Revalidatie Nederland

06/03/2026

Vandaag 6 maart is het 'Europese Dag van de Logopedie' Deze dag staat in het teken van taalontwikkelingsstoornissen. Ook binnen de revalidatiezorg is logopedie van groot belang. Logopedist Karlijn van Rijndam Revalidatie verwoordt dit heel mooi: 👇

Vandaag 6 maart is het 'Europese Dag van de Logopedie' Deze dag staat in het teken van taalontwikkelingsstoornissen. Ook binnen de revalidatiezorg is logopedie van grote betekenis. 𝐊𝐚𝐫𝐥𝐢𝐣𝐧 𝐰𝐞𝐫𝐤𝐭 𝐚𝐥𝐬 𝐥𝐨𝐠𝐨𝐩𝐞𝐝𝐢𝐬𝐭 𝐛𝐢𝐣 𝐨𝐧𝐳𝐞 𝐤𝐥𝐢𝐧𝐢𝐞𝐤 𝐚𝐚𝐧 𝐝𝐞 𝐖𝐞𝐬𝐭𝐞𝐫𝐬𝐢𝐧𝐠𝐞𝐥 è𝐧 𝐛𝐢𝐣 𝐨𝐧𝐳𝐞 𝐩𝐨𝐥𝐢𝐤𝐥𝐢𝐧𝐢𝐬𝐜𝐡𝐞 𝐥𝐨𝐜𝐚𝐭𝐢𝐞 𝐢𝐧 𝐡𝐞𝐭 𝐅𝐫𝐚𝐧𝐜𝐢𝐬𝐜𝐮𝐬 𝐆𝐚𝐬𝐭𝐡𝐮𝐢𝐬.

"Wat voor mij mijn werk als logopedist zo waardevol maakt, is de band die ik opbouw met de patiënten. We bepalen doelen en werken hier samen aan, ook met de naasten van de patiënt. Het gaat hierbij om problemen op gebied van communicatie of met slikken. In de kliniek ben ik voornamelijk bezig met informeren, trainen en herstellen. In de polikliniek help ik daarnaast met het omgaan met de veranderingen en het opnieuw oppakken van dagelijkse bezigheden. Het werk als logopedist in de revalidatiezorg is heel veelzijdig; elke revalidant is anders en heeft een andere hulpvraag. Hierop pas je je behandeling aan vanuit je eigen ervaring en kennis en in nauwe samenwerking met andere disciplines, zoals de fysiotherapeut, maatschappelijk werker of psycholoog. De dankbaarheid die je terugkrijgt is groot en maakt het werk heel erg waardevol".

05/03/2026

Hoe doe je dagelijkse dingen als één hand niet goed werkt? Lars leert bij@Klimmendaal hoe hij zelfstandig dingen kan doen met één arm. In de laatste video uit deze serie opent Lars een zak chips met één hand.

Kijk verder: 👇

03/03/2026

Revalidatie Nederland zocht voor de aftrap van hun tweedaagse strategiesessie een spreker die de zaal even uit de dagelijkse werkelijkheid zou trekken. Iemand die ontregelt. Die het grotere plaatje schetst voorbij begrotingen, personeelstekorten en beleidsdrukte. Die rol kun je gerust overlaten aan Adjiedj Bakas.

Bakas is trendwatcher, auteur en ervaringsdeskundige in de revalidatiezorg. Met een stroom aan video’s en persoonlijke verhalen nam hij op 11 februari bestuurders en managers uit de Medisch Specialistische Revalidatie (MSR) mee naar 2035 en verder. Onder alle futuristische beelden lag een duidelijke boodschap: technologie gaat de zorg radicaal veranderen, maar kan niet zonder medemenselijkheid.

‘Rustig voortkabbelende zorg? Vergeet het maar,’ opent Bakas zijn verhaal. ‘De komende dertig jaar verandert er meer dan de afgelopen driehonderd jaar.’ Zijn lezing is een visuele achtbaan. Traplopende rolstoelen. Humanoïde robots. Exoskeletten van 800 euro die mensen weer laten lopen. Chirurgen die vanuit huis opereren. Medicatie die via een chip in een kies vrijkomt op het moment dat het nodig is. Het tempo ligt hoog en sommige voorbeelden zijn bewust uitvergroot, maar zijn punt is helder: de technologie is er. De vraag is wat wij ermee doen.

