Goud Waard, Praktijk voor Kinesiologie

12/06/2025

Soms wisselen vreugde en verdriet elkaar heel snel af.

Supertrots op mijn grote dame die (cum laude) geslaagd is voor het gymnasium. En trotser dan trots voor de ongelooflijke groei die ze het afgelopen jaar heeft laten zien. De wereld wacht op haar, letterlijk want ze gaat eerst een jaar reizen.

En tegelijk ook verdrietig en een beetje moedeloos, want de (particuliere) school die wij - na een jaar thuiszitten- op het oog hadden voor de kleine man, heeft vandaag laten weten te stoppen. Dus mogen we weer op zoek naar een plek voor mijn grote kanjer die zeker leerbaar is, maar ook teveel heeft meegemaakt in zijn schoolcarrière waardoor niet elke omgeving meer passend is.

Vandaag laten we de vreugde overheersen, morgen gaan we er weer met frisse moed tegenaan💪🏻.

17/03/2024

“Willen wij nog wat doen voor de week van de hoogbegaafdheid?”

Zo begon mijn appje naar mijn lieve collega’s van Een Intense Reis.
Binnen een paar minuten hadden we wat ideeën geventileerd en Marije had er niet veel later ook nog visuals bij gemaakt. Zij een webinar over schooltrauma, ik een gratis (ontspannings-)sessie.
Binnen een paar minuten na lancering kwamen er al mails. Met schrijnende verhalen. Ik besloot om het tot zaterdag te laten liggen.

De hele week heb ik het voor me uitgeschoven. Hoe kan ik nu 1 iemand blij maken en de rest teleurstellen? En ik weet dat dat bij een winactie hoort, maar toch…

Zaterdag heb ik mijn zoon een nummer laten noemen en dat mailtje was de winnaar. Mama gemaild: ‘je kind heeft gewonnen, gefeliciteerd! Zullen we een datum prikken?’
Klaar!

Niet dus… Want het bleef knagen. Want ik herken al die verhalen zo goed! Het uitzichtloze, het machteloze, de frustratie…

Dus…
heb ik alle mensen die me gemaild hebben blij gemaakt! Alle kinderen mogen bij me langskomen voor een behandeling. Omdat ik ze allemaal dat stukje ontspanning, heling, vertrouwen gun.

28/11/2023

Hij (9jr) paste (en past) niet lekker in het schoolsysteem. Kan hij niets aan doen en kan het schoolsysteem niets aan doen. Dat is nu eenmaal zoals het is. Er is heel veel behoefte aan verandering, maar helaas liggen de onderwijsvernieuwers niet voor het oprapen. En eigenlijk wilde ik niet die kant opgaan in mijn verhaal.
Hij en het schoolsysteem gaan niet zo lekker samen. Punt.

We hebben veel gedaan om te voorkomen dat hij zou uitvallen. Een niet-volledige opsomming:
Minder uren naar school heeft geholpen.
Een begripvolle en traumasensitieve leerkracht zorgde ervoor dat hij gezien werd.
Tientallen gesprekken met school zorgden ervoor dat ze beter op zijn behoeftes konden inspelen.
Observaties gaven handvaten voor ‘op tijd ingrijpen’ en ook vooral ‘hoe’.
In honderden onderlinge gesprekken leerden we hem reflecteren op zijn handelen.
Programma’s op onder meer de universiteit volgen lieten hem weer opbloeien.
1 Dag in de week naar de middelbare school gaan zorgde voor een blij mannetje bij naar school gaan èn bij terugkomst.
Therapie door een collega van mij zorgde ervoor dat hij beter in zijn vel kwam te zitten.
Coaching door een hb-coach laat hem zichzelf en de wereld beter begrijpen, waar we allemaal de vruchten van plukken.
Bij ons op de kamer slapen zorgde en zorgt er voor dat we allemaal kùnnen slapen.

Prima bezig toch? Wat nu onverantwoorde ouders?
Nog geen maand geleden hebben wij besloten om hem fulltime naar de middelbare school te laten gaan. Vanzelfsprekend in overleg met hem. Op uitnodiging van de middelbare school.

