Wat zijn de openingstijden?

Maandag 08:00 - 20:00 Dinsdag 08:00 - 20:00 Woensdag 08:00 - 20:00 Donderdag 08:00 - 20:00 Vrijdag 08:00 - 16:00

Willem's Weg, Eekhoornlaan 22, Veenendaal (2026)

14/05/2026

Einzelgänger

Het is een woord wat zo treffend het emotioneel ongezien zijn omvat.
Al van jonge leeftijd alleen op pad moeten zijn. Waardoor het zo vanzelfsprekend wordt om dat als volwassene voort te zetten. Zo gewoon om zelf de boontjes te doppen.

Tegelijk krachtig aan de buitenkant zijn en innerlijk verloren voelen, zonder in verbinding te zijn. Niet zelden veel in het hoofd zitten. Waardoor gevoelens en emoties afgesneden zijn.

Het kan zelfs doorwerken in je beroepskeuze. Op jezelf staan. Vooral geen samenwerking en afhankelijkheid. Want dat alleen op weg zijn, heeft geen handvatten gegeven hoe die ander nu in elkaar zit, welke spelregels van toepassing zijn.

Het kan een diepe verlatenheid veroorzaken. Zeker als je anderen in een groep of situatie in verbinding ziet zijn. Je merkt in al je vezels dat jij er dan buiten staat. Of dat een deel wat voor jouw overleving zorgde er alleen maar is. Je kunt maar een stukje laten zien terwijl je diep van binnen ook deel wil uitmaken. Maar hoe dan?

Op de vlucht slaan is je op je lijf geschreven. Of zelf ergens een einde aanmaken, het contact verbreken. Veilig terugkeren in je cocon. Alleen buiten bereik van wat je mogelijk wil zoals samen zijn, in verbinding blijven, niet hoeven weg te rennen.

Realiseer je dat wat zich in je hoofd afspeelt niet de werkelijkheid hoeft te zijn. Dat wat je rondom onveiligheid ervaart misschien iets is van toen. De stem diep in je van jouw kind een luisterend oor nodig heeft. Zodat het met jouw volwassenheid opnieuw op weg kan gaan. Op weg naar de ander, op weg naar in verbinding zijn met jezelf.

Met kleine stapjes, sensitief en compassie voor jezelf.
Want een einzelgänger is niet wie jij ten diepste bent.

Willem

foto Willem Smid

14/04/2026

Verbroken verbinding herstellen

Uit contact gaan, een relatie verbreken of helemaal niets meer van je laten horen. Als emotioneel ongezien bent opgegroeid, zullen dit waarschijnlijk herkenbare acties van je zijn. Het kan een herhaling zijn van het gedrag wat je ouders lieten zien of je hebt een strategie gekozen die van nature bij je past. Dit kan dus ook omgekeerd werken. Dat jij zo vastklampt aan de ander dat die dreigt te verstikken en afstand van je gaat nemen.

Het voelt veilig, het zal zeker vertrouwd aanvoelen. Het lijkt of je op je eentje, in je eentje het veiligst bent. Die acties zullen voor anderen onduidelijk zijn. Het kan ze overvallen. Zoals het voor jou ook uit het niets kan komen. Je wordt in iets geraakt en vervolgens gaat het stormen of je explodeert.

Het contact verbreken kan voor jou aanvoelen als een voldongen feit. Mogelijk ga je er over nadenken. Voelt het zwaar en lijkt het of er geen weg terug is. Waardoor de afstand naar de ander en het overbruggen daarvan een onmogelijkheid lijkt. Het vervelende zal zijn dat het voor jou waarschijnlijk een herhaling van zetten is.

Ik herken dat persoonlijk vanuit mijn verleden. Met name als er op het werk iets gebeurde en dat op ging lopen. Geheid dat ik dan om mij heen ging kijken op zoek naar een andere baan. Waar je raadt het al uiteindelijk hetzelfde proces zich afspeelde. Buiten mijn gezichtveld lag volledig dat ik in gesprek kon gaan, het conflict kon aangaan om samen te kijken welke mogelijkheden er lagen.

