26/06/2023
Waar komt toch al die schaamte vandaan rondom geluid maken tijdens de bevalling?
Heeft het misschien te maken met het beeld van onszelf dat we graag in stand willen houden? Het beeld van de ideale vrouw: aantrekkelijk, zorgzaam, kan alles aan en is niemand tot last. Oftewel: De van haar eigenheid gestripte vrouw. Ontdaan van haar passie, haar vuur, haar wildheid (in de zin van ongetemd - want zo dicht bij de natuur). De vrouw die voor hem mooi en leuk en perfect moet zijn. De vrouw die zich dus in dienst stelt van de man, of anders gezegd, van het patriarchale systeem.
Het zit allemaal zo diep en het gaat zo ver terug. Schaamte om wie we zijn. Om onze verlangens, om het genot wat hoort bij het bezitten van zo’n rijk lichaam dat zulke niet te bevatten extase kan ervaren, dat leven kan maken, dragen en voeden en dat zo verbonden is met de cycli van de natuur.
Je schaamte beperkt je eigen vrijheid, en die van andere vrouwen. Schaamte ontneemt ons onze kracht. Overgave geeft kracht. Een bevalling is niet het moment om je te gedragen ‘zoals het hoort’. Het is juist het moment om alle beelden over jezelf los te laten, om vrij te breken en te putten uit een bron die veel dieper gaat dan de kleine jij. Het is het moment om je lichaam alle aandacht te geven die het al die tijd al verdiende. Je mag je lichaam volgen, het wijst de weg. Vrije bewegingen met je heupen, klanken die van binnenuit omhoogkomen, diepe ademhalingen: je lichaam gidst je door de grote storm heen, door dit grote niemandsland van de bevalling. Je kent het pad niet, maar je gaat het, zonder voorbehoud. In volle overgave. Wat een power, wat een vertrouwen, wat een schoonheid. Wat een liefde. ❤️
📷 the midwife mummy🙏🏽
