17/08/2023
Dansend in een zwerm gezien worden
“Kijk naar mij, zie mij, erken mij, zeg dat ik mag bestaan want ik durf het zelf niet te geloven”
Een van de zomerbijeenkomsten bij de Herstelacademie IJsselmonde deze zomer was de SWARM. Een bijzonder en aanstekelijk
project van Floor van Leeuwen. Bijzonder omdat ik niet dagelijks dansend door een winkelcentrum ga. Aanstekelijk omdat er toch opvallend veel mensen meebewogen, glimlachten of via een andere manier de vrolijke energie van de SWARM (dansende zwerm)
oppikten.
Mooi hoe een ogenschijnlijk simpel iets als dansen, veel op kan roepen in eenieder. De ene deelnemer ervaarde vrijheid, de ander weerstand. Want durf je eigenlijk wel te dansen? Laat staan vrij te dansen? Sterker nog, vrij te dansen in het openbaar? En als kers op de taart vrij te dansen in het openbaar in je eigen buurt?
"Wat zullen mensen van me denken?", "Ik ga toch niet voor p**l
staan", "Maar ik kan niet dansen", waren opmerkingen die vooraf
voorbijkwamen. "Gewoon meegaan in de Swarm, probeer het, ontdek het",
waren bemoedigende woorden vooraf. Om vervolgens achteraf aan zelfreflectie te doen met vragen als: Waarom voel ik eigenlijk weerstand? Of waarom voel ik me zo vrij hierin?
Kortom een waardevolle 'out of your comfort zone' ervaring die weer nieuwe luikjes kunnen openen of patronen doorbreken. Want wat ik o.a. bij mijn opleiding bij Brain Balance Instituut van Charlotte Labee leer, is dat juist door nieuwe ervaringen, nieuwe verbindingen in je brein worden
aangemaakt. Evenals dat waar de 'weerstand' zit, juist de kans op ontwikkeling is.
'Weerstand' is een manier van het brein om te roepen: "Stop, ik ken dit niet! En dus gaat dit me energie kosten want het is nieuw. Ik wil geen energie verbruiken want ik ben geprogrammeerd om te overleven (evolutionair gezien). En om te
overleven, moet ik juist energie besparen en dus de weg van de minste weerstand kiezen. Dus nee dit gaan we niet doen!" Maar juist deze momenten mag je jezelf liefdevol een duwtje geven.
Dit laatste was bij mijzelf niet nodig in het geval van de Swarm, ik vind het juist heerlijk om te dansen. Maar ik ontdekte wat anders tijdens mijn reflectie achteraf. Want waarom voel ik me nou zo vrij en geniet ik er zo van om te dansen, ook in het openbaar? Ik ontdekte dat naast de volwassen Danielle, ook het kleine meisje in mij het heerlijk vindt om te dansen. Dit deed ze op haar 4e al op alle mogelijke Spaanstalige muziek. Ze rende tijdens de kinderdisco’s op de Spaanse camping als eerste de dansvloer op bij een nummer wat ze hoorde.
Het dansen zit in haar Colombiaanse DNA. Maar naast dit ‘voelen van de muziek en willen bewegen’, ontdekte ik ook dat dit kleine meisje ervan geniet als mensen naar haar kijken. Dan wordt ze gezien en als ze gezien wordt, mag ze bestaan…. Iets dat ze zelf niet altijd durft te geloven. Een verkeerde
overtuiging, helaas van veel geadopteerden.
“Kijk naar mij, zie mij, erken mij, zeg dat ik mag bestaan want ik durf het zelf niet te geloven” liefs van het kleine meisje in mij.