FijnGevoelig Praktijk voor energetische en holistische begeleiding

03/02/2026

𝑴𝒐𝒆𝒅𝒆𝒓𝒔 𝒗𝒂𝒏 𝒕𝒉𝒖𝒊𝒔𝒛𝒊𝒕𝒕𝒆𝒓𝒔 𝒅𝒓𝒂𝒈𝒆𝒏 𝒛𝒐𝒗𝒆𝒆𝒍 𝒎𝒆𝒆𝒓 𝒅𝒂𝒏 𝒎𝒆𝒏𝒔𝒆𝒏 𝒛𝒊𝒆𝒏…

De laatste tijd krijg ik vaak de vraag waarom ik moeders van thuiszitters begeleid. Vaders zijn toch net zo belangrijk?

Ja dat klopt, vaders zijn zeker een belangrijk persoon in een gezin. Toch is hun rol anders dan die van moeder. Ga maar eens na in je eigen gezin:
▶️ Wie brengt de meeste tijd met de kinderen door?
▶️ Wie neemt de grootste zorgtaak op zich?
▶️ Wie is de emotionele motor binnen het gezin?
▶️ Wie voelt zich het meest verantwoordelijk voor het welzijn van iedereen binnen het gezin?

Er zullen uitzonderingen zijn. Het is geen oordeel over wie beter of belangrijker is. Het gaat mij erom wie binnen het gezin de spil is en daarmee ook de sleutel is voor een verandering binnen het gezin.

Niet omdat het moet, niet vanuit schuld en ook niet omdat het haar verantwoordelijkheid is.
Nee, ik begeleid moeders omdat ze zoveel meer dragen dan dat mensen zien, zeker als hun kind een thuiszitter wordt.

𝐈𝐤 𝐛𝐞𝐧 𝐞𝐫 𝐨𝐦 𝐝𝐞𝐳𝐞 𝐦𝐨𝐞𝐝𝐞𝐫𝐬 𝐭𝐞 𝐥𝐚𝐭𝐞𝐧 𝐯𝐨𝐞𝐥𝐞𝐧 𝐝𝐚𝐭 𝐳𝐞 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐚𝐥𝐥𝐞𝐞𝐧 𝐳𝐢𝐣𝐧, 𝐝𝐚𝐭 𝐳𝐞 𝐡𝐞𝐭 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐚𝐥𝐥𝐞𝐞𝐧 𝐡𝐨𝐞𝐯𝐞𝐧 𝐭𝐞 𝐝𝐫𝐚𝐠𝐞𝐧 𝐞𝐧 𝐝𝐚𝐭 𝐚𝐥𝐬 𝐳𝐢𝐣 𝐳𝐢𝐜𝐡𝐳𝐞𝐥𝐟 𝐦𝐞𝐞𝐫 𝐠𝐚𝐚𝐧 𝐳𝐢𝐞𝐧 𝐢𝐧 𝐡𝐮𝐧 𝐛𝐞𝐡𝐨𝐞𝐟𝐭𝐞𝐧, 𝐡𝐞𝐭 𝐡𝐞𝐥𝐞 𝐠𝐞𝐳𝐢𝐧 𝐡𝐢𝐞𝐫𝐢𝐧 𝐦𝐞𝐞 𝐳𝐚𝐥 𝐛𝐞𝐰𝐞𝐠𝐞𝐧.

Want wanneer een kind uitvalt op school, valt er niet alleen een rooster weg. Niet alleen structuur en onderwijs.

Wat er nog meer wegvalt:
⚠ Zekerheid
⚠ Veiligheid
⚠ Toekomst
⚠ En ook een stuk van moeder zelf!

Moeders dragen ineens een wereld op hun schouders met een verantwoordelijkheid die nooit stopt en een schuldgevoel dat stilletjes mee reist. Machteloos omdat haar kind lijdt, verdriet om wat er niet (meer) vanzelf gaat. Boosheid richting een systeem dat niet lijkt te passen, angst voor “wat als dit nooit beter wordt of wat als ik wegval?”

En vooral… het gevoel dat niemand echt ziet hoe ingewikkeld en zwaar dit is.

Veel moeders staan dag en nacht aan. Zorgen. Regelen. Vechten. Volhouden.
Ze gaan door waar ze eigenlijk rust nodig hebben.
En ondertussen wordt er zo weinig gevraagd hoe het met haar gaat.

