03/04/2026
ππππ πππππππ ππππ
ππππ ππππππππ
πππ ππ πππ
En het begint vaak kleiner dan je denkt...
Je ligt in bed en je denkt:
"Ik doe nog wel heel even mee."
"Nog een paar minuten."
Hij zit in een tempo dat voor hem werkt.
Jij merkt dat je lijf achterblijft, niet meevoelt en meedoet.
Maar je past je aan.
Hij raakt je aan op een manier die jou eigenlijk weinig doet.
Je voelt dat je niet echt opgewonden raakt.
Maar je laat het gebeuren.
Je merkt dat je aandacht wegzakt.
Dat je meer aan het nadenken bent en meer in je hoofd aan het verdwijnen bent.
En toch ga je door.
Eerst een paar minuten.
Dan iets langer.
En voor je het weet ben je er zelf niet meer echt bij.
Niet omdat je het zo fijn vindt.
Maar omdat je het patroon niet onderbreekt.
Dit is waar je in bed jezelf verliest.
In die kleine keuzes.
Doorgaan terwijl je lijf eigenlijk nee zegt.
Blijven liggen terwijl je niks voelt.
Meebewegen terwijl je eigenlijk wilt vertragen.
En hoe vaker je dat doet, des te minder je gaat voelen.
Niet omdat er iets mis is met je libido/ lust.
Maar omdat jij jezelf niet meer volgt en niet meer voelt.
Draai het eens wat vaker om.
Welke handeling je (in of buiten bed) ook aan het doen bent...
Haal adem en check in bij jezelf:
Voelt dit voor mij goed?
Niet: vindt hij dit fijn?
Niet: gaat dit de goede kant op?
Maar: Wat doet dit in mijn lijf?
Voel ik iets dat goed en fijn voelt?
Of ben ik aan het uitvoeren?
Als je niks voelt, verander iets in het moment.
Zeg hardop: "ietsje langzamer".
Pak zijn hand en leg hem anders.
Ga rechtop zitten, verander de houding.
Stop even.
Dat is geen egoΓ―sme.
Dit is het verschil tussen s*x ondergaan of echt aanwezig zijn.
Zolang jij jezelf blijft wegcijferen, kan jouw pleasure ook niet groeien.
Dan blijf je meebewegen met de ander.
In plaats van voelen wat jij wilt en verlangt.
Liefs, Sas