Volgens Bakas zitten zorgorganisaties midden in een ingrijpende verschuiving. In zijn voorspellingen schetst hij hoe digitalisering het werk verder verandert: traditionele consulten worden steeds vaker vervangen door digitale vormen, robots gaan meer werk van verpleegkundigen overnemen, patiënten krijgen via thuistesten en data meer regie en behandelingen worden preciezer dankzij bionics en gepersonaliseerde geneeskunde. Technologie zal bovendien de administratieve ballast enorm verminderen, waardoor professionals weer tijd krijgen voor waar het werkelijk om draait: vakmanschap en aandacht. Ook in de huisvesting voorziet hij een verschuiving: eenpersoonskamers worden volgens Bakas de norm. ‘De ouderwetse slaapzalen houden mensen langer ziek’, zegt hij.

‘Ik laat geen toekomstmuziek zien,’ benadrukt hij. ‘Alles wat ik laat zien, geb***t al om ons heen. De komende vijf tot tien jaar wordt dit verder uitgerold.’

De vraag is dus niet óf de zorg verandert, maar hoe de MSR zich tot die verandering verhoudt. Daarover is Bakas uitgesproken en opvallend praktisch. Zijn adviezen:

𝘖𝘯𝘥𝘦𝘳𝘴𝘤𝘩𝘢𝘵 𝘱𝘢𝘵𝘪ë𝘯𝘵𝘦𝘯 𝘯𝘪𝘦𝘵
Na twee hersenbloedingen kreeg Bakas van een revalidatiearts te horen dat hij waarschijnlijk nooit meer een lezing zou geven. Een jaar later stond hij op een podium in Japan. ‘Mensen met een vlekje kunnen veel meer dan iedereen denkt. Dus onderschat je patiënten niet.’

Naast de hersenbloedingen had Bakas kanker en moest hij in zijn leven twee keer afscheid nemen van een geliefde die overleed. Maar hoe zwaar het leven ook kan zijn, hij staat elke dag dankbaar op. ‘Onkruid vergaat niet’, zegt hij met een grote lach. Die levenshouding klinkt door in zijn boodschap aan de revalidatiezorg: ‘We moeten ontzuren, ontklagen en meer lachen.’

𝘖𝘳𝘨𝘢𝘯𝘪𝘴𝘦𝘦𝘳 𝘴𝘭𝘪𝘮𝘮𝘦𝘳
Volgens Bakas ligt er in de MSR veel onbenut potentieel in slimmer organiseren en in toepassingen die het dagelijks werk verlichten. ‘Geavanceerde rolstoelen, betaalbare exoskeletten en hulpmiddelen die revalidanten ondersteunen bij wassen en mobiliteit zijn al beschikbaar en worden internationaal toegepast.’ Volgens Bakas laten we daar in Nederland kansen liggen. ‘Waarom blijven we decennialang bij dezelfde partijen inkopen, terwijl technologie zich razendsnel ontwikkelt? Mijn advies: ga naar de robotbeurs in Azië; je zult versteld staan van de mogelijkheden.’

𝘎𝘦𝘣𝘳𝘶𝘪𝘬 𝘵𝘦𝘤𝘩𝘯𝘰𝘭𝘰𝘨𝘪𝘦 𝘰𝘮 𝘮𝘦𝘯𝘴𝘦𝘭𝘪𝘫𝘬𝘦𝘳 𝘵𝘦 𝘸𝘰𝘳𝘥𝘦𝘯
Laat robots de logistiek doen, zegt Bakas. Laat AI de administratie overnemen. Laat slimme systemen de pillen rondbrengen en verslagen uitwerken. ‘Niet om mensen te vervangen, maar om ruimte te maken voor wat een robot niet kan: aandacht, nabijheid, een goed gesprek.’

Hij vertelt over een voedingsassistent die in haar vrije tijd een cake voor hem bakte en met kerst van haar eigen geld slingers en kerstversiering kocht en de afdeling versierde. Over een verpleegkundige die ’s nachts een stoel en een pot thee pakte en naast hem ging zitten toen ze zag dat hij verdrietig was. Over hoe zijn hond – die gelukkig vaak op bezoek mocht komen – een hele afdeling tot leven bracht. ‘Een aai over de bol doet soms meer dan een pil,’ zegt hij. ‘Dat doet een robot niet, daar heb je mensen voor.’

𝘔𝘢𝘢𝘬 𝘩𝘦𝘵 𝘨𝘦𝘻𝘦𝘭𝘭𝘪𝘨𝘦𝘳
Over de sfeer in sommige instellingen is Bakas uitgesproken kritisch. Hij noemt revalidatie het tussenstation tussen ziekenhuis en thuis, en daar is het volgens hem te vaak saai, kil en kleurloos. ‘Ik vond het zo ongezellig. Sombere kleuren. Vies eten. Niemand lachte.’