Dat is dan ook het eerste wat ik hen vraag: '𝑯𝒐𝒆 𝒈𝒂𝒂𝒕 𝒉𝒆𝒕 é𝒄𝒉𝒕 𝒎𝒆𝒕 𝒋𝒆?'

Direct breekt er iets open. Ik zie tranen van opluchting en verdriet. Onder het sterk zijn ligt liefde maar ook uitputting, eenzaamheid en rouw.

Wat bijna elke moeder mij vertelt:
“Ik wil mijn kind helpen… maar ik raak mezelf kwijt.”

Herken jij dit ook?

De komende tijd wil ik dieper ingaan op deze thema’s, één voor één.
Omdat moeders óók gezien mogen worden.
En wanneer moeders zichzelf gaan zien, horen en begrijpen, zal ze haar kind laten zien dat hij/zij dit ook mag gaan doen.

Basisveiligheid vóór onderwijs. Herstel vóór aanwezigheid. Welzijn vóór leerplicht.
Daar hebben kinderen hun moeder nodig en daar komt de invloed terug!

"𝑾𝒆𝒍𝒌𝒆 𝒆𝒎𝒐𝒕𝒊𝒆 𝒉𝒆𝒓𝒌𝒆𝒏 𝒋𝒊𝒋 𝒉𝒆𝒕 𝒎𝒆𝒆𝒔𝒕 𝒊𝒏 𝒋𝒐𝒖𝒘 𝒗𝒆𝒓𝒉𝒂𝒂𝒍?"

28/01/2026

𝑻𝒉𝒖𝒊𝒔𝒛𝒊𝒕𝒕𝒆𝒏, 𝒏𝒐𝒐𝒅𝒛𝒂𝒂𝒌 𝒐𝒇 𝒑𝒓𝒐𝒃𝒍𝒆𝒆𝒎?

Thuiszitten is een veelbesproken onderwerp en niet onterecht. De cijfers van thuiszitters zijn in de afgelopen jaren enorm gestegen en zullen blijven stijgen als er niks verandert.

Hoe we het probleem van thuiszitten kunnen terugdringen, daar denkt iedereen anders over. De wet, de maatschappij, het onderwijssysteem is erop gericht om te kijken hoe kinderen zo snel mogelijk weer terug kunnen keren in het onderwijs.

En precies daar nemen we m.i. een verkeerde afslag!

👉 Laten we stoppen met thuiszitten zien als een probleem
👉 Thuiszitten is noodzaak, een logische reactie van een kind op een onveilige situatie
👉 Erken (zonder schuld) dat er binnen het huidige onderwijs kinderen zijn die zich langdurig niet gezien, gehoord en begrepen voelen
👉 Erken dat dit een scala aan gevoelens en gedachten teweegbrengt in gezinnen zonder dat iemand weet hoe hier precies mee om te gaan
👉 Geef kinderen (en ouders) de tijd om te herstellen
👉 Want een lichaam dat volledig in de overlevingsmodus staat, is niet in staat om te leren, te ontwikkelen of te groeien.

Wanneer jij in de overlevingsmodus staat, kan je niet logisch nadenken, kan je geen nieuwe dingen leren en kan je geen emoties reguleren. Het is onmogelijk, dat deel van je brein wordt uitgezet. En toch vragen we massaal aan een kind dit wel te gebruiken. Onmogelijk!

🔐 Van scholen en andere betrokkenen vraagt dit om rust en ruimte te bieden zonder druk, verwachtingen of verplichtingen op een kind te leggen. Het vraagt vertrouwen om het tempo van herstel te volgen i.p.v. het tempo van het systeem.

🔐 Van ouders vraagt dit aanwezig te zijn voor hun kind, zonder te strijden tegen een onderwijssysteem waar ze geen invloed op hebben. Er écht zijn, te co-reguleren en de veiligheid te versterken in zichzelf en hun kind.

Een systeem bestaat uit het kind, het onderwijssysteem/school, de omgeving en het gezin. Pas als dit systeem functioneert op gedeelde verantwoordelijkheid, verbinding en samenwerking is het mogelijk om thuiszitten te doorbreken.

Wat vind jij?

Is thuiszitten een probleem of noodzaak?

