13/05/2026
Ik had vandaag een gesprek met een cliënt dat me aan het denken zette.
Het is best rustig in mijn praktijk op dit moment en ik hoor hetzelfde van meerdere collega’s. Natuurlijk zijn er ook praktijken die het juist heel druk hebben.
We geven vaak zonder veel moeite geld uit aan:
– een duur telefoonabonnement,
– iedere paar jaar een nieuwe gsm,
– nagels, wimpers, kapper,
– etentjes, abonnementen en van alles eromheen.
En begrijp me niet verkeerd hè: ik gun iedereen z’n nagels, nieuwe gsm of etentje. Maar waarom voelt investeren in mentale gezondheid voor zoveel mensen nog steeds als iets voor “later”?
Terwijl rust in je hoofd invloed heeft op alles.
Hoe je slaapt.
Hoe je je voelt.
Hoeveel energie je hebt.
Hoe je reageert op je partner, kinderen of collega’s.
Hoe je lijf uiteindelijk gaat protesteren.
En ondertussen lopen de wachtlijsten in de GGZ steeds verder op. Dus blijkbaar lopen er heel veel mensen rond die niet lekker in hun vel zitten.
Misschien omdat mentale problemen minder zichtbaar zijn. Of omdat hulp vragen spannend blijft.
Want eerlijk… naar jezelf kijken is vaak confronterender dan een nieuwe telefoon kopen.
Misschien zie ik het verkeerd hoor. Maar ik ben oprecht benieuwd:
Waarom denk jij dat mensen vaak makkelijker investeren in spullen of uiterlijk dan in hun mentale welzijn?