Schoonheid, groen, kunst, goed eten. ‘Het zijn geen bijzaken, maar factoren die invloed hebben op herstel en welbevinden.’ Hij pleit voor houten vloeren, voor 3D-plafondbehang in plaats van systeemplafonds, voor kunst en groen in plaats van eindeloos wit. ‘Je kunt tegenwoordig met in- en uitklapbare meubels een kamer van 20 vierkante meter tot een gezellig “huisje” ombouwen. Doe het! Mensen knappen niet alleen op van therapie, maar ook van een prettige omgeving.’

In het nagesprek benadrukt Bakas dat hij vooral perspectief wil bieden met zijn lezing. ‘Bestuurders in de zorg zijn voortdurend bezig met de dagelijkse “drek”: bezuinigingen, nieuwe ministers, veranderende regels, druk van inspectie en verzekeraars. Daardoor raakt het grotere plaatje gemakkelijk uit beeld.’

Zijn rol, zegt hij, is uitzoomen. Om duidelijk te maken dat er naast alle beperkingen ook ruimte is voor nieuwe keuzes. ‘Ik wil mensen hoop geven en laten zien dat nieuwe technologie ruimte kan creëren voor vernieuwing én meer medemenselijkheid.’

20/02/2026

Hoe doe je dagelijkse dingen als één hand niet goed werkt? Lars leert bij Klimmendaal hoe hij zelfstandig dingen kan doen met één arm. In deze video gaat Lars traplopen met een wasmand.

Kijk verder: 👇

16/02/2026

Op zondag 15 maart nodigen de collega's van Libra Revalidatie & Audiologie, tijdens het Dynamo Game Event in Eindhoven, jongeren met een motorische beperking uit om op een toegankelijke en leuke manier kennis te maken met aangepast gamen. Er zijn 30 plekken beschikbaar. Zowel nieuwsgierige beginners als ervaren gamers zijn welkom!

Kijk verder: 👇

Aangepast gamen voor iedereen: beleef het bij Dynamo Eindhoven 🎮

Op zondag 15 maart nodigen we tijdens het Dynamo Game Event in Eindhoven jongeren met een motorische beperking uit om op een toegankelijke en leuke manier kennis te maken met aangepast gamen. Er zijn 30 plekken beschikbaar. Zowel nieuwsgierige beginners als ervaren gamers zijn welkom!

Waarom doen we dit? Omdat Libra jongeren wil ondersteunen in het ontdekken van hun talenten, mogelijkheden en sociaal netwerk vergroten. Aangepast gamen laat zien hoe slimme technologie helpt om drempels te verlagen en jongeren op hun eigen manier mee te laten doen. Het past bij onze ambitie om kansen te creëren en autonomie te versterken.

🕹️ Wat kun je verwachten?
• Kennismaking met de wereld van inclusive gaming
• Begeleiding door collega’s van de kinderrevalidatie
• Een leuke, veilige en inspirerende ervaring voor iedere jongere

🔗 Meer over inclusief gamen: https://www.dutchcowboys.nl/gaming/playable-gaming-laat-zien-hoe-gaming-echt-inclusief-kan-zijn

📩 Aanmelden:
Jongeren kunnen zich aanmelden via: R.vanderHeijden@libranet.nl

Ken jij een jongere die dit niet mag missen? Tag of tip ze—en laten we samen zorgen voor een volle, enthousiaste opkomst!

10/02/2026

Heel Nederland genoot vorige maand van de sneeuw. Fysiotherapeut Eugénie Brinkhof (De Hoogstraat Revalidatie) beschrijft in haar nieuwste blog welke uitdagingen en plezier dat met zich meebracht voor haar revalidanten.
----------------
‘Ik wil eigenlijk nog even daar op de brug staan; dan houd ik me aan de railing vast. Als jullie dan naast me staan, dan durf ik het. En dan een foto maken in de sneeuw voor het thuisfront!’ roept Bert naar mij. Bert heeft na een herseninfarct geen controle over zijn bewegingen en zit daarom in een elektrische rolstoel. Hij kan zelf niet opstaan en niet lopen. Ik vind het een goed idee: een mooie uitdaging voor hem.

Het is zaterdag 3 januari en de eerste sneeuw van het jaar is afgelopen nacht gevallen. Ik ben aan de b***t om als fysiotherapeut met de verpleegkundigen te werken. Met veel kunst en vliegwerk heb ik de 8 kilometer van huis naar het revalidatiecentrum overbrugd. Ook de verpleegkundigen zijn er allemaal gewoon. Alsof er niks aan de hand is.