26/01/2026

𝑯𝒆𝒓𝒔𝒕𝒆𝒍𝒍𝒆𝒏 𝒌𝒂𝒏 𝒏𝒊𝒆𝒕 𝒊𝒏 𝒉𝒆𝒕 𝒔𝒚𝒔𝒕𝒆𝒆𝒎

Tussen het eerste signaal van vastlopen en het moment van daadwerkelijke uitval zaten jaren. Jaren waarin ik als moeder alles deed om school een fijne plek te laten zijn voor mijn kind.

Ik herinner het me nog goed. Zoals iedere ochtend zaten we aan de ontbijttafel. En toch voelde deze ochtend anders. Waar ik normaal opstond met een zware blok op mijn maag, voelde ik me ineens rustig en kalm.

“Mam, ik kan écht niet meer naar school.”

Die ene zin. Het strakke gezicht. Het vermoeide lichaam, ineengekrompen. Ik keek mijn man aan en zonder woorden wisten we het allebei: dit gaat niet langer. Ons kind viel uit.

System overload. Alles stond in het rood. Het zenuwstelsel draaide overuren, altijd alert. Wat begon als spanning was chronische stress geworden. Het lichaam stond in overlevingsstand en kon het simpelweg niet meer volhouden.

Niet alleen bij ons kind, maar ook bij ons als ouders.

Het voelde glashelder. Ik voelde verdriet en opluchting tegelijk. Maar wat overheerste was rust. Een last viel van mijn schouders. Ik hoefde niet meer te vechten voor passend onderwijs. Ik hoefde mijn kind niet meer huilend naar school te sleuren. Ik hoefde niet meer iedere ochtend op te staan en die enorme zwaarte in mijn lijf te onderdrukken.

Ik voelde de spanning van me afglijden. Rustig en kalm.
Niet wetende wat er nu op ons af zou komen.

Totdat het me pijnlijk duidelijk werd: 𝐤𝐢𝐧𝐝𝐞𝐫𝐞𝐧 𝐦𝐨𝐠𝐞𝐧 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐡𝐞𝐫𝐬𝐭𝐞𝐥𝐥𝐞𝐧.

De leerplicht vraagt aanwezigheid, ook als het lichaam stop zegt. Alsof wilskracht sterker is dan een overbelast zenuwstelsel. Alsof leren mogelijk is in een lichaam dat alleen nog overleeft.

Volwassenen krijgen rust bij uitval. Kinderen moeten door. Ik verbaas me daar nog altijd over.
Aanwezigheid wordt belangrijker dan het welzijn van ons kind.

Wanneer een kind uitvalt, vraagt zijn zenuwstelsel maar om één ding: HERSTEL.

𝑾𝒂𝒏𝒏𝒆𝒆𝒓 𝒈𝒂𝒂𝒏 𝒘𝒆 𝒊𝒏𝒛𝒊𝒆𝒏 𝒅𝒂𝒕 𝒌𝒊𝒏𝒅𝒆𝒓𝒆𝒏 𝒆𝒆𝒓𝒔𝒕 𝒎𝒐𝒈𝒆𝒏 𝒉𝒆𝒓𝒔𝒕𝒆𝒍𝒍𝒆𝒏, 𝒗𝒐𝒐𝒓𝒅𝒂𝒕 𝒘𝒆 𝒘𝒆𝒆𝒓 𝒊𝒆𝒕𝒔 𝒗𝒂𝒏 𝒉𝒆𝒏 𝒗𝒓𝒂𝒈𝒆𝒏?

21/01/2026

Thuiszitten wordt nog te vaak gezien als een individueel probleem.

👉 Ouders wijzen naar het onderwijssysteem en strijden voor passend onderwijs
👉 Scholen, samenwerkingsverbanden en hulpverleners benaderen thuiszitten als een probleem van het kind of het gezin

Tenminste, dat is wat ik zelf heb ervaren én ook vaak terug hoor in de praktijk.

Herken je dat?

Zolang thuiszitten wordt gezien als een individueel probleem, voelt niemand zich écht verantwoordelijk voor de situatie. Met als gevolg dat thuiszitten langdurig wordt en perspectief steeds verder uit beeld raakt.

Kinderen en ouders voelen zich niet gezien, gehoord en begrepen.
Professionals doen ontzettend hun best, maar zonder het gewenste resultaat.

Er zijn alleen maar verliezers in zo’n situatie. En dat is een verdrietige gedachte.

De oplossing ligt niet in een snelle terugkeer naar onderwijs, maar in herstel.
Vanuit gedeelde verantwoordelijkheid.
Los van aanwezigheid en tijd.

