23/04/2026
Wanneer jij degene bent die vertrekt, maar de ander jou niet met rust laat, ontstaat er een subtiele maar intense energetische spanning.
Je hebt gekozen voor rust, voor ruimte, voor jezelf,maar de ander blijft trekken aan de draad die jij al hebt losgelaten.
Dat voelt alsof je opnieuw in een strijd wordt getrokken die je juist wilde beëindigen.
Wat er dan gebeurt, is dat jouw stilte een spiegel wordt.
De ander hoort in die stilte niet alleen jouw afwezigheid, maar ook zijn eigen onverwerkte pijn.
Jouw loslaten confronteert hem of haar met wat hij of zij niet wil voelen: verlies, schuld, onmacht.
En omdat hij / zij die emoties nog niet kan dragen, probeert hij/zij ze buiten zichzelf te plaatsen door contact te zoeken, door woorden te sturen, door jou weer in zijn of haar energie te trekken.
Energetisch gezien is dit een test van grenzen.
Het universum vraagt: kun jij trouw blijven aan je keuze voor rust, ook als de ander dat niet begrijpt?
Kun jij aanwezig blijven in liefde, zonder terug te vallen in het oude patroon van pleasen, uitleggen of redden?
Het is belangrijk om te beseffen dat jouw stilte niet hard is ,ze is helend.
Ze zegt: ik kies niet tegen jou, ik kies voor mezelf.
En juist die keuze kan de ander raken, omdat ze laat zien wat echte verantwoordelijkheid is.
Als de ander blijft trekken, probeer dan niet te reageren vanuit schuld of angst.
Zie het als een echo van wat ooit was.
Je hoeft die echo niet te beantwoorden. alleen te erkennen dat ze bestaat.
Hoe meer jij in rust blijft, hoe sneller die energie uitdooft.
Loslaten is geen verwerping, maar een vorm van liefde die niet langer pijn voedt.
En soms is dat de meest spirituele daad die je kunt doen: niet terugkeren naar wat je al hebt overstegen, maar blijven staan in de stilte die geneest.
De wanhoop van degene die jij hebt verlaten is een krachtig, rauw gevoel.
Een mengeling van verdriet, onbegrip en verlies van controle.
Wanneer iemand in wanhoop blijft trekken aan wat jij hebt losgelaten, probeert hij niet alleen jou vast te houden, maar ook zichzelf.
Want jouw vertrek confronteert hem of haar met leegte, en leegte is voor veel mensen ondraaglijk.
Die wanhoop is geen kwaadwilligheid, maar een uiting van onvermogen om te accepteren wat is.
De ander voelt dat de energie tussen jullie veranderd is, maar weet niet hoe hij of zij die stilte moet dragen.
Hij zoekt contact, woorden, beweging.a
Alles wat de pijn even dempt.
Toch is dat precies wat de heling vertraagt: elke poging om de stilte te vullen, houdt het oude patroon in stand.
Wat de ander nu moet doen, is leren stil te staan.
Niet vechten tegen het verlies, maar het toelaten.
Niet proberen te overtuigen, maar te voelen wat er werkelijk speelt.
Wanhoop vraagt om zachtheid.
Niet van jou, maar van hem of haarzelf.
Hij of zij moet leren dat rust niet hetzelfde is als afwijzing, en dat loslaten niet betekent dat liefde verdwenen is.
De weg uit wanhoop begint bij overgave:
het besef dat controle niets oplost, dat stilte niet vijandig is, en dat heling pas begint wanneer je stopt met trekken aan wat niet meer wil blijven.
Pas dan kan de ander zichzelf weer ontmoeten.
Zonder de strijd, zonder de angst, zonder de drang om vast te houden.
“Soms blijft de ander trekken aan wat jij al hebt losgelaten, omdat jouw stilte harder spreekt dan hun woorden.”
Deze zin herinnert eraan dat jouw rust niet wreed is, maar wijs.
Ze nodigt de ander uit om te leren luisteren naar wat stilte zegt:
Dat liefde ook kan bestaan in loslaten.
Liefs Janice