De revalidanten verschijnen één voor één bij het ontbijt. Sommigen daag ik uit tot een stuk lopen vanuit hun kamer naar de huiskamer. Anderen zijn al druk geweest tijdens het wassen en aankleden en rijden met hun rolstoel langs het buffet om hun ontbijt bij elkaar te verzamelen. Hen begeleid ik vanuit de rolstoel naar een gewone stoel aan tafel.

Het is een klein groepje. Er zijn veel revalidanten die in het weekend thuis zijn, ook een belangrijk onderdeel van de revalidatie.

Ik praat tijdens het ontbijt over de sneeuw en doe alle gordijnen wijd open om het witte landschap te bewonderen. Sommigen zouden naar huis vandaag, maar blijven nu toch maar hier vanwege de code oranje. ‘Nou, dan gaan we zo de sneeuw maar in hè!’, zeg ik. Iedereen is gelijk enthousiast. We maken plannen en bedenken wat we kunnen doen. Zo wil Maarten heel graag in de sneeuw kunnen lopen. Hij is vaak in Duitsland. Daar ligt in de winter altijd sneeuw. Dus dat moet hij wel weer kunnen!

Na het ontbijt doen we onze standaard ochtendactiviteit ‘Nederland in Beweging’. Alle verpleegkundigen en revalidanten achter de televisie; in de actie zittend of staand, alleen of met hulp. Iedereen heeft er zin in vanochtend. ‘Oeh, ze gaat veel te snel’. ‘Ik doe alleen mijn armen hoor!’. ‘Lekker muziekje’.

Bijkomen bij een kop koffie en dan de jassen aan, sjaals om. Voor de zekerheid nemen we dekentjes mee. En natuurlijk gaan de telefoons mee voor de foto’s. Daar gaan we; afdeling neuro B in de sneeuw.

Sommige revalidanten blijven eerst nog veilig onder het afdak bij de ingang. Anderen, die al wat beter lopen, proberen de sneeuw in te gaan. Als blijkt dat het goed gaat, beginnen twee mannen met het rollen van grote sneeuwballen in de sneeuw; er moet een sneeuwpop komen! En natuurlijk worden er sneeuwballen gegooid.

In de verte zie ik Jan lopen. Hij maakt foto’s van de besneeuwde bomen, lekker in zijn eentje. Langzaamaan komen ook de mensen onder het afdak in beweging. Ik loop om de b***t met iemand door de sneeuw. ‘Het kraakt onder mijn schoenen’. ‘Ik vind het wel eng’. ‘Aaah, een sneeuwvlok in m’n nek’. Het wordt steeds dynamischer en hilarischer allemaal. Verpleegkundigen helpen nu ook mensen uit de stoel en ‘hup’ een paar passen de sneeuw in. De sneeuwpop is intussen af en krijgt een pet op van één van de makers.

De foto van Bert is inmiddels ook gemaakt. Hij gaat weer zitten in zijn rolstoel, op een kletsnatte zitting. Met een grote lach op zijn gezicht zet hij samen met een verpleegkundige de foto in zijn familie-appgroep. Wat een geslaagde ochtend! Een geslaagde revalidatie in de sneeuw.

06/02/2026

Rick Habets werd wakker na meer dan 50 dagen in coma te hebben gelegen. Lopen, praten, en zelfs simpele bewegingen voelden onmogelijk. Wat volgde was een pittig revalidatietraject bij Adelante Zorggroep — een weg vol uitdagingen maar ook kleine overwinningen en momenten van hoop die alles veranderden.

Lees zijn verhaal: 👇

Toen Rick Habets in december 2024 in het ziekenhuis werd opgenomen met een zware longontsteking, leek alles verloren. Meer dan 50 dagen lag hij in coma. Toen hij wakker werd, leek alles dat vanzelfsprekend was verdwenen: lopen, praten, zelfs simpele bewegingen voelden onmogelijk. Zijn wereld was ineens klein en fragiel. Wat volgde was een pittig revalidatietraject bij Adelante — een weg vol uitdagingen maar ook kleine overwinningen en momenten van hoop die alles veranderden.

Benieuwd naar zijn hele verhaal? 👇
https://revalidatie.adelantegroep.nl/nieuws/2026/01-2026/van-rolstoel-naar-happy-smoel

05/02/2026

Paul werd in 2018 ernstig ziek door een ontsteking in zijn ruggengraat. Hij raakte verlamd en moest lang revalideren. Al die tijd dacht Paul maar aan 1 ding: ik ga weer lopen. Dat lukte uiteindelijk in de beleeftuin van Vogellanden.