“Volstrekt onverantwoord!”
“Hoe kun je je kind dit aandoen?”
“Hij is 9, besef je dat wel?”
“Je verpest zijn leven.”
“Jullie zijn gek.”
“Dat kan hij toch nooit aan?!”
“Je snapt toch ook wel dat dit alleen maar verkeerd kan aflopen?”
“En dan zeker op zijn 15de gaan studeren? Denk toch na!”

Maar weet je, wij hebben al 3 weken een ventje in huis wat blij is! En moe 😉. Wat blij naar school gaat, alles wat hij daar kan leren als een spons opzuigt, en daarna blij naar buiten komt. En ja, we snappen ook wel dat het niet ideaal is, maar een blij manneke is ons heel wat waard!

Wat ik hiermee wil zeggen? Soms moet je als ouders keuzes maken die ‘niet-standaard’ zijn, waarbij je ‘out of the box’ moet denken, waar je omgeving zeker een mening over heeft. En vooral niet positief of ondersteunend.
Of het nu gaat om het doubleren of versnellen van een klas. Of het nu gaat om overstappen naar een andere school, gespecialiseerd onderwijs, of het inschakelen van (externe) hulp op de huidige school. Of het nu gaat om minder uren naar school of helemaal thuis blijven.
JIJ weet het beste wat jouw kind NU nodig heeft. Ook al vindt jouw omgeving jou door jouw keuze “volstrekt onverantwoord bezig als ouder”. Ga voor het welzijn van je kind. Juist omdat hij (of zij natuurlijk) het zelf nog niet kan aangeven. Omdat hij van jou afhankelijk is.

Grote kans dat jouw kind ook weer opbloeit, juist doordat jij zo’n niet-alledaagse keuze durft te maken.

12/10/2023

Je kalenderleeftijd is 9, maar soms ben je net een jongvolwassene. Als we in gesprek zijn, waar we niet helemaal op 1 lijn zitten, dan kun je beargumenteren als de beste.
En alle kennis die je hebt helpt je daar ook nog eens bij. Want – spons die je bent – slurp jij alles op wat maar voorbij komt. Op sommige vlakken ben je een wandelende encyclopedie.
Je kunt je af en toe opstellen als een puber die zijn grenzen aan het zoeken is. En ook je behoefte aan zelfstandigheid, aan autonomie, verschilt niet veel van die van een puber. Alleen ben je heel wat jonger.
Je levelt ook zoveel beter met oudere kinderen. Op de middelbare school, waar ze toch gemiddeld 3-4 jaar ouder zijn dan jij, houd jij je prima staande. Zonder gedoetjes, zonder gez*k. Je bent 1 van hen, ondanks dat je zoveel jonger bent.

Maar soms ben je ook een 2-jarige: “ik ben 2, en ik zeg NEE!”. Of ‘drie, en ik doe het nog steeds nie’. Zeker als het tegen je rechtvaardigheidsgevoel indruist, en je niet tot de andere kunt doordringen dat ‘het niet eerlijk is’. Dan kun je handelen alsof je 2 bent. Je gaat nog net niet op de vloer liggen spartelen om je zin te krijgen, of om tot de ander door te dringen.
Soms ben je ook 2, als je in je slaap met je knuffel bij je ligt te slapen. Ledematen alle kanten op, half buiten bed hangend… Diepe slaap, alle indrukken van de dag verwerkend. Totdat je midden in de nacht wakker wordt, en je bij ons wilt liggen, omdat dat veiliger en dus fijner is voor jou.
Als je angsten opspelen, dan mogen we je met elke stap die je neemt vergezellen. Even alleen naar boven om wat te halen lukt dan niet. Zoals ook een 2-jarige door een levendige fantasie dingen ontwijkt en uit de weg gaat, kun jij dat ook doen.
Door je schooltrauma reageer je ook vaker heel primitief, passend bij een hele jonge leeftijd. Er wordt niet nagedacht over consequenties, maar gelijk en niet altijd passend gereageerd.
En als iemand op basis van hiërarchie of autoriteit iets bij je voor elkaar probeert te krijgen, dan kun je daar net zo duidelijk op reageren als een 2-jarige: NEE! Je moet dan van goeden huize komen om het alsnog bij jou voor elkaar te krijgen. Want vaak is het dan als een 3-jarige: “ik ben 3 en ik doe het nog steeds nie”. Respect moet je bij jou verdienen en krijg je zeker niet omdat je ‘nu eenmaal ouder bent’, of ‘omdat je nu die positie hebt’.

