29/12/2025
Ik ben aan het vasten. Nu zoโn 42 uur. Honger heb ik eigenlijk nauwelijks. Mijn maag laat me af en toe even weten dat ie ook nog bestaat, maar houdt zich verder koest. Wat ik wel lastig vind, is de gewoonte om even iets te willen pakken, even iets uit de kast te snaaien, even iets lekkers in je mond. Het is gewoon komisch om te zien hoe dwingend zo'n gewoonte om even iets te eten is. Maar ik merk ook hoe saaaai ik het vind om niet te eten, de thee komt me inmiddels de strot uit. Het is me wel duidelijk dat ik eten dus ook echt wel inzet als beloningsmomentje, en om iets op te vullen. Ik heb m'n mindset goed op orde in dit stuk en daarom hou ik het vasten nu al met gemak zo lang vol. Ik vind het wel weer heel leerzaam om te zien hoe sterk je leeft op conditioneringen. Niet alleen met dit, maar op zรณveel vlakken.
Ik wil doorgaan met vasten tot morgenvroeg. Zodat mijn darmpjes woensdag weer wat oliebollen kunnen verdragen. ๐ Maar ik stop als ik voel dat het genoeg is. Ik wil er geen wedstrijdje van 'zo lang mogelijk volhouden' van maken. Ik vast omdat ik me al een tijd niet echt lekker voelde. Fysiek niet en mentaal niet. Ik had zin in een opschoning. Even rust voor m'n lichaam, ruimte geven voor herstel. Langere tijd vasten helpt oude, beschadigde, zieke cellen opruimen (autofagie) en geeft je hoofd een opfrisser. Vasten ondersteunt je niet alleen lichamelijk, maar brengt je ook dichter bij jezelf als je bewust kijkt naar wat er gebeurt tijdens het vasten. Ik geloof er oprecht in dat vasten voor heel veel mensen helpender kan zijn dan je je nu misschien kunt voorstellen. Eigenlijk hartstikke zonde als je nooit vast. Al moet ik toegeven dat dit soepje nu wel steeds aantrekkelijker wordt. ๐