Lees zijn verhaal: 👇

Paul werd in 2018 ernstig ziek door een ontsteking in zijn ruggengraat. Hij raakte verlamd en moest lang revalideren. Al die tijd dacht Paul maar aan 1 ding: ik ga weer lopen. Dat lukte uiteindelijk in de beleeftuin van Vogellanden.

Benieuwd naar zijn verhaal? Je leest het op onze website: https://www.vogellanden.nl/actueel/paul-leerde-weer-lopen-na-een-dwarslaesie

03/02/2026

De huidige bekostiging van de Medisch Specialistische Revalidatie (MSR) sluit niet goed aan bij de dagelijkse praktijk. Hoe gaan revalidatie-instellingen om met schommelende instroom, strakke omzetplafonds en beperkte investeringsruimte? En wat is er nodig om de zorg ook in de toekomst toegankelijk te houden? Revalidatie Magazine ging erover in gesprek met Wideke Nijdam, voorzitter raad van bestuur bij Libra Revalidatie & Audiologie.

𝗪𝗮𝘁 𝗺𝗮𝗮𝗸𝘁 𝗿𝗲𝘃𝗮𝗹𝗶𝗱𝗮𝘁𝗶𝗲𝘇𝗼𝗿𝗴 𝗰𝗼𝗺𝗽𝗹𝗲𝘅𝗲𝗿 𝗼𝗺 𝘁𝗲 𝗯𝗲𝗸𝗼𝘀𝘁𝗶𝗴𝗲𝗻 𝗱𝗮𝗻 𝗯𝗶𝗷𝘃𝗼𝗼𝗿𝗯𝗲𝗲𝗹𝗱 𝘇𝗶𝗲𝗸𝗲𝗻𝗵𝘂𝗶𝘀𝘇𝗼𝗿𝗴?
‘Revalidatiezorg is per definitie multidisciplinair en draait vaak om langdurige relaties met de cliënt. Anders dan in ziekenhuizen, werken we in de revalidatie met trajecten waarin we samen met de cliënt kijken naar wat zíj willen bereiken. Cliënten met dezelfde aandoening kunnen heel andere doelen hebben, afhankelijk van zijn of haar leven. Dat vraagt om maatwerk.

Tegelijkertijd zijn we bij Libra ook bezig om een betere balans te vinden tussen maatwerk en de financiële opbrengsten of, breder geformuleerd: de bedrijfsvoering. Zo hebben we voor alle revalidatietrajecten zorgpaden ontwikkeld. Die helpen ons om behandeltrajecten efficiënter te plannen en beter af te stemmen op onze personele capaciteit. We kijken daarbij ook steeds naar wat een behandeling mag kosten in verhouding tot de vergoeding, wat een cliënt nodig heeft én wat haalbaar is voor de organisatie.’

𝗗𝗲 𝗶𝗻𝘀𝘁𝗿𝗼𝗼𝗺 𝗶𝗻 𝗱𝗲 𝗿𝗲𝘃𝗮𝗹𝗶𝗱𝗮𝘁𝗶𝗲𝘇𝗼𝗿𝗴 𝗶𝘀 𝗹𝗮𝘀𝘁𝗶𝗴 𝘁𝗲 𝘃𝗼𝗼𝗿𝘀𝗽𝗲𝗹𝗹𝗲𝗻. 𝗛𝗼𝗲 𝗸𝗼𝗺𝘁 𝗱𝗮𝘁 𝗲𝗻 𝘄𝗮𝘁 𝗯𝗲𝘁𝗲𝗸𝗲𝗻𝘁 𝗱𝗮𝘁 𝘃𝗼𝗼𝗿 𝗷𝘂𝗹𝗹𝗶𝗲?
‘We zijn grotendeels afhankelijk van verwijzingen van ziekenhuizen. Het lastige is: soms stokt het ineens zonder duidelijke reden. Een andere keer liggen we in de kliniek met de benen buiten. Die schommelingen zie je landelijk en het lukt niet om de vinger te leggen op de oorzaak. Omdat we een organisatie zijn met beperkte capaciteit, voelen we elke schommeling meteen. We moeten dus flexibel zijn. Wij kunnen gelukkig extra bedden inzetten als het nodig is en we proberen behandelaren breder in te zetten over indicaties heen. Daarnaast kijken we kritisch naar onze planning, productiviteit en capaciteitsbenutting. Dat is best wel een verschuiving in onze cultuur: van “alles voor de cliënt” naar óók bedrijfsmatig denken. Het vinden van een goede balans tussen die twee is de uitdaging waar we voor staan.