Soms ben je 7. In je motoriek, die soms even hapert. Zeker in de periodes dat je niet lekker in je vel zit. Dan zijn het weer moeilijk te ontcijferen hanenpoten in plaats van het ‘jongenshandschrift’ op goede momenten. Of als je met schrijven weer eens hoofdletters of interpunctie vergeet (dat leer je gemiddeld rond de 7 jaar, groep 4).
En je geduld kan af en toe ook korter zijn dan die van eendagsvlieg. Veel kinderen van 7 mogen nog oefenen met geduld, en jij dus ook. Juist in situaties met even oude kinderen, die cognitief minder begaafd zijn dan jij.
En laten we ook de wiebeltanden niet vergeten! Je loopt nog regelmatig met een fietsenrekje in je mond.

En al die leeftijden, verpakt in 1 kind, hoe verwarrend is dat wel niet? Voor ons als omgeving, maar ook zeker voor jou!

26/09/2023

Een lief jong meisje sliep al jaren slecht. Maar de laatste maanden was het helemaal drama. In de avond kwam ze heel vaak uit bed. Een slokje water. Nog een knuffel van mama. Even plassen. Nog wat vertellen. Of iemand er even bij wilde liggen…
Enorm vervelend en zwaar, je wilt immers ook na een dag hard werken onderuit op de bank. Maar het is ook te overzien.

De nachten echter…
Vrijwel elke nacht werd ze wakker en dan gilde ze de hele boel bij elkaar. Kwam pas tot rust als ze bij papa en mama in bed mocht liggen. Waardoor papa en mama bijna niet meer sliepen. Want die kleine meid, die bezette in haar eentje bijna het hele bed.

De eerste sessie vond ze spannend. Logisch! We hebben samen de spiertest ontdekt, samen ontdekt wat haar lijf kan vertellen. En samen besloten eerst maar eens grote (stress-)opruiming in haar lijf te houden.
De hele sessie gericht op veilig voelen en veilig zijn bij mij. Geen woord over haar slaapproblemen. Daarvoor ben ik nog niet veilig genoeg.

3 Weken later zijn ze er weer. Qua slapen is er nog niets veranderd. Wat al veranderd is, is dat ze minder vaak boos is, en dat ze geduldiger is met haar jongere broertje. Vandaag gaan we wel aan het slapen werken. Samen met mama overleggen we wat ze graag anders willen. ‘Vrolijk wakker worden’, ‘de hele nacht doorslapen’, ‘als ik ‘ nachts wakker word rustig naar mama gaan’. Je snapt het idee.

Zij gaat lekker op mijn tafel liggen, al friemelend aan de deken die erop ligt. Want werken aan dit onderwerp is heel erg spannend. We doen de eerste testen en ze geeft zelf al aan wanneer ze ‘wiebelen’ en wanneer ze ‘sterk’ zijn. Niet veel later kom ik bij iets waar de kleine dame vrijwel zeker weten geen bewust antwoord op heeft, maar waarbij haar lijf zegt dat er enorm veel stress zit. Even aan mama vragen.

Als ik mijn vraag heb gesteld, wordt mama eerst rood.
Daarna trekt al het bloed uit haar gezicht weg.
Ze stamelt en stottert: “hoe weet jij dat?”

Ik weet niets! Echt niet. Het lijf van je dochter vertelt mij dat dat een stressvol moment voor haar was.

De moeder vertelt dat ze in die periode in het buitenland waren. Op vakantie gecombineerd met familiebezoek. Maar dat ze c*vid kregen. En dus 2 weken opgesloten hebben gezeten in een hotelkamer. Waardoor ze de familie amper hebben kunnen zien. En dat opa ook nog in het ziekenhuis terecht kwam. Die ze dus niet mochten bezoeken.

Dat specifieke moment was voor haar kleine prinses zó stressvol en niet te bevatten, zó onveilig, dat ze er niet van kon slapen. En nu, jaren later, nog steeds niet. De trigger waarom het sinds kort weer erger is geworden? Daar kunnen we alleen maar naar gissen. Misschien omdat ze het erover hebben om weer die kant op te gaan met vakantie. Misschien omdat hier en daar het woord c*vid weer opduikt. Geen idee.
En boeit ook niet.