Wees niet bang om tijd te nemen voor herstel.

Het is niet de duur van het thuiszitten die terugkeer bemoeilijkt, maar de snelheid waarmee die terugkeer wordt nagestreefd. Juist dat houdt thuiszittende kinderen gevangen in spanning, stress en trauma.

19/01/2026

Thuiszitten wordt veelal gezien als een probleem dat zo snel mogelijk moet worden opgelost.

Want:
❌ Je kind gaat achterlopen
❌ Raakt sociaal geïsoleerd
❌ Zijn kansen om deel te nemen aan de maatschappij nemen elke dag verder af

Er wordt ingezet op hulp voor je kind, voor jou als ouder met als doel om de terugkeer naar school zo snel mogelijk te realiseren.

Maar is thuiszitten daadwerkelijk het probleem?
Of is het slechts het gevolg?
Een logische reactie van een kind op een onveilige situatie?

👉 Wat gebeurt er met jouw kind als hij het tempo van 'het systeem' moet volgen?
👉 Welke impact heeft het op jou als moeder om de stress en spanning in jouw kind iedere dag weer te voelen?

Waar, met de beste intenties wordt ingezet op deelname en aanwezigheid op school raakt het bereiken van dit doel juist steeds verder uit beeld.

Waarom?

1) Omdat thuiszitten niet het werkelijke probleem is
2) Teveel nadruk wordt gelegd op aanwezigheid en deelname op school
3) Er ingezet wordt op de verkeerde dingen

Maar wat is thuiszitten dan wel?
Wat kan jij als moeder doen om weer rust, grip en vertrouwen te ervaren in jezelf en de huidige situatie?
En een doorbraak creëren waardoor thuiszitten stap voor stap doorbroken kan worden.
Zonder dat je hierin afhankelijk bent van anderen.

Wil je meer weten?

Sluit dan aan bij mijn GRATIS online bijeenkomst: Een andere kijk op thuiszitten,
op woensdag 21 januari om 9:30 uur.

Stuur me een bericht en ik stuur je de link 🩷🍀🔑

19/01/2026

Thuiszitten wordt vaak gezien als stilstand.

Maar wat als het óók iets anders kan zijn?

Wat als thuiszitten een logisch gevolg is van langdurig opgebouwde spanning en stress dat jouw kind niet meer kan dragen?

In mijn GRATIS online bijeenkomst: Een andere kijk op thuiszitten nodig ik je uit om de situatie van thuiszitten te gaan zien vanuit een nieuw perspectief waarin:

✨ ik vertel wat thuiszitten écht is
✨ wat jouw kind nodig heeft om te herstellen
✨ wat jij als moeder kan doen om weer rust, grip en vertrouwen te ervaren

Zodat het thuiszitten stap voor stap doorbroken kan worden en er weer ruimte ontstaat om te leren, groeien en ontwikkelen op een manier en plek die past bij jouw kind.

Wil je erbij zijn op woensdag 21 januari om 9:30 uur?

Stuur een 🔑 in pb, inclusief jouw emailadres en je ontvangt de link van deelname.

16/01/2026

𝙎𝙤𝙢𝙨 𝙡𝙞𝙟𝙠𝙩 𝙝𝙚𝙩 𝙖𝙡𝙨𝙤𝙛 𝙖𝙡𝙡𝙚𝙨 𝙙𝙧𝙖𝙖𝙞𝙩 𝙤𝙢 𝙨𝙘𝙝𝙤𝙤𝙡.

De juiste school vinden, de juiste plek, de juiste begeleiding, de juiste beslissing.

En ondertussen zit je daar met een kind dat vastloopt in een systeem dat zegt: “We doen ons best.”

𝐌𝐚𝐚𝐫 𝐣𝐢𝐣 𝐯𝐨𝐞𝐥𝐭 𝐝𝐚𝐭 𝐝𝐢𝐭 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐦𝐞𝐞𝐫 𝐤𝐥𝐨𝐩𝐭!

Dit is hoe het mij verliep als moeder van twee thuiszitters. Alles wat ik deed, kostte zoveel energie en het leverde me heel weinig op. Ja, het leverde me vooral frustratie, boosheid en onbegrip op. Ik voelde me machteloos, alsof ik volledig was overgeleverd aan 'het systeem' en iedereen die daarbij betrokken was.

Totdat ik er echt klaar mee was en me ging afvragen of dit de weg was die ik met mijn kind wilde bewandelen.

