmer dan ik.

Schrijf je code op.
Schrijf je iCloud-gegevens op.
Schrijf het wachtwoord van je Google-account op.
En stop dat papiertje in een envelop.
Plak hem dicht. En leg hem bij je begrafenispolis.
Ja, print dat kreng gewoon uit. Het scheelt zo ontzettend veel zoekwerk.

Want als het zover is, wil niemand vloeken op jouw telefoon.
Dan wil iemand gewoon die foto’s terugzien.
De laatste appjes lezen. Nog even dichtbij je zijn.

We denken allemaal dat het wel meevalt.
Dat we jong zijn, gezond, dat het ons niet overkomt.
Tot het ineens wel zo is.

Dus doe het.
Vandaag. Niet morgen.

Misschien is dat wel wat liefde eigenlijk is.
Zorgen dat iemand die van je houdt niet ook nog je wachtwoord hoeft te raden.

En als je denkt: 'Dalijk lees je iets waar je niet blij van wordt?' Dan kan ik alleen maar zeggen, Sander kan zich niet meer verdedigen, dus waarom moet ik boos worden. Daar verander ik niets aan!