Dit meisje had de stress van die vakantie zo lang met zich meegedragen. En jong dat ze was, heeft ze het toen niet kunnen vertellen. Jaren later wist ze nog steeds niet wat er ’s nachts gebeurde en waar ze bang voor was. En logischerwijs hebben de ouders nooit de link met dat moment gelegd.
En gelukkig kon het lijf mij dat wel vertellen. Zodat we er samen wat aan kunnen doen.

31/08/2023

Ondertussen in hulpverleningsland…

Ik denk dat het februari, misschien maart, 2022 was, toen wij contact opnamen met Jeugdzorg. School had zich een paar maanden eerder al handelingsverlegen opgesteld en ook wij wisten intussen niet meer hoe wij onze kleine man het beste konden helpen.
Het was overduidelijk dat hij het niet naar zijn zin had, maar ook dat hij nog niet de vaardigheden had om dat duidelijk te maken, laat staan om daar iets aan te doen. En de manier waarop hij het dan wel uitte, verdiende niet de schoonheidsprijs. En laten we dan ook niet de steeds groter wordende angststoornis vergeten (ik denk dat dat de term is die het zou krijgen als we om een label gaan vragen).

Maar goed, wij namen contact op met Jeugdzorg met 1 vraag: “HELP! Help ons onze zoon te helpen.”
Ik weet niet meer helemaal de volgorde, maar weet nog wel dat ik een uitgebreide telefonische intake had met een fijne dame, die aangaf dat ze vraag ging doorzetten naar de volgens haar meest geschikte afdeling en dat die weer contact met ons zouden opnemen. Maar er waren wel wachtlijsten…
Ik voelde me in ieder geval gehoord, en tja die wachtlijsten, dat wisten we.

Een paar maanden later hadden we weer een fijn gesprek met ditmaal de juiste afdeling binnen Jeugdzorg. Er zou een 3-eenheid gevormd worden om ons en onze vent. Wij ondersteuning voor thuis, ondersteuning voor Jasper op school en een gedragswetenschapper op de achtergrond. Prima plan! Na de grote schoolvakantie zouden ze beginnen met observeren.
En bij ons, ouders, kwam er een klein stukje hoop, want ‘er gaat wat gebeuren’ en ‘we worden geholpen’.

Tot we na een aantal weken weer een gesprek hadden waarin werd gezegd “dit kunnen we niet”. Het ging erom dat ze onvoldoende kennis hadden van superduperslim en ze waren bang voor misdiagnoses en behandelplannen op basis van die misdiagnoses die het probleem mogelijk alleen maar groter zouden maken.
Zó dapper dat ze dit durfden aan te geven, maar het stukje hoop was ook weer weg.
Kleine troost, ze zouden bij Jeugdzorg gaan kijken naar welke afdeling ons beter kon helpen.

Niet veel later weer een intake, met de geruststellende woorden “mevrouw, u zit bij ons goed. Wij gaan samen met u zoeken naar de juiste hulp.” Maar ook hier weer eerst een wachtlijst. Regelmatig werden we gebeld met “mevrouw, we zijn u niet vergeten, maar ja wachtlijst.”. Tot het telefoontje, voorjaar 2023: WE GAAN STARTEN, er is een gezinscoach die zich hierin wil verdiepen.
Superleuke jonge vrouw, geïnteresseerd en goed meedenkend. Samen hebben we gekeken naar wat goed bij Jasper zou passen. Rekeninghoudend met alle andere hulpverlening die op ons initiatief al opgestart waren, omdat de uitdagingen in tussentijd alleen maar groter waren geworden.

Samen met de gezinscoach hebben we hem ingeschreven bij een hulpverleningsinstantie. Intake nummer zoveel volgde... Van de externe wachtlijst gingen we naar de interne wachtlijst. Maximaal 3 maanden, maar naar verwachting zelfs al binnen 6 weken.
Intussen zijn we ruim 4 maanden verder. Regelmatig gemaild: ‘elk moment mevrouw, elk moment.’
Onlangs ging de telefoon. YES! Maar nee, nog steeds wachtlijst. Bij vragen of hij iets kon zeggen over wanneer dan wel (normale vraag, toch?) kreeg ik het antwoord “dat ik maar op de site van ###x moest kijken naar andere therapie, als het mij niet aanstond”.

