30/04/2026
‘Laura was als mijn zusje, mijn thuis, mijn mens’
Als Roxane over haar beste vriendin Laura praat, verschijnt er meteen een glimlach. Vijf jaar lang leefden ze samen met Laura’s diagnose: astrocytoom graad 3, een ongeneeslijke hersentumor die hun levens veranderde, maar hun band alleen maar hechter maakte.
Ze leren elkaar kennen op zesjarige leeftijd, dankzij hun gedeelde passie voor paardrijden. Wat begint met één keer per week samen naar de manege, groeit uit tot een dagelijkse routine. Ze worden samen volwassen: stappen, festivals, later zelfs samenwonen. “We deden álles samen. Mensen dachten soms dat we een stel waren. Dat was niet zo, maar onze band was bijzonder. We begrepen elkaar zonder woorden.”
Roxane omschrijft Laura als positief, grappig en gedreven. “Zelfs toen ze ziek werd, bleef ze licht brengen.” Van een introvert meisje groeide Laura uit tot een zelfverzekerde jonge vrouw.
9 november 2020 vergeet Roxane nooit. Na een aanval op haar werk wordt Laura met de ambulance afgevoerd. Eerst lijkt het onschuldig, tot de diagnose komt: een hersentumor. “Ze zeiden: misschien twaalf maanden. Uiteindelijk kregen we vier, vijf jaar. Dat voelde als een geschenk.”
Ondanks haar ziekte bleef Laura leven. “Door corona viel het minder op dat haar leven stilstond.” Later werd het contrast met leeftijdsgenoten pijnlijker: zij gingen samenwonen, trouwen, kregen kinderen, terwijl Laura’s wereld kleiner werd. Toch bleef ze genieten. “We maakten misschien wel twintig reizen. Griekenland, stedentrips, en onze grootste: Costa Rica. We hebben zó veel moois gedaan.”
Tijdens haar ziekte wilde Laura al iets doen voor de Hersenstichting. De Nijmeegse Vierdaagse werd hun doel. Kort ervoor belandt ze twee maanden in het ziekenhuis, maar ze knapt op en houdt vast aan haar plan. Samen trainen ze, en zodra hun actie online staat, stromen de donaties binnen. “Ze straalde.”
In oktober 2025 overlijdt Laura sneller dan verwacht. Roxane is de enige aan wie ze nog vertelt hoe slecht het gaat. “Echt afscheid nemen lukte niet meer, maar ik heb in vijf jaar alles gezegd wat ik moest zeggen.”
In Roxanes huis is Laura nog overal. “Ik draag haar naam op mijn lichaam. Mijn kat ligt altijd op háár stoel.” Nieuwe ervaringen zonder Laura voelen vreemd. “Ik wil alles aan haar vertellen.” Ze probeert er ook te zijn voor Laura’s ouders.
Roxane wil vooral dat mensen Laura zien zoals ze was: krachtig, warm, sportief, een goede verpleegkundige, iemand die alles uit het leven haalde. “Ik hoop dat ons verhaal anderen helpt. En dat ik iets kan blijven doen voor de Hersenstichting. Voor Laura, en voor iedereen die hiermee te maken krijgt.”