💭 Wat als thuiszitten niet alleen een probleem van school is?
💭 Wat als mijn kind vastzit in een groter geheel?
💭 Wat als ik als moeder veel minder machteloos ben dan ik nu misschien ervaar?

Net als ik, voelen steeds meer moeders dat 𝐩𝐚𝐬𝐬𝐞𝐧𝐝 𝐨𝐧𝐝𝐞𝐫𝐰𝐢𝐣𝐬 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐡𝐞𝐭 𝐡𝐞𝐥𝐞 𝐚𝐧𝐭𝐰𝐨𝐨𝐫𝐝 is.

Niet omdat school onbelangrijk is, maar omdat thuiszitten een systeemprobleem is.

Een samenspel van:
- het kind
- het gezin
- school & onderwijs
- verwachtingen, druk, omgeving
– én alles wat al langer onder de oppervlakte meespeelt

Zolang we blijven focussen op één onderdeel, blijft de cirkel zich herhalen.

𝐖𝐚𝐭 𝐢𝐤 𝐳𝐢𝐞, 𝐚𝐥𝐬 𝐦𝐨𝐞𝐝𝐞𝐫 𝐞𝐧 𝐚𝐥𝐬 𝐜𝐨𝐚𝐜𝐡, 𝐢𝐬 𝐝𝐢𝐭:
Echte beweging ontstaat vaak niet daar waar je géén invloed hebt,
maar juist daar waar je wél kunt bewegen.

Niet door harder te vechten. Niet door te blijven doorgaan. Niet door je aandacht te blijven richten op iets waar geen verandering mogelijk lijkt.

𝐄𝐞𝐧 𝐛𝐥𝐢𝐣𝐯𝐞𝐧𝐝𝐞 𝐞𝐧 𝐝𝐮𝐮𝐫𝐳𝐚𝐦𝐞 𝐯𝐞𝐫𝐚𝐧𝐝𝐞𝐫𝐢𝐧𝐠 𝐨𝐧𝐭𝐬𝐭𝐚𝐚𝐭 𝐝𝐨𝐨𝐫 𝐣𝐞 𝐩𝐞𝐫𝐬𝐩𝐞𝐜𝐭𝐢𝐞𝐟 𝐭𝐞 𝐯𝐞𝐫𝐬𝐜𝐡𝐮𝐢𝐯𝐞𝐧.

Van:
❌ “Ik moet dit oplossen”
naar
✅ “Waar kan ík invloed uitoefenen binnen dit geheel?”
Van:
❌ machteloosheid
naar
✅ innerlijke ruimte, helderheid en richting

Ik realiseer me dat er moeders zullen zijn die dit niet met mij eens zijn en dat mag. Het is niet mijn intentie om jou te overtuigen of om iets te bewijzen.

Het is mijn missie om een andere kijk op thuiszitten te werpen. Om moeders van thuiszitters vanuit systemisch oogpunt te helpen. Zodat ze zichzelf niet langer wegcijferen en kwijtraken in het continue zorgen en dragen.

En dat ze weer ruimte ervaren, vertrouwen voelen in haar keuzes
en zij hun kind kunnen begeleiden zonder zichzelf te verliezen. Zodat er weer perspectief ontstaat voor jou en je kind.

Op 𝐰𝐨𝐞𝐧𝐬𝐝𝐚𝐠 𝟐𝟏 𝐣𝐚𝐧𝐮𝐚𝐫𝐢 𝐨𝐦 𝟗:𝟑𝟎 𝐮𝐮𝐫 geef ik een GRATIS online bijeenkomst waarin ik mijn visie deel op thuiszitten als systeemprobleem.

Voor moeders die:
– voelen dat het huidige verhaal niet meer klopt
– openstaan voor een andere kijk op thuiszitten
– of diep vanbinnen al weten: dat er meer mogelijk is dan dit

💛 Je hoeft niet ‘instapklaar’ te zijn
💛 Twijfel is welkom
💛 Ook als je nog midden in de storm zit

Soms is één ander perspectief genoeg om weer ademruimte te voelen en stap voor stap je invloed terug te nemen.

Wil je hier bij zijn, stuur me dan een berichtje en ik vertel je meer.