WTF?
SERIEUS?

Is dit hoe er in hulpverlenend Nederland wordt omgegaan met ouders die na heel lang zelf uitzoeken en vechten dan eindelijk bij instanties durven aan te kloppen met de vraag “help ons, alsjeblieft!”?
Ouders die zichzelf heel lang aan de kant hebben geschoven, want ‘dit moeten wij toch zelf kunnen’ of ‘andere gezinnen hebben dit veel meer nodig’.
Ouders die op hun tandvlees lopen, of zelfs al omgevallen zijn, door de zorgen om hun meest waardevolle ‘bezit’.

Je zult als ouder maar van kastje naar muur naar het kluitje en weer terug worden gestuurd, omdat de instanties het er niet over eens kunnen worden of de aangevraagde hulp ook wel de juiste hulp is. Vaak uit onkunde, omdat ze niet volledig bekend zijn met oorzaak (denk aan neurodiversiteit). Wie kent jouw kind nu beter?

Je zult als ouder maar gedoe hebben met school en leerplicht omdat je kind is uitgevallen en thuisblijven toch echt het beste is, ondanks dat hij leerplichtig is. Zeer regelmatig te horen krijgen dat “school er nu eenmaal bij hoort”, “hij zich moet leren aanpassen”, “we zijn gedrag niet moeten accepteren”, etc.

Je kind zal maar zwaar depressief zijn, om misschien zelfs suïcidaal, en je zult als ouder maar te horen krijgen, dat “als de wachtlijst je niet aanstaat, je vrij bent om op een andere wachtlijst te gaan staan”. Hoe ontzettend zwaar moet dat zijn, leven met de zorg of je kind het op een dag niet meer ziet zitten en daarnaar handelt terwijl je op de wachtlijst staat.

Dus lieve hulpverlener, ik als ‘geduldige bewoner van de wachtlijst’, zou het fijn vinden als je ook maar iets van empathie zou tonen voor onze situatie terwijl ik hier ons allemaal staande probeer te houden, wachtend op het moment dat ook wij hulp van jou krijgen.

p.s. onze kleine man is gelukkig niet depressief. Zijn passie is sporten, en dat houdt hem op de been. Bij onze dochter speelde dit wel en ik ken genoeg ouders en kinderen bij wie dit ook speelt.

08/07/2023

Overleefd!
Het schooljaar.

Op sommige momenten ging het makkelijker.
Op andere momenten was het frustratie,
woede,
huilen,
angsten,
ik wil niet (meer)…

Hij wist het op te brengen om 4 dagen in de week te gaan.
En 1 dag in de week thuis ontprikkelen,
bijkomen,
beetje schoolwerk maken,
lezen,
gamen…

Zoekend naar de juiste hulp.
Niet te vinden in 1 persoon of instantie.
Dus zijn er nu stiekem best veel mensen betrokken bij zijn welzijn.
Of staan we op de wachtlijst voor een ander stukje therapie.
Een heel precies samengesteld team om hem staande te houden.
Om hem naar school te kunnen laten en blijven gaan.

Ook ik heb weer een jaar overleefd.
Want, mèn, wat is het zwaar,
als je kind niet (helemaal) in het schoolsysteem past.
Alsof je een rondje in een vierkantje probeert te stoppen..
En elke dag de vraag: ‘waar doen we goed aan’?
‘Wat heeft hij nodig?’
Maar ook: ‘wanneer houdt dit op?
‘Gaat dit ooit ophouden?’

Nog 1 jaar lagere school.
Denken we.
Komend jaar gaan we bedenken wat voor hem het beste is na groep 8.
Alles is nog mogelijk,
alles staat open.

Maar nu eerst vakantie.

p.s. dikke knuffel voor alle ouders die in hetzelfde schuitje zitten 😊

23/06/2023

Schooltrauma... Je weet pas dat je er last van hebt, als je het hebt... Zoals wij.
Voor ouders.nl mocht ik een artikel schrijven over schooltrauma. Nieuwsgierig? Dit is de link

Sandra's kind veranderde plotseling van een vrolijk jongetje naar een angstig kind. De oorzaak? Een schooltrauma. Met Ouders.nl deelt Sandra haar verhaal.