Een verbroken verbinding herstellen is het openen van een nieuw wereld. Een nieuw gebied. Het is teruggaan naar degene om in gesprek te komen. Te onderzoeken wat er nu is gebeurd en wat dat ook met die ander heeft gedaan. Hoe die ander jou ervaart. Waarschijnlijk zul je ontdekken dat het heel anders is dan wat je erbij bedenkt of welke voorstellingen jij van de situatie hebt gemaakt.

Het wordt er veiliger door. Voor jou, de ander en in de toekomst kan het de basis zijn voor andere acties. Voor echt durven te voelen wat in een situatie met je aan de hand is. Om te blijven. Te realiseren het doet van alles met me maar ik hoef niet te verdwijnen. Ons contact hoeft niet te stoppen.

Waarom dat misschien zo moeilijk lijkt. Voor een deel ligt dat in je opgroeien en de vorming van je ‘onveilige’ hechting besloten. Bij veilig opgroeien zijn er ook talloze verbrekingen tussen kind en moeder, kind en ouder. Alleen worden die op een goede, liefdevolle manier hersteld. Zodat dit als volwassene ook een onderdeel van het leven is, met veel minder lading dan jij er aan Toekent. Dus nu als volwassene, voor jou, mag je het gaan oefenen.

En het klinkt paradoxaal mogelijk. Als je de verbinding hebt hersteld, kan het zijn dat je gezamenlijk besluit om uit elkaar te gaan. Uit elkaar in verbinding.
Willem

foto Willem Smid

03/03/2026

Een coach of een therapeut?
Of?
Zoals iemand mij onlangs vroeg
‘wat is het verschil tussen een coach en een therapeut’.

Hoewel ik een antwoord probeerde te geven op die vraag,
drong achteraf tot mij door dat ik het niet zo relevant vind.

Wat ik wel relevant vind is het gebied van begeleiding.
In het begin van mijn praktijk was dat heel algemeen.
Psycho-sociale begeleiding.

Gaandeweg ontdekte ik dat daar geen haakje aanzat.
Zowel voor mezelf niet als voor degene die ‘hulp’ zocht.
Pas toen ik verbinding kreeg met mijn roeping en helder kreeg wat mijn eigen thematiek was, kwam dat haakje in beeld.

Collega’s van mij hebben ook van die haakjes.
Gebieden of thema’s waarop zij zich concentreren.
En zich ontwikkelen en verder bekwamen.

Ik herken dat bij mezelf ook.
Het ‘haakje’ van mij is: ik begeleid volwassenen die als kind emotioneel ongezien waren.
Waarbij het meestal gaat over wat in het nu een probleem veroorzaakt.

Door dat haakje blijf ik mijn focus behouden. Leer ik bij van mijn cliënten.
En bovenal behoud ik mijn plezier, creativiteit en energie.
Het haakje is verbonden met mijn hart en mezelf.

O ja, nog even over die coach of therapeut.
Wie het ook is, de klik is belangrijk naast de ‘bekwaamheid’.
Zie jij het zitten om met die persoon een tijdje onderweg te gaan.

Willem

fotografie Nieke Martens

11/02/2026

Wat is het ergste aan emotioneel ongezien zijn als kind?

Is dat wat er toen is gebeurd?
Zijn dat de gevolgen in het nu?
Of is het te veel om te rangschikken?

Voor mij zit het ‘ergste’ waarschijnlijk in bij de pakken neer gaan zitten.
Wat mensen zo kunnen zeggen als ‘ik ben nu eenmaal zo’.

En… ik hoop dat je me goed begrijpt. Ik heb hier geen mening,
geen oordeel of verdere gedachten over.

Iets gaan doen met je emotioneel ongezien zijn is geen eenvoudige stap.
Tegelijk zie ik dat doorgaan op de ‘oude’ manier dat evenmin is.

Het bezig gaan, betekent zeker niet panklare oplossingen.
Of dat opeens allerlei thema’s zijn verdwenen.

Alleen het zijn wel stappen die gezet worden.
In bewustwording, in het aankijken, in het verwerken.
Helderheid krijgen hoe iets wat nu verwarring veroorzaakt in elkaar steekt.