Een voorbeeld is de manier waarop we dokters en behandelaren plannen. Voorheen werd er vaak versnipperd ingepland, waarbij veel rekening werd gehouden met individuele voorkeuren van cliënten én zorgverleners. Dat is vriendelijk, maar ook inefficiënt. We zijn daarom begonnen met vaste blokken voor cliëntenzorg, waarin bijvoorbeeld artsen geen vergaderingen mogen plannen. Dat maakt het plannen van afspraken gemakkelijker en helpt ons de productiviteit beter te volgen en bespreekbaar te maken. Niet om te controleren, maar om samen te kijken: halen we eruit wat erin zit?

We zijn in de specialistische revalidatie van nature dienstverlenend en denken altijd in oplossingen voor de cliënt en voor collega’s. Maar soms moeten we ook zeggen: dit is wat er nu haalbaar is. Makkelijk is het niet altijd, maar mijn ervaring is: als je het uitlegt en mensen meeneemt in het grotere plaatje – waarom dit nodig is om goede zorg te kunnen blijven bieden – dan is er veel begrip.

𝗩𝗲𝗲𝗹 𝘃𝗲𝗿𝘇𝗲𝗸𝗲𝗿𝗮𝗮𝗿𝘀 𝘄𝗲𝗿𝗸𝗲𝗻 𝗺𝗲𝘁 𝗼𝗺𝘇𝗲𝘁𝗽𝗹𝗮𝗳𝗼𝗻𝗱𝘀. 𝗛𝗼𝗲 𝗽𝗮𝗸𝘁 𝗱𝗮𝘁 𝗶𝗻 𝗱𝗲 𝗽𝗿𝗮𝗸𝘁𝗶𝗷𝗸 𝘃𝗼𝗼𝗿 𝗷𝘂𝗹𝗹𝗶𝗲 𝘂𝗶𝘁?
‘Bij Libra hebben we het geluk dat we naast revalidatie ook audiologie bieden. Daarvoor maken we aparte afspraken en bij sommige verzekeraars mogen we schuiven tussen die twee (substitutie). Dat heeft als voordeel dat we meer als één groter geheel kunnen functioneren. Maar het blijft lastig. Het grootste knelpunt is dat je vooraf een vast budget afspreekt, terwijl de instroom van cliënten sterk kan schommelen. Neem je net te veel cliënten op, dan krijg je die extra zorg niet of niet volledig vergoed. Blijf je onder het plafond, dan mis je inkomsten terwijl onze kosten gewoon doorlopen. Zo’n 80 tot 85 procent van onze kosten zit in personeel; grotendeels vaste kosten. Daardoor hebben we weinig ruimte om klappen op te vangen. Dat maakt ons kwetsbaar en het remt innovatie en investeringen. We hebben weinig buffer en de onderhandelingsruimte over tarieven is zeer beperkt, zeker in vergelijking met andere zorginstellingen. Dat geeft nóg minder speelruimte.’

𝗪𝗲𝗹𝗸𝗲 𝗰𝗼𝗻𝘁𝗿𝗮𝗰𝘁𝘃𝗼𝗿𝗺𝗲𝗻 𝘇𝗼𝘂𝗱𝗲𝗻 𝘄𝗲𝗹 𝗿𝘂𝗶𝗺𝘁𝗲 𝗯𝗶𝗲𝗱𝗲𝗻 𝘃𝗼𝗼𝗿 𝗶𝗻𝘃𝗲𝘀𝘁𝗲𝗿𝗶𝗻𝗴𝗲𝗻 𝗲𝗻 𝘄𝗲𝗻𝗱𝗯𝗮𝗮𝗿𝗵𝗲𝗶𝗱 𝗶𝗻 𝗱𝗲 𝗿𝗲𝘃𝗮𝗹𝗶𝗱𝗮𝘁𝗶𝗲𝘇𝗼𝗿𝗴?
‘Langjarige contracten zoals in sommige ziekenhuizen zouden helpen. Dat biedt zekerheid en ruimte voor investeringen en het borgen van de toegankelijkheid. Ook denk ik aan een vorm van beschikbaarheidsbijdragen, zoals bij de spoedeisende hulp. Want ook als er tijdelijk minder cliënten zijn, moeten we in de revalidatie een volledig behandelteam kunnen inzetten zodra de instroom weer aantrekt.