12/05/2023

Ze zien een mannetje
dat dwars is
dat eigenwijs is
dat problemen heeft zijn emoties te controleren
dat te pas en te onpas boos is
dat de les verstoort
dat vecht
dat brutaal is
dat vervelend is
dat beweeglijk is
dat te slim is dan goed voor hem is

Zij zien NIET
een mannetje
dat elke dag opnieuw de moed weet te vinden om naar school te gaan
dat elke dag zo ontzettend hard zijn best doet om maar niet in de problemen te komen
dat elke dag zo keihard werkt om op school zijn emoties onder controle te houden
dat elke schooldag een masker opzet om het vol te houden op school
dat elke dag zo ontzettend hard zijn best doet om redelijk stil te zitten
dat elke dag keihard werkt om niet alles uit te spreken wat in hem leeft
dat elke dag na school eerst ruime tijd moet bijkomen van een schooldag
dat ontzettend moe is van het altijd zijn best doen
dat struikelt over een grassprietje omdat hij alle evenwicht kwijt is
dat niet alleen in een andere ruimte durft te zijn
dat niet meer alleen durft te gaan slapen
dat steeds minder van zichzelf laat zien
dat na al die tijd steeds meer op veilig speelt, want daar gaat het minste fout
dat in ruzies zijn best doet te bemiddelen, waarbij hij vaak alsnog klappen oploopt
dat nooit zijn vriendjes zal verraden, ook al komt hij daardoor zelf in de problemen
dat geen zin heeft om zijn verjaardag te vieren
dat bijna altijd met een capuchon op loopt, om prikkels buiten te sluiten
dat bijna nooit meer lacht, grappen maakt, boevenstreken uithaalt
dat met een hangend kopje en hangende schouders richting school loopt
dat heel lief en zorgzaam is, en in het weekend ons ontbijt op bed komt brengen
dat na ruim 3 jaar zichzelf aanpassen en zijn best doen, zichzelf kwijtgeraakt is

02/05/2023

Mijn intussen al niet meer zo’n kleine man is gek op voetbal. Als het aan hem ligt, voetbalt hij de hele dag. Hij leest alles wat los en vast zit over voetbal. Als het aan hem ligt kijkt hij ELKE wedstrijd van elk beetje noemenswaardig niveau. Van nu of 10 jaar geleden, maakt niet uit. ESPN is zijn favoriete zender. Sterker nog, hij heeft jaren geleden (hij was 2) over de 100 leren tellen aan de hand van de voetbalkaartjes van de Albert Heijn. Kortom J. is voetbal.

Niet gek dat hij dan ook 4x in de week voetbalt: 2x training, 1x wedstrijd en 1x extra training en dan ook nog looptraining. En fijn voor hem en voor ons, hij speelt nog leuk ook.

Maar soms – juist als het niet zo lekker gaat met hem – dan ligt hij heel veel op de grond.
Hij struikelt dan over een grassprietje,
over lucht,
over zijn eigen voeten,
stoppen zijn benen er zomaar ineens mee,
en PATS, daar ligt hij weer…
Erg frustrerend! Voor de trainer, de coach, zijn teamgenootjes, maar vooral voor hemzelf.

Totdat ik laatst bij een looptraining van hem stond en hem weer zag stuntelen met zijn motoriek. Hij deed alle oefeningen, maar het kostte hem heel veel moeite. En dan nog zag het er houten-Klaas-erig uit. Ondanks al zijn inzet, want daar ligt het niet aan. Dat zien de trainers ook.

Maar voor mij vielen er in die training puzzelstukjes. Puzzelstukjes die ik thuis makkelijk kon aanpakken met hem (tja, je bent therapeut of niet), door kleine, eenvoudige oefeningen met hem te doen. Oefeningen die jij als ouder ook kunt doen.
En dat hebben we die week ook gedaan. Elke avond een paar minuutjes, meer was en is niet nodig.

Een week later kwam de trainer van de looptraining naar mij toe “ik weet niet wat er deze week is gebeurd, maar het lijkt wel of hij ineens snapt wat de bedoeling is. Hij gaat met sprongen vooruit!”

