20/09/2025
Je bent zo sterk.
Uitreiken naar de ander. Het klinkt eenvoudig, maar vaak is het een moedige stap.
Mijn hand bieden kan ik goed, maar ontvangen is soms wel een ander verhaal. De afgelopen tijd merkte ik zelf hoe dat kan schuren.
Rouw en verlies verleidde me tot terugtrekken. Het zelf te doen, in mijn eentje. Ik ken heel goed het sterk zijn, de kar trekken, er zijn als de ander even niet meer kan. En nu had ik juist de uitgestoken hand van de ander nodig. Mensen die het soms echt tegen me zeiden "wat fijn om bij je te zijn", of me lieten voelen "je bent welkom". Soms gewoon door een theetje te drinken. Samen klussen. Samen muziek maken en weer even voelen dat ik kon lachen. Soms een diep gesprek, samen sparren. Een arm om me heen. Of gewoon: “Zullen we even bellen?”
Maar de grootste stap lag bij mij. Om die hand echt te ontvangen, toe te laten. Dealen met mijn angstige hoofd: ben ik niet te veel, doe ik niet te zielig, zijn ze het beu? Mijn lijf gaf wel duidelijke signalen. Voelen hoe fijn het is om samen te zijn. Een wanneer het tijd was om weer op te laden, even alleen te zijn. En ook dat was nodig.
De grens is soms dun. Momenten om even met jezelf te zijn. We hebben ook een ander nodig. Om ons welkom te voelen. Als het goed gaat en als het moeilijk is. Als vriend, geliefde, collega.
Sterk zijn heeft een andere betekenis. Niet langer alleen maar: schouders eronder en doorgaan. Maar ook: toelaten, voelen, verbinden, opnieuw vorm vinden. Een hand geven en nemen 🌺
Wat het betekent als er geen back-up is, zag ik bij een cliënt. Zij werkte in een cultuur van ieder op zijn eigen eiland. Geen tijd, teveel werk. Interesse was er nauwelijks. Sparren? "Het ligt aan jou". Overleggen? “Zoek het maar uit.” Haar uitgestoken hand bleef onbeantwoord. Ze trok zich terug, verhardde in haar lijf, in haar denken en haar woorden. Ze raakte opgesloten in haar hoofd. Piekeren. Twijfel. Stress. Haar lijf op slot. Groot verloop in het team.
Wat er ontbreekt? Rugdekking. Samen te doen. Zorg eerst voor de mens, dan het doel. Ik kan mijn weer mijn hand uitsteken.
Je lijf is waar je hoofd je hart ontmoet. Waar muren afgebroken worden en bruggen gebouwd❤️. Dat is pas sterk.