09/01/2026
Vorig jaar rond deze tijd nam ik afscheid van een cliënt. Ik merk dat ik er de laatste weken vaker aan denk. Aan haar, aan onze gesprekken en aan het afscheid.
Vanaf onze eerste kennismaking, hadden we een natuurlijke klik met elkaar en ontdekten we een aantal dezelfde interesses. Zoals zwemmen in natuurwater, dat schepte iets vertrouwds, omdat ik vaak andere reacties krijg als ik vertel dat ik buiten zwem, en het liefst in de kou :-). Ook qua humor zaten we op één lijn, zelfspot was iets wat we moeiteloos deelden.
Ik heb haar aanvankelijk een periode mogen begeleiden tijdens haar herstel na kanker. Dat verliep allemaal heel goed, de begeleiding was afgerond, maar soms kreeg ik nog weleens een berichtje van haar.
Op een dag liet ze mij weten dat het niet goed ging. Ze nam contact met me op omdat ze persoonlijk afscheid van mij wilde nemen. Dat vond ik echt heel bijzonder.
Dit afscheid heeft me geraakt. Het was intens, maar ook fijn elkaar nog te kunnen zien. We hebben ruimte gehad voor een gesprek, en ook was er ruimte voor een grapje tussendoor, en stiltes die niet gevuld hoefde te worden.
Ze was ver in het ziekteproces, en dat was voelbaar in alles.
Ik denk nog veel aan haar, aan de momenten die we deelden, en alles wat ik van haar geleerd heb.
Carpe diem.🤍