Een mooier compliment kon deze trainer mijn sportieve ventje niet maken. En mij ook niet 😊.

p.s. ligt hij nu nooit meer op de grond? Nou nee, was het maar zo’n feest. Maar wij zien het intussen als signaal dat er (weer) wat aan de hand is, dat we weer aan de bel moeten trekken bij bijv. school omdat het niet lekker loopt.

p.p.s. daarom geef ik, als het kan, ook graag aan jou als ouder oefeningen mee om thuis te doen. Zodat jij als ouder ook zelf tools in handen hebt (want wat kun je je machteloos voelen als je kind niet lekker in zijn vel zit). Zodat je niet van mij afhankelijk bent. Zodat je tussen 2 afspraken door ook stappen kunt zetten in het welbevinden van je kind.

en nog een laatste p.s. ik ben er van overtuigd, dat als iemand niet lekker in zijn vel zit, bijvoorbeeld door school, dat zich lichamelijk kan uiten/uit. Denk maar aan jouw hoofdpijn of die stramme schouders die werkgerelateerd zijn.

17/04/2023

Als jouw kind dreigt uit te vallen op school, of zelfs al is uitgevallen, dan vul je een groot deel van je tijd met praten. Praten over je kind met vaak hele aardige mensen, die -als je eerlijk bent- er niet zo heel veel van snappen. Met hulpverleners die zich moeten houden aan protocollen. En er vooral geen idee van hebben hoe jij je voelt. Hoe machteloos. Gefrustreerd. Falend…

Als er iets is wat ik de afgelopen jaren gemist hebt, is een luisterend oor van iemand die ècht wist waar ik het over had. Niet dat er niemand wilde luisteren. Absoluut niet. Luisterende oren genoeg. En ook het begrip lukte nog wel. Zonder uitzondering vond en vindt iedereen de situatie waar wij inzitten naar. Bijzonder vervelend. Hopelijk snel beter.

En wie weet zit het wel daar in: het wordt niet snel beter… Dit is zeker niet over met een nachtje slapen, of 2 nachtjes. Niet (altijd) met een schoolwisseling. Niet met een coach hier of een therapeut daar. En natuurlijk dragen die wel bij, maar het lost niets op. Ik zou bijna zeggen: was het maar zo eenvoudig…

En natuurlijk luistert je partner. Denkt hij mee. Immers, het is ook zijn kind. Maar samen praat je steeds in hetzelfde kringetje. Samen heb je steeds dezelfde argumenten. Samen sta je tegen dezelfde blinde muur te staren.

Maar soms wil je je verhaal aan iemand anders vertellen. Aan iemand die je begrijpt. Juist omdat zij uit ervaring weet waar je in zit. Juist omdat zij weet hoe eenzaam je je kunt voelen. Juist omdat zij weet hoe eindeloos lang die tunnel lijkt te zijn.

Herken jij jezelf in bovenstaand verhaal?
Zoek jij een luisterend oor voor jouw verhaal EN wil jij ook jouw oor aanbieden om het verhaal van een ander aan te horen?
Super! Dan ben je van harte welkom in mijn ‘lotgenoten’-groep. Juist voor de ouder waarvan het kind dreigt uit te vallen op school/uitgevallen zijn/het zwaar hebben op school?
Zeg je nu, “daar moet ik bij zijn”!? Stuur me dan een PB. Dan vertel ik je meer! Wacht niet te lang, want ik wil de groep niet te groot maken, juist om het vertrouwd en veilig te houden.

En nee, we gaan echt niet alleen maar kommer en kwel bespreken. Maar juist omdat we weten dat dat er ook is, en op sommige momenten overheersend is, begrijpen we elkaar des te beter.

Woon je ook nog in de omgeving van Den Haag? Of ben je bereid een stukje te reizen? Dan kunnen we ook nog offline afspreken.

Ik zie je berichtje met liefde tegemoet!

13/04/2023

Voor de ouders.nl mocht ik ons verhaal, onze zoektocht, ons avontuur met 2 uhb-kinderen opschrijven. Dat was pittig, confronterend, maar ergens ook helend.
Nieuwsgierig naar ons verhaal? Je kunt het hier lezen.
Vragen? Dan weet je me te vinden!

Ontdek het hb-avontuur van Sandra met twee uitzonderlijk hoogbegaafde kinderen. Van versnellen tot gedragsproblemen en zelfs een wereldreis, maar vooral mooie tips voor andere ouders.