04/03/2026
Hilde liep 16 kilometer voor haar ouders, en voor meer hersenonderzoek 🧠🏃
Toen bij haar moeder een hersentumor werd ontdekt en later ook bij haar vader, veranderde het leven van Hilde ingrijpend. Na het overlijden van haar vader vond ze steun in hardlopen. Met 16 kilometer rennen haalde ze geld op voor de Hersenstichting. “Ik ren niet snel. Ik ren vooral om mijn hoofd rustig te krijgen, en om iets goeds te doen.”
Vóór hun ziekte stonden Hildes ouders midden in het leven. Ze waren ondernemend, gingen graag op pad en ontvingen met plezier familie. Lange tijd woonden ze in Brussel, waar bezoek uit onder andere Groningen altijd welkom was.
Haar vader was sportief en competitief. Zelfs rond zijn zestigste begon hij nog een universitaire studie. Beide ouders waren nieuwsgierig en leergierig, eigenschappen die Hilde nog steeds met hen associeert.
In 2014 kreeg haar moeder te horen dat ze een goedaardige hersentumor had. Dat was spannend, zeker rond de operatie, maar er was perspectief op herstel. Eind 2020 volgde opnieuw slecht nieuws: haar vader had een kwaadaardige hersentumor. Kort daarvoor waren haar ouders juist naar Nederland verhuisd om dichter bij Hilde en haar broer te zijn. Hilde was op dat moment hoogzwanger van haar tweede kind.
“Het was een intense tijd. We genoten enorm dat mijn vader de geboorte nog heeft meegemaakt, maar tegelijkertijd hing er constant onzekerheid.” Door corona werd de wereld van haar ouders klein. Extra voorzichtigheid was nodig, wat het isolement vergrootte. Het moment waarop haar vader een delier kreeg, maakte diepe indruk. “Het is heel vreemd om je vader ineens anders te zien doen doordat er iets misgaat in zijn hersenen.” Op 5 oktober 2022 overleed hij.
De ziekteperiode veranderde Hildes kijk op gezondheid en op het leven. “Ik ben minder zorgeloos. Ik ben sneller bang dat mensen ziek worden. Tegelijk probeer ik juist meer te genieten en leuke dingen te doen.” Ze merkt ook dat ze minder geduld heeft voor oppervlakkige gesprekken of klagen om kleine dingen. Relativeren gaat makkelijker.
“Ik heb gezien wat hersenen doen met gedrag. Dat besef blijft.” Hildes moeder leeft nog steeds met restklachten van de tumor. Haar evenwicht is minder stabiel, vooral in het donker. Ook is ze aan één oor doof, wat gesprekken in groepen lastig maakt. “Dat zijn dingen waar ze dagelijks rekening mee moet houden.”
Na het overlijden van haar vader begon Hilde met hardlopen. Niet voor snelheid of prestaties, maar voor rust. “Tijdens het lopen dacht ik vaak aan hem. Met kleine kinderen vliegen dagen voorbij, maar tijdens het hardlopen had ik echt even ruimte voor mijn gedachten.” Daarom voelde het logisch om juist via hardlopen geld op te halen. Ze koppelde haar kilometers aan onderzoek naar hersenaandoeningen.
De actie bracht haar meer dan een mooi bedrag. Het hielp bij haar rouwproces en leidde tot open gesprekken. “Mensen vertelden ineens hun eigen verhalen. Mijn openheid zorgde ook voor openheid bij anderen. Dat vond ik bijzonder.”
Hilde liep uiteindelijk mee met de Dam tot Damloop, die voor haar van grote waarde was. “Niet alleen de dag zelf, maar ook alles ernaartoe was bijzonder.”
Hardlopen blijft belangrijk voor Hildes gezondheid, maar vooral voor haar mentale rust. “Je weet dat sommige ziektes iedereen kunnen overkomen. Juist daarom wil ik goed voor mezelf zorgen en tegelijk iets betekenen voor anderen.”
Met haar actie wil ze bijdragen aan meer onderzoek, betere behandeling en steun voor mensen die hetzelfde meemaken. “Als we samen iets kunnen verbeteren voor mensen met hersenletsel, dan zijn die kilometers het dubbel waard.”
