31/01/2026
JIJ BENT DIE ENE
Zoek niet naar liefde.
Verlaat jezelf niet voor liefde of
voor het zoeken naar liefde in de ander.
Liefde is niet een object,
het kan niet gegeven of weggenomen worden.
Liefde is geen gevoel, een toestand, of een piekervaring,
maar het is wat jij bent, aanwezigheid an sich.
Verwar liefde niet met aantrekking.
Aantrekking komt en gaat,
het kan na verloop van tijd vervagen.
Verwar liefde niet met verlangen.
Verlangen is tijdelijk, voorbijgaand.
Verwar liefde niet met gevoelens van
gelukzaligheid, plezier, een opgewonden zenuwstelsel.
Deze voorbijgaande staten kunnen niet voortduren,
het is niet hun eigen natuur.
Zelfs beloften, vandaag gemaakt met zo’n zekerheid
en met de beste intenties, kunnen morgen vervagen
of worden verbroken.
Liefde, daarentegen, vervaagt niet.
Liefde kan na verloop van tijd niet verminderen.
Liefde is geen koopwaar, een veranderende vorm.
Liefde is een terrein, een veld in ons en zonder ons,
een veld waarin gedachten, gevoelens,
zelfs de meest ogenschijnlijk sterke plannen voor de toekomst
kunnen verschijnen en verdwijnen.
Liefde omvat hoop evenzeer als verlies,
opwinding evenzeer als verveling, verpletterende teleurstelling
evenzeer als gelukzaligheid.
Liefde is een terrein voor de veranderende vormen.
Het vormt de basis dat ons ondersteunt als we lopen,
zitten, praten ook als we dat niet doen,
als we ervaren wat we voelen in elkaars gezelschap,
in onze dagelijkse gang van zaken, plannen maken, eten,
gedag zeggen, trachten lief te hebben.
Liefde is groter dan ons.
We kunnen het niet bewerkstelligen door woorden en daden,
of zelfs niet met intenties maar we worden er continue
door omarmt, vastgehouden door diens uitgestrektheid,
ongeacht wat we doen of niet doen.
We zijn getrouwd, we scheiden; we zijn vrienden, we zijn minnaars;
we gaan uit elkaar, we breken samen;
we worden geboren, we gaan dood; het veld is voortdurend.
Niemand heeft ons ooit liefde gegeven; dat is de grote illusie.
We hebben ons het veld simpelweg in elkaars aanwezigheid herinnert,
soms erkende eeuwigheid te midden van het alledaagse,
om vervolgens de ander te erkennen.
Liefde kwam nooit van buiten ons;
we worden gewoon door onze eigen aanwezigheid aangeraakt,
werden verliefd op wat we zijn, en niet kunnen zijn.
En niemand heeft ooit liefde van ons weggenomen;
we waren gewoon het veld vergeten en
gaven de ander de 'schuld', en zochten opnieuw naar liefde,
bemerkten opnieuw het gevoel van afwezigheid,
verloren in een verhaal over 'verloren liefde'.
En toch was liefde er, zelfs in een schijnbare afwezigheid;
het was aanwezig, zelfs in het verlies.
Het kan niet worden doorbroken;
een golf kan de Oceaan niet verpletteren.
Zoek niet naar liefde, zoek niet naar licht,
maar wees het zelf, schenk het,
de vreugde van een ander liefhebben is
oneindig veel groter dan de vreugde van het angstig
vastklampen aan andermans liefde, want diep vanbinnen
weet je dat het slechts een illusie is om te geloven dat
datgene waar je altijd naar verlangde ooit
vanbuiten je zelf afkomstig kon zijn.
Jij bent die Ene; jij bent altijd degene geweest.
De zoektocht eindigt precies waar het ooit begon –
in aanwezigheid.
Je realiseert je dat je Liefde zelf bent en
dit verandert alles, liefde is van jou, voor altijd…
zelfs als het niet zo is.
Jeff Foster