Het gaat om het kind wat nooit zichzelf mocht zijn, aan het woord te laten.
Te kijken wat daar voor talenten in mogelijkheden in schuilen.
Het licht schijnen op wat daarmee mag gebeuren.

Perspectief. Regie. Zelfverantwoordlijkheid.
Van ongezien zijn naar jezelf zien.
Worteling in plaats van afhankelijkheid.

Ik word daar altijd zo blij van als ik het zie gebeuren.
Iemand anders naar buiten gaat.
Om op eigen weg te gaan.

Willem

foto Willem Smid

04/02/2026

Hee, daar ben ik!

Onlangs moest ik een bijeenkomst leiden.
In de aanloop ontstond er een meer dan gezonde spanning.
Verbonden met een dieper gevoel.
Een gevoel van angst om zichtbaar te worden.

Hee, daar ben ik!
Je roept dat niet in een emotioneel ongeziene, onveilige omgeving.
Daar blijf je uit het zicht. Neem je een rol op je. Of ben je veel buiten de deur.
Volgens wat het beste bij jou natuur past.

Hee, daar ben ik!
Staat in de weg om hulp te vragen, begeleiding te zoeken.
Je wilt geen aandacht. De focus moet niet op jou liggen.
Soms meld jij je aan bij een therapeut of coach.
Grote kans dat je vlak van tevoren afzegt of na één, twee keren afhaakt.

Hee, daar ben ik!
Waarom je het toch zou moeten zeggen? Waarom je tevoorschijn mag komen?
Om te verlaten waar je zo goed in bent. Je aanpassing te verlaten.
Minder aandacht naar afstemmen, verdwijnen, verlaten.
Om te begroeten wat in jou aanwezig is aan talenten.

Hee, daar zijn ze!
Je creativiteit. Je levendigheid. Je sprankelingen.
Jouw analytisch vermogen. Je kwaliteit om dingen met elkaar te verbinden.
Je andere blik op zaken, het leven, hoe dingen in elkaar zitten.
Je diepzinnigheid. Je eigenzinnige gevoel voor humor.

Hee, daar ben je!
Mensen zullen het fijn vinden dat je tevoorschijn komt.
Je vermogens zult tonen. Je kleuren gaat verven.
Bemoediging, steun, enthousiasme zal op je weg komen.

Het gaat niet vanzelf, duh. Dat weet ik ook wel.
Ik gebruik dan regelmatig de tip van Jakob van Wielink.
Die tijdens een opleiding opmerkte ‘als je onveilig nu eens vervangt door ongemakkelijk’.
Het kan ongemakkelijk zijn, schuren, soms iets pijn doen,
maar je gaat er niet dood aan, ook al denk je dat soms wel.

Jaaaaaaaaaaaaaa!!!
Daar ben je.

Willem

foto Willem Smid

27/01/2026

Nog één keer?

Achter mijn kleinzoontje ren ik door de bladeren.
Aan ’t eind van het paadje, stoppen we.
‘Nog één keer’ vraagt hij. We keren om en rennen weer.
Die ‘nog één keer’ voor de 15de of 16de maal.

Nog één keer.
Het blijft al de hele week in mijn hoofd hangen.

Bij emotioneel ongezien zijn, zie ik vaak geen keer.
Of maar één keer. Geen tweede keer.

Met name in iets nieuws ondernemen.
De tegenbeweging.
Risico nemen.

Iemand ontmoeten voor de eerste keer,
die zegt iets ‘verkeerds’. Geen tweede keer.

Iets doen wat je nog nooit hebt gedaan.
Het loopt anders dan je had gedacht.
Geen tweede keer.

Nog één keer. Nog een keer. Nog een tweede keer.
Is noodzakelijk voor het nieuwe, het onbekende, het andere.

Om de herhaling van het oude te verlaten.
Om dat te laten slijten, vervagen.
De aandacht, de gedachten, het handelen te verplaatsen.

‘Nog één keer’.
Ja hoor, we rennen weer door de bladeren.
Samen.

Want we hoeven het niet alleen te doen.