Liefs Linda

09/01/2026

𝑽𝒂𝒏 𝒗𝒆𝒄𝒉𝒕𝒆𝒏 𝒏𝒂𝒂𝒓 𝒗𝒐𝒆𝒍𝒆𝒏: 𝒆𝒆𝒏 𝒂𝒏𝒅𝒆𝒓𝒆 𝒌𝒊𝒋𝒌 𝒐𝒑 𝒕𝒉𝒖𝒊𝒔𝒛𝒊𝒕𝒕𝒆𝒏

Wanneer een kind thuis komt te zitten, lijkt school vaak de oorzaak. Als ouder ga je dan alles op alles zetten om passend onderwijs te vinden. Wat vaak volgt, is een uitputtende strijd met scholen en instanties, dat eindigt in onbegrip, frustratie en machteloosheid.

Je wilt het allerbeste voor je kind.
Voor minder doe je het niet.
Je houdt van je kind en bent bereid alles te geven.

Je wilt dat je kind zich gezien, gehoord en begrepen voelt.
Dat het zichzelf mag zijn.
Dat het, net als ieder ander, onderwijs kan volgen.

Dus je vecht.
Je strijdt.
Je zet jezelf opzij en gaat door, ook als het je eigenlijk te veel wordt.

Maar helpt het?

Heeft alles wat je nu doet ervoor gezorgd dat je kind niet langer thuiszit?
In 99% van de gevallen is het antwoord: 𝐧𝐞𝐞.

Waarom niet?

𝐎𝐦𝐝𝐚𝐭 𝐭𝐡𝐮𝐢𝐬𝐳𝐢𝐭𝐭𝐞𝐧 𝐳𝐞𝐥𝐝𝐞𝐧 𝐚𝐥𝐥𝐞𝐞𝐧 𝐨𝐧𝐭𝐬𝐭𝐚𝐚𝐭 𝐝𝐨𝐨𝐫 𝐧𝐢𝐞𝐭-𝐩𝐚𝐬𝐬𝐞𝐧𝐝 𝐨𝐧𝐝𝐞𝐫𝐰𝐢𝐣𝐬.

Het is meestal het gevolg van een opeenstapeling van factoren:

👉 Het kind
Over- of onderprikkeling, angst, trauma, neurodiversiteit (zoals ADHD of ASS), hoogsensitiviteit, hoogbegaafdheid, langdurige stress of verlies van vertrouwen.

👉 Het onderwijssysteem
Weinig maatwerk, volle klassen, prestatiedruk, strakke regels en beperkte ruimte om echt af te stemmen.

👉 De omgeving
Onbegrip, vastlopende communicatie en lange wachttijden in zorg en jeugdhulp.

👉 Het gezin
Continue zorg, stress, schuldgevoel en het gevoel er alleen voor te staan.

School is vaak de plek waar het vastloopt, maar zelden de enige oorzaak.
Je kind kan simpelweg niet langer dragen wat er al speelt, het emmertje loopt over.

Je kind trekt zich terug of gaat in de strijd.
En voelt zich ondertussen vooral boos, verdrietig, angstig of teleurgesteld.

𝐉𝐞 𝐤𝐢𝐧𝐝 𝐯𝐨𝐞𝐥𝐭 𝐳𝐢𝐜𝐡 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐯𝐞𝐢𝐥𝐢𝐠.

Niet binnen de schoolse muren.
Niet in de maatschappij.
Niet in contact met anderen.

En misschien wel het belangrijkste:
𝐣𝐞 𝐤𝐢𝐧𝐝 𝐤𝐚𝐧 𝐝𝐞 𝐯𝐞𝐢𝐥𝐢𝐠𝐡𝐞𝐢𝐝 𝐢𝐧 𝐳𝐢𝐜𝐡𝐳𝐞𝐥𝐟 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐦𝐞𝐞𝐫 𝐰𝐚𝐚𝐫𝐛𝐨𝐫𝐠𝐞𝐧

Thuiszitten wordt dan geen keuze, maar een noodzaak.

En terwijl jij al je energie blijft steken in het onderwijs, met weinig resultaat en veel frustratie,
mag je jezelf iets anders toestaan.

𝐉𝐞 𝐦𝐚𝐠 𝐬𝐭𝐨𝐩𝐩𝐞𝐧 𝐦𝐞𝐭 𝐯𝐞𝐜𝐡𝐭𝐞𝐧.

Niet omdat passend onderwijs niet belangrijk is.
Maar omdat je daar vaak weinig tot geen invloed op hebt en het je enorm veel energie kost.