Ook zouden we graag structurele financiering zien voor vormen van zorg die buiten traditionele behandeltrajecten vallen, maar wel waardevol zijn. Vanuit onze expertise kunnen wij heel goed ondersteuning aanbieden aan een huisarts of andere medisch specialist, bijvoorbeeld met advies, deeltaken of tijdelijke begeleiding. Zonder dat mensen hoeven worden opgenomen in een regulier revalidatietraject. Dat kan mensen helpen om langer zelfstandig te blijven en voorkomt onnodige opnames. Dit soort vernieuwingen vragen om tijd en scholing. Nu ontbreekt daar vaak een passende vergoeding voor. Terwijl dit juist de zorg toekomstbestendiger kan maken.’

En dan is er nog de maatschappelijke waarde van revalidatie. Als iemand dankzij een revalidatietraject weer (gedeeltelijk) kan werken of zelfstandig kan wonen, scheelt dat enorm in maatschappelijke kosten. Toch wordt er in de bekostiging nauwelijks gekeken naar de maatschappelijke opbrengsten van revalidatie. Met initiatieven binnen Revalidatie Nederland, zoals Revalidatie Impact en Revalidatieregister, maken we behandelresultaten als sector concreet en inzichtelijk. Dat is ontzettend waardevol en dat wordt ook zo gezien door onze partners. Maar de vertaling naar financiering is nog toekomstmuziek.’

𝗥𝗲𝘃𝗮𝗹𝗶𝗱𝗮𝘁𝗶𝗲𝘇𝗼𝗿𝗴 𝘃𝗿𝗮𝗮𝗴𝘁 𝗱𝘂𝘀 𝗼𝗺 𝗮𝗻𝗱𝗲𝗿𝗲 𝗮𝗳𝘀𝗽𝗿𝗮𝗸𝗲𝗻 é𝗻 𝗲𝗲𝗻 𝗮𝗻𝗱𝗲𝗿𝗲 𝗸𝗶𝗷𝗸 𝗼𝗽 𝘇𝗼𝗿𝗴. 𝗪𝗲𝗹𝗸𝗲 𝗽𝗹𝗲𝗸 𝘇𝗼𝘂 𝗿𝗲𝘃𝗮𝗹𝗶𝗱𝗮𝘁𝗶𝗲 𝘃𝗼𝗹𝗴𝗲𝗻𝘀 𝗷𝗼𝘂 𝗺𝗼𝗲𝘁𝗲𝗻 𝗶𝗻𝗻𝗲𝗺𝗲𝗻 𝗶𝗻 𝗵𝗲𝘁 𝘇𝗼𝗿𝗴𝗹𝗮𝗻𝗱𝘀𝗰𝗵𝗮𝗽?
‘We staan tussen cure en care in. Tussen ziekenhuis en VVT dan wel eerste lijn, maar ook tussen medische behandeling en het dagelijks leven van de cliënt. Revalidatie is eigenlijk het Integraal Zorgakkoord (IZA) ten voeten uit: wij helpen mensen zo zelfstandig mogelijk te functioneren, met zo min mogelijk ondersteuning en dat doen we multidisciplinair. Die meerwaarde mogen we sterker uitdragen, door meer te laten zien wat we doen, wat we bijdragen en waar we voor staan.

Zo hebben we bij Libra onlangs onze strategie voor de komende jaren vastgesteld. Die gebruiken we als inhoudelijke basis in gesprekken met onze partners. We gaan actief langs bij onze adherente ziekenhuizen en andere stakeholders in onze regio om de samenwerking te bespreken en op zoek te gaan naar wat we nog meer voor elkaar kunnen betekenen. Die gesprekken leveren mooie inzichten op en zorgen voor extra zichtbaarheid.’

𝗧𝗼𝘁 𝘀𝗹𝗼𝘁: 𝘄𝗲𝗹𝗸𝗲 𝗯𝗼𝗼𝗱𝘀𝗰𝗵𝗮𝗽 𝘄𝗶𝗹 𝗷𝗲 𝗺𝗲𝗲𝗴𝗲𝘃𝗲𝗻 𝗮𝗮𝗻 𝘇𝗼𝗿𝗴𝘃𝗲𝗿𝘇𝗲𝗸𝗲𝗿𝗮𝗮𝗿𝘀?
‘Revalidatiezorg heeft een kleine omvang maar een grote impact. Laat de bekostiging meebewegen met de werkelijkheid van de ontwikkelingen binnen de revalidatiezorg, zie de meerwaarde van revalidatie voor de beperking van (latere) maatschappelijke kosten, houd rekening met schommelingen in de instroom en geef ruimte voor innovatie. Alleen zo kunnen we deze waardevolle zorg ook in de toekomst bestendig en toegankelijk houden.’

02/02/2026

De collega's van Revant medisch specialistische revalidatie zijn terecht trots op het nieuwe innovatielab.

