31/03/2026
De afgelopen maanden sprak ik met tientallen moeders van kinderen die (deels) zijn uitgevallen op school.
Vaak hoogsensitief en/of hoogbegaafd.
Wat ik vooral zag was een enorme mix van gevoelens.
Machteloosheid, schuld, frustratie, boosheid, angst, verdriet.
Kinderen die vastlopen. Ouders, vaak moeders die zoeken.
Ik zie een terugkerend patroon:
๐ก Herstel vraagt om veiligheid, maar het kind wordt gevraagd te functioneren
๐ก Herstel vraagt om vertragen, maar het systeem vraagt snelheid
๐ก Herstel vraagt om afstemming, maar gezinnen raken verstrikt in gestandaardiseerde protocollen, wetten en regels
En dat wringt...
Want wat voor mij steeds duidelijker wordt:
Thuiszitten is zelden het probleem zelf, het is een signaal dat het kind ergens is vastgelopen. Dat het systeem zoals het nu is, niet (meer) aansluit.
Dat betekent niet dat het puur een onderwijsprobleem is.
Juist niet. Het is groter dan dat.
De vraag waar ik me dagelijks mee bezighoud, is deze:
โWat gebeurt er als we de voorwaarden voor herstel centraal zetten?โ
โWat heeft dit kind nodig om zich weer veilig te voelen, zich te openen en te kunnen verbinden met zijn omgeving?โ
Daar begint voor mij de beweging en tegelijk voel ik de spagaat.
Want waar begint herstel?
Bij het onderwijs?
Bij de omgeving?
Bij het kind?
Of bij de ouder?
En durven we ieder onze verantwoordelijkheid te nemen, in het belang van het kind?
Ik geloof dat er binnen het onderwijssysteem veranderingen nodig zijn. Veranderingen die ruimte maken voor verschillen en die รฉcht aansluiten bij wat kinderen nodig hebben.
Maarโฆ
Een kind dat nu thuis zit, heeft eerst iets anders nodig: rust, ruimte en veiligheid.
En dat begint thuis.
Bij de ouders, bij de moeder.
Zoals Gabor Matรฉ zegt:
Veiligheid is niet de afwezigheid van gevaar, maar de aanwezigheid van verbinding.
En juist dat maakt het zo ingewikkeld.
Want als moeder draag je vaak al zoveel, voel je al zoveel. En tegelijk is er die neiging om door te gaan, je aan te passen, jezelf weg te cijferen, om er voor je kind te kunnen zijn.
Ik heb dit zelf ook lang gedaan. Ik herken het, voel het en begrijp het.
Totdat ik me ging afvragen:
"Kan ik er รฉcht voor mijn kind zijn als ik mezelf steeds loslaat?"
Toen begon er iets te verschuiven...
Ik ging inzien dat als ik de verbinding met mezelf verbreek, mijn kind zich niet volledig veilig kan voelen met zijn eigen gedachten en gevoelens.
Ook al dacht ik dat ik hielp, onbewust zette ik mezelf en mijn kind vast in de situatie van thuiszitten. Terwijl we zo graag verandering wenste.
Dit is dan ook geen verwijt, het is een uitnodiging om te onderzoeken: "Waar begint herstel voor jou?"
En als je voelt dat herstel bij jou mag beginnen, lieve moeder, dan deel ik graag mijn e-book met jou.
โDe reis van een moeder van een thuiszitter. Zes emotionele fasen van beleving & verwerking.โ
Wil je hem graag lezen? Reageer dan met 'e-book' onder dit bericht of in pb en ik stuur je de link.
