30/03/2022
chakelen.
Schakelen, het is zo'n periode.
En dan bedoel ik niet het schakelen van de winter- naar de zomertijd.
Mens, mens, iedereen rond de Poolcirkel of de evenaar moet volgens sommige redenaties totaal instorten.
Nee, schakelen in situaties.
Wat is belangrijk?
Voor wie?
Is t oké om zus te kiezen voor mij, maar ook voor een ander?
Is t oké om niet te kiezen? Om .....
Vandaag was zo'n dag dat dit weer eens in volle glorie voorbij kwam.
Ik werd bijzonder te kort weggezet door iemand, en ik zou die persoon ook nog zien als ik een kind een behandeling zou geven.
De stoom kwam zowat uit mijn oren, niet echt een ideale situatie om een kind te gaan behandelen.
Ik zag niet dat ik daarin zou schakelen.
Maar de afspraak? Die kon vorige week al niet doorgaan omdat ik teveel last van mijn rug had toen.
Cliënte was daar echt super-enorm-mega teleurgesteld over.
Vanmiddag maar weer eens de super-schakel-kracht ingezet.
Binnen een half uur een andere ruimte gevonden.
Uit het gevecht gebleven, op het moment dat ik hoorde dat ik van een andere ruimte gebruik kon maken voélde ik letterlijk de warmte stromen.
Daar maar lekker in blijven zitten.
Kind blij, moeder blij, ikke blij.
En dan terug zijn op een hele fijne bekende plek!
Ik stond binnen 2 minuten kinderyoga met t meisje te doen, moeder moest de auto parkeren.
O,o,o, soms lach ik het hardst om mijzelf, denk ik.
En bij schakelen hoort dus ook loslaten, anders schakel je weer terug.
Ik loop nog wel een beetje te mopperen, ik hou er niet van als mensen mij onheus behandelen.
Maar ach, zoals ik wel een roep: het liedje dat overal bij helpt: Let it go! Let it go!
Kijk alweer uit naar de volgende stappen in het Zeeheldenkwartier.
Gosh, wat is dat toch een lekkere buurt...
En deze foto, vanochtend gemaakt, die vond ik zó mooi.
Uit oud komt nieuw dacht ik toen. Hetzelfde maar toch anders
Precies.