Kijk verder: 👇

27/01/2026

Je leest vaak indrukwekkende en inspirerende verhalen uit de revalidatie. Over mensen die hun tegenslagen met veel optimisme en doorzettingsvermogen weten te overwinnen. Zelden lees je over de ‘andere kant’ van dit proces, over het verdriet waar veel revalidanten mee te maken hebben; de rouw over dat wat niet meer kan zoals vroeger. Mijke Tan beschrijft dit in haar openhartige blog.
-------------------------------
Onzichtbaar letsel is een bekend begrip. Maar hoe zit dat met onzichtbare tranen?

Mensen die revalideren hebben moeten inleveren. In hun carrière, financieel, hun fysieke ambities, hobby’s of hun sociaal leven. Of, als je pech hebt, op al deze vlakken.

Kijk naar wat je nog wél kan: een opmerking die iedere revalidant vaak heeft gehoord. Probeer positief te blijven. Wees optimistisch. Kijk niet alleen naar wat er niet meer kan. Goedbedoeld advies natuurlijk, en wijs ook. Ga je enkel kijken naar wat er niet meer is, dan ligt een depressie op de loer. Dus kijken we naar wat we nog wel kunnen, en halen daar dankbaarheid en trots uit.

In welke mate dit lukt, is van vele factoren afhankelijk. Voor een groot deel wordt dit door je karakter bepaald. De één is nou eenmaal meer optimistisch ingesteld, terwijl de ander sneller door een zwarte bril kijkt.

Gelukkig ben ik op de wereld gezet met een redelijke portie optimisme. Dit is geen verdienste of een keuze. Dit is mijn karakter en ik kan me niet voorstellen dat ik anders met de situatie om zou gaan dan hoe ik het nu doe. Ik heb sinds mijn hersenoperatie behoorlijke dips gehad, maar het lukt me steeds weer om daaruit te krabbelen. Na regen komt zonneschijn, zullen we maar zeggen.

Ik heb veel baat gehad bij mijn positieve kijk, maar er is ook een keerzijde. Mijn omgeving ziet een fysiek gezonde vrouw. Dat mijn brein soms functioneert als een dooie kwal en mijn energie soms halverwege de middag al volledig op is, zien zij niet.

Mijn omgeving ziet een vrouw die “werkt”. Dat dit totaal ander werk is dan het vak waar ik ooit voor koos en voor opgeleid ben, zien ze niet. Mijn omgeving ziet een moeder van drie kinderen die alles doet wat andere moeders doen. Dat ik mijn eigen lat niet haal en dat ik moet inleveren op andere vlakken om de moeder te kunnen zijn die ik wil zijn, dat zien ze niet.

Mijn omgeving ziet een sociale vrouw, die uiteten gaat met een vriendin en een praatje maakt met de buurvrouw. Dat die etentjes nog maar een paar keer per jaar plaatsvinden en dat ik me op sommige dagen letterlijk achter de geraniums verstop voor de buren, dat zien ze niet. Mijn omgeving ziet een vrouw die tijdens de feestdagen gezellig met de familie zit te tafelen. Dat ik daarna vierentwintig uur alleen maar kan huilen en slapen, dat zien ze niet.

Wat ook vaak onzichtbaar blijft voor de omgeving is het bijbehorende verdriet om wat er niet meer is: die baan, die vriendschap, dat uitje met de kinderen. Niet iedereen zal dit rouwproces delen met de omgeving. Tranen komen nou eenmaal vaak in stilte. De volgende ochtend sta je op, en bekijk je de wereld weer een stuk zonniger. Als iemand je vraagt hoe het gaat, zul je weer glimlachend antwoorden ‘naar omstandigheden gaat het eigenlijk best goed’. ‘Mooi’, zal de ander denken, ‘dat mijn collega/ partner/ vriend(in)/buur, zo positief met zijn of haar letsel omgaat.’ Het verdriet blijft onzichtbaar.

Zo bestaat er dus niet alleen onzichtbaar letsel, maar ook onzichtbaar verdriet. Onzichtbaar lijden. Onzichtbare rouw. Onzichtbaar zelfmedelijden. Onzichtbare tranen.

Mensen die revalideren of hebben gerevalideerd moeten verder leven met een nieuw normaal, hebben allemaal iets in moeten leveren. Er is vaak een hoop veranderd in je lijf en in je hoofd, maar je karakter blijft (meestal) hetzelfde. Je wilt dezelfde dingen als vroeger. De verlangens, ambities en behoeften blijven bestaan, maar een deel daarvan kan niet meer nagestreefd worden. Daar zit de pijn. De pijn die vaak onzichtbaar blijft.