Energie die je kind juist nodig heeft om tot rust te komen,
weer bij zichzelf te komen en de basisveiligheid in zichzelf te versterken.

𝐃𝐚𝐚𝐫 𝐡𝐞𝐞𝐟𝐭 𝐣𝐞 𝐤𝐢𝐧𝐝 𝐣𝐨𝐮 𝐧𝐨𝐝𝐢𝐠.

Niet als strijder.
Maar als moeder.

Een moeder die weer ruimte maakt voor voelen, voor verbinding, voor veiligheid.

Wanneer een kind de verbinding met zichzelf weer ervaart,
en zich veilig voelt in het voelen,
ontstaat er ruimte om zich opnieuw te openen.

Om te verbinden met de omgeving.

De natuurlijke, onderzoekende en nieuwsgierige houding komt terug.
En leren, groeien en ontwikkelen volgen dan vanzelf.

𝐓𝐡𝐮𝐢𝐬𝐳𝐢𝐭𝐭𝐞𝐧 𝐨𝐧𝐭𝐬𝐭𝐚𝐚𝐭 𝐯𝐚𝐚𝐤 𝐨𝐩 𝐬𝐜𝐡𝐨𝐨𝐥, 𝐦𝐚𝐚𝐫 𝐡𝐞𝐫𝐬𝐭𝐞𝐥 𝐯𝐢𝐧𝐝𝐭 𝐭𝐡𝐮𝐢𝐬 𝐩𝐥𝐚𝐚𝐭𝐬.

09/01/2026

Thuiszitten ontstaat vaak op school, maar herstel vindt thuis plaats.

Je kind heeft jou nodig,
niet als strijder,
maar als moeder,
als ouder.

Wil jij weten wat je kan doen als moeder om het welzijn van jouw kind en van jou te verbeteren?

En van machteloos naar invloed te bewegen zodat jouw kind vanuit veiligheid weer stappen vooruit kan maken?

Zonder te vechten en strijden...

Stuur me dan een ❤️ in DM en ik stuur je de link van mijn GRATIS WhatsApp groep: Moeders van (dreigende) thuiszitters.

Voor rust, helderheid en inspiratie 🍀

06/01/2026

𝑽𝒆𝒓𝒂𝒏𝒅𝒆𝒓𝒊𝒏𝒈 𝒊𝒏 𝒆𝒆𝒏 𝒏𝒊𝒆𝒖𝒘 𝒋𝒂𝒂𝒓 𝒗𝒓𝒂𝒂𝒈𝒕 𝒐𝒎 𝒉𝒆𝒍𝒅𝒆𝒓𝒆 𝒌𝒆𝒖𝒛𝒆𝒔!

Het einde van het jaar is altijd een mooi moment om je af te vragen
❓Wat wil ik achterlaten in dit jaar
❓Wat wil ik meenemen naar het nieuwe jaar
❓Hoe wil ik me voelen in 2026

Veel moeders van thuiszitters hebben een zwaar en roerig jaar achter de rug waarin ze veel hebben gezorgd en gedragen voor haar kind(eren).

Een jaar waarin je veel hebt gesproken, geregeld, gedaan. Waarin je hebt gestreden en gevochten voor passend onderwijs en waar je zoveel hebt gegeven dat je jezelf steeds vaker bent vergeten.

𝐕𝐞𝐫𝐦𝐨𝐞𝐢𝐝, 𝐮𝐢𝐭𝐠𝐞𝐩𝐮𝐭, 𝐞𝐦𝐨𝐭𝐢𝐨𝐧𝐞𝐞𝐥...
𝐆𝐞𝐟𝐫𝐮𝐬𝐭𝐫𝐞𝐞𝐫𝐝, 𝐛𝐨𝐨𝐬, 𝐯𝐞𝐫𝐝𝐫𝐢𝐞𝐭𝐢𝐠 𝐞𝐧 𝐚𝐧𝐠𝐬𝐭𝐢𝐠...
𝐌𝐚𝐜𝐡𝐭𝐞𝐥𝐨𝐨𝐬...

“Wat als er niets verandert?”
“Wat als mijn kind komend jaar ook nog thuiszit?”
“Wat betekent dit voor mij en mijn gezin?”

Je wil zo graag dat de situatie veranderd. Voor jouw kind en ook voor jezelf. Een plek waarin jouw kind kan groeien en ontwikkelen. En een situatie die ook weer ruimte biedt aan jouw behoeften en verlangens.