Willem

23/01/2026

Als je niet kunt huilen
Als je niet meer wil huilen
Als je iemand niet meer ziet
Als je iemand ziet die je niet meer wil zien
Als je je vlak voelt
Als je wordt overspoelt
Als je geen woorden hebt
Als je zinnen niet meer stoppen
Als je geen knuffel kent
Als je onaanraakbaar bent
Als je sterk gevonden wordt
Als je niet kunt zeggen wat in je leeft

Wat met je meereist is niet allemaal van jou
Wat niet van jou is mag je loslaten
… of op zijn minst geloof er niet meer in
Wat gisteren was, definieert niet jouw morgen
Wat je denkt, is niet persé waar
Wat in je werkelijkheid is, ligt anders buiten jou
Waar je in verdwaalt, hoeft niet oneindig te zijn
Dat jouw veiligheid eigenlijk onveilig is
De ander niet je vijand hoeft te zijn

Je bent niet alleen
Je hoeft het niet alleen te doen
Je mag bang zijn en het toch doen
Je bent niet de enige
Je bent wel enig

Vandaag mag je beginnen.
Met jouw eerste stap.
Jouw weg ligt voor je voeten.

Willem

Foto Willem Smid

18/01/2026

Wat voor je kind goed is,
is niet altijd het gemakkelijkste (voor jezelf)

Soms moet je niet al te veel woorden toevoegen aan een zin.
Zegt of roept de zin al genoeg op.

Ik wilde me er niet al te gemakkelijk afmaken.

Als ouder doe je het nooit goed.
Niet voor niet wordt erover een ‘good-enough’ (goed genoeg)
ouder, moeder, vader gesproken.

En dat het verbinden na contactverbrekingen zo belangrijk is,
omdat die verstoringen en verbrekingen gaan voorkomen.
Van meer belang dan de verbrekingen zelf.

Toch…
Binnen de thematiek van zelf emotioneel ongezien opgegroeid zijn,
vraagt het om meer dan aandacht.

Dat wat voor het kind goed is, voor jezelf niet het gemakkelijkst kan zijn.
Sterker nog dat het veel in je oproept.
Wringt, schuurt, pijn veroorzaakt.

En…
Het gaat mij niet om een opvoedadvies. Daar ben ik geen deskundige in.
Los vanuit mijn eigen ervaring, dat je in het proberen te kijken naar wat goed is voor het kind, je jezelf een leven lang aan het opvoeden bent. Op een geziene, gezonde, emotionele wijze.

Nee, meer, probeer het aandacht te geven.
Te beschouwen, op een afstandje, in contact met anderen.

De vragen te laten bezinken.
Wat is goed voor mijn kind?
Wat betekent dat voor mij?

Willem

foto Willem Smid

06/01/2026

Volwassen die vragen stellen, worden …

In het moderne datingsverkeer gaat het regelmatig mis.
Aangezien de (jonge) mannen geen vragen aan de vrouwen stellen.

Vragen stellen, gaat over interesse,
gaat over een ander verder leren kennen.

Nu is vragen stellen, voor als je emotioneel ongezien bent opgegroeid,
van groot belang.
Natuurlijk zeker als je in iemand bent geinteresseerd
en verbinden wil maken met degene.

Een ander facet zul je mogelijk minder bij stil staan.
Namelijk vragen stellen om te ontkrachten.

Waarom dan zul je misschien denken?
Nou dat is de spijker op zijn kop.
Het gaat namelijk om het denken.

Ik kom namelijk veel tegen dat mensen die als kind emotioneel ongezien zijn opgegroeid,
heel veel zelf denken, uitdenken en bedenken.
Bijvoorbeeld hoe de wereld eruit ziet.
Maar ook wat een ander denkt.

Het effect daarvan is en met name als dat denken de vorm aanneemt van scenario’s.
Dat je gaat invullen voor de ander en daar ook weer conclusies uittrekt,
die bepalen wat jij gaat doen. Zoals uit contact gaan of zelf het contact verbreken.

Door vragen te gaan stellen, kun je checken of hoe het in jouw hoofd eruit ziet wel klopt. Ik merk in de praktijk dat zelfs hele simpele vragen niet worden gesteld.
Met soms vergaande consequenties.

