24/03/2026
Hoe één innerlijke verschuiving mijn relatie met mannen veranderde
Toen ik de IC opliep zag ik daar mijn vader liggen.
En ik had me nog niet eerder zo ontzettend zijn kind gevoeld… en hij mijn vader.
Dat raakte iets in mij wat ik eigenlijk al een tijdje aan het openen was.
Er was een leuke man voor nodig om mij uit te nodigen om me weer te verbinden met mijn vader.
Het begon met een onschuldig kopje thee. We bespraken onze vorige relaties.
En toen raakten we iets essentieels.
Hij spiegelde me iets wat ik ergens diep vanbinnen al wist:
Dat er in mij een dochter schuilt die niet langer alles zelf wilt doen.
Alsof ik vanaf baby af aan voelde dat ik voor mijn ouders moest zorgen, in plaats van andersom.
Het heeft me veel gebracht. Echt.
Ik kan goed afstemmen, voel snel wat iemand nodig heeft, pas me makkelijk aan en ben mega zelfstandig.
Ik noem het ook wel mijn ik-doe-het-zelf-wel-complex.
Maar het bracht me niet wat ik werkelijk verlang.
Een man naast me.
Omdat ik zelf al die plek innam.
De beweging die nodig was…
was naar mijn vader.
Hij kwam met een hele confronterende vraag.
“Hoe voelt het als je echt kind mag zijn bij je vader?”
En me uitnodigde om me op een andere manier met hem te verbinden. Er kwamen direct tranen in mijn ogen en ik wist dit is de ingang die die ik nog niet eerder kon vinden.
Niets vanuit mijn hoofd, maar vanbinnen voelen en verbinden.
Ik visualiseerde hoe ik als klein meisje bij hem op schoot zat. In zijn armen.
En hoe veilig dat voelde.
En er verschoof direct iets in mij.
Ik voelde me zachter. Vrijer. Kwetsbaarder.
Alsof ik eindelijk mocht leunen.
Een soort opstelling.
Zonder representanten. Zonder vloerankers.
Gewoon… een innerlijke beweging.
En toen ging de telefoon.
Mijn vader had een hartaanval gehad en lag op de hartbewaking.
Alles in mij wilde naar hem toe.
Dus dat deed ik.
Ik liep de kamer in.
En zonder dat ik erover nadacht, deed ik precies dat wat ik die dag ervoor innerlijk al had gedaan.
Ik ging bij hem liggen.
Kroop tegen hem aan.
En ik was zijn dochter.
En hij, hoe kwetsbaar hij daar ook lag, was mijn vader.
Sterk. Beschermend.
Precies zoals het bedoeld is.
Een opstelling in het echte leven.
Drie dagen later startte ik een opleiding over fysieke klachten en familieopstellingen.
En viel er nog meer op zijn plek.
Ik kan bijna niet uitleggen hoe belangrijk deze beweging is.
De beweging naar je ouders. Naar je plek.
Stephan Hausner, van wie ik deze week les kreeg, heeft op medisch gebied de meest merkwaardige resultaten bereikt door opstellingen werk.
Niet omdat hij geneest…
maar omdat in een opstelling zichtbaar wordt wat de gezonde beweging is.
En die beweging volgen…
dat verandert iets.
Soms hoef je niet eens precies te begrijpen waar je klacht vandaan komt.
Maar mag je ontdekken:
waar wil het naartoe?
Zelfs de Germaanse geneeskunde kan je dan langs de kant leggen. Het gaat niet altijd over wat het verhaal is achter de klacht. Maar wat is het verhaal van de genezing!
Inmiddels merk ik dat er meer verschuift dan alleen de band met mijn vader.
Er opent iets in hoe ik me verhoud tot mannen.
Het zit in kleine dingen.
Buurmannen die ineens aanschuiven voor een praatje.
Iemand die spontaan aanbiedt om te helpen als ik een grote, sterke man nodig heb.
Een ander die wil bemiddelen in een situatie die vastgelopen was.
Alsof er iets zachter is geworden.
Meer open. Meer ontvangend.
En ja…
er is ook nog een plek vrij.
Eentje direct naast mij.
Ik ben benieuwd wat dit jaar daarin gaat brengen.
Voel je dat het tijd is om jouw plek weer in te nemen?
Ik begeleid je daar graag in.