Om dit te realiseren, om dit te creëren heb je niks aan goede voornemens. Een intentie is niet genoeg...

𝐀𝐥𝐬 𝐣𝐞 𝐰𝐢𝐥 𝐝𝐚𝐭 𝐝𝐢𝐭 𝐣𝐚𝐚𝐫 é𝐜𝐡𝐭 𝐚𝐧𝐝𝐞𝐫𝐬 𝐰𝐨𝐫𝐝𝐭 𝐝𝐚𝐧 𝟐𝟎𝟐𝟓...

🩷 Neem dan even bewust tijd om stil te staan
🩷 Voel wat je achter wil laten in 2025
🩷 En wat je graag meer wil zien verschijnen in 2026

Welke gevoelens en gedachten zorgen ervoor dat jij je nóg niet voelt zoals jij je wil voelen?

Wat doe jij waardoor de situatie die je wenst er nóg niet is?

𝐑𝐢𝐜𝐡𝐭 𝐣𝐞 𝐚𝐚𝐧𝐝𝐚𝐜𝐡𝐭 𝐨𝐩 𝐡𝐞𝐭𝐠𝐞𝐞𝐧 𝐣𝐢𝐣 𝐳𝐞𝐥𝐟 𝐢𝐧𝐯𝐥𝐨𝐞𝐝 𝐤𝐚𝐧 𝐮𝐢𝐭𝐨𝐞𝐟𝐞𝐧𝐞𝐧.
𝐁𝐞𝐬𝐭𝐞𝐞𝐝𝐭 𝐚𝐚𝐧𝐝𝐚𝐜𝐡𝐭 𝐚𝐚𝐧 𝐡𝐞𝐭 𝐟𝐚𝐦𝐢𝐥𝐢𝐞𝐬𝐲𝐬𝐭𝐞𝐞𝐦, 𝐚𝐚𝐧 𝐡𝐞𝐭 𝐯𝐞𝐫𝐬𝐭𝐞𝐫𝐤𝐞𝐧 𝐯𝐚𝐧 𝐝𝐞 𝐛𝐚𝐬𝐢𝐬𝐯𝐞𝐢𝐥𝐢𝐠𝐡𝐞𝐢𝐝 𝐢𝐧 𝐣𝐞𝐳𝐞𝐥𝐟 (𝐞𝐧 𝐣𝐞 𝐤𝐢𝐧𝐝). 𝐃𝐚𝐚𝐫 𝐥𝐢𝐠𝐭 𝐝𝐞 𝐬𝐥𝐞𝐮𝐭𝐞𝐥 𝐧𝐚𝐚𝐫 𝐯𝐞𝐫𝐚𝐧𝐝𝐞𝐫𝐢𝐧𝐠.

Jij, lieve moeder hebt zoveel meer invloed dan je nu mogelijk denkt. Op hoe jij je voelt, op de gevoelens van jouw kind en de situatie van thuiszitten.

Je doet niks verkeerd, je mag alleen meer voor jezelf gaan zorgen. Dit is dan oom mijn uitnodiging aan jou om jouw gevoelens en gedachten toe te laten en te kiezen wat jij niet langer meer aandacht wil geven.

Word je bewust en KIES dat 2026 een ander jaar wordt dan 2025:
𝐑𝐮𝐬𝐭, 𝐠𝐫𝐢𝐩 𝐞𝐧 𝐢𝐧𝐧𝐞𝐫𝐥𝐢𝐣𝐤 𝐯𝐞𝐫𝐭𝐫𝐨𝐮𝐰𝐞𝐧

24/12/2025

19/12/2025

Thuiszitten is een onderwijsprobleem

Wanneer ik over thuiszitten spreek, valt me op dat er veel onbegrip is over dit fenomeen.

Waarom zit een kind thuis? Wat is er dan precies aan de hand?

En nog altijd vind ik dit ontzettend moeilijk om kort en krachtig uit te leggen. Want thuiszitten is een complexe situatie die iedereen anders ervaart.

Zelfs in de hulpverlening worden verschillende ingangen gekozen voor begeleiding van kinderen en/of ouders.

Om goede begeleiding in te zetten die werkt voor jou en jouw kind is het dan ook belangrijk om inzichtelijk te krijgen hoe jij naar thuiszitten kijkt.

Daarom ben ik benieuwd...

Thuiszitten is een onderwijsprobleem, ja of nee?