Vragen stellen, geeft duidelijkheid, verheldering en inzicht hoe het voor die ander is.
Een thema wat ik veel tegenkom is dat ongeziene mensen zich aangevallen voelen en regelmatig daardoor in ‘vechtsituaties’ terecht komen.
Het blijkt dat veel daarvan in het hoofd wordt geconstrueerd en dat in de praktijk totaal geen sprake is van een aanval of het op de man of vrouw spelen.

Volwassen die vragen stellen, worden wijs.
Wijs uit hoe het voor de ander in elkaar zit.
Wijs dat eigen gedachten geen waarheid en/of werkelijkheid hoeven te zijn.
Wijs dat daardoor ander denken en gedrag kan worden ontwikkeld.

Nog vragen…?

Willem

foto Willem Smid

31/12/2025

Willem’s Weg, bijna zeven jaar

Voor een emotionele ongeziene was het een hele stap.
Over de drempel bij de Kamer van Koophandel.
Het officiële begin van Willem’s Weg.

Woorden die me nu te binnen schieten.
Inspiratie, moed, vreugde, doorzettingsvermogen.

Regelmatig hou ik het me voor.
Als ik één persoon op weg kan helpen.
Iemand die op een andere manier verder kan gaan.
Dan heeft het zijn waarde gehad.

Nu, het is meer dan die ene persoon.
Het is groter dan ik ooit had kunnen bedenken.
Mensen in de praktijk. Lezers van mijn posts.

Emotioneel ongezien zijn.
Het is nog te onbekend.
Het zijn al die talentvolle, creatieve, onder de radar, lieve mensen.
Die uit de ‘normale’ gezinnen komen.
Voor iedereen zorgen behalve zichzelf.
Die het zo goed in hun eentje kunnen maar alleen zijn.

Overspoeld kunnen worden door vervreemding,
onbestemd voelen.
Op zichzelf in een wereld, tussen mensen die wel de spelregels kennen.
Met een achterstand gestart, tot stilstand gekomen.

Lieve luitjes, zeker als je kriebelig wordt van lief en aardig.
Vandaag kan jouw eerste dag zijn.
Om te bewegen van ongezien zijn naar jezelf zien.

Het heeft mij veel gebracht.
Waardoor ik hopelijk jou op je pad kan helpen.
Naar een nieuw perspectief.

Kijk alweer uit naar de volgende zeven jaar.
Nu even vieren, even bezinnen, even goed zien,
kijken in dankbaarheid.

Willem

fotografie Nieke Martens

29/12/2025

‘Zijn jullie de ene dag naar de ene familie en de volgende dag naar de andere geweest?’
vroeg mijn buurvrouw in de kerk.

Een eenvoudige vraag, een complex antwoord.

Krijg jij als emotioneel ongeziene soortgelijke vragen?
Waarop jezelf geen antwoorden kunt hebben.

Of komen er adviezen, onbegrip, veroordelingen en meningen.

Ingewikkelde familie- en gezinsverhoudingen zijn eerder regel dan uitzondering bij de cliënten in mijn praktijk. Ik sta ze bij om hun weg te vinden. Om te ontrafelen en helderheid te scheppen.

Voor jou kan dat een weg worden.
Eén van de bewegingen.
Een andere beweging is die van jou. Wat wil jij?
Ga je onderdeel uitmaken van een chosen of found family’.
Vier jij dagen en dingen op jouw eigen wijze.

Wat is geweest, daar kun je gevolgen van dragen, het heeft je gevormd.
Het is niet wie je bent. Het definieërt je niet.
Hoe je verder gaat is aan jou, wat je wil meenemen of achterlaten.
Wie daar wel of geen deel van uit gaan maken.

Hoe was mijn kerst?
Liefdevol, warm, fijn gezelschap en humor.
En dubbelheid, licht verdriet, realisatie van wat er niet is.
Het mocht er allemaal zijn. Het was goed. Het was hoe ik het wilde en degenen om mij heen.

Ik kan niet zeggen hoe jij het mag doen.
Wel dat er waarschijnlijk meer mogelijk is dan je denkt, vermoedt, nu doet.
Laat het niet ergens of van een ander afhangen.
Je mag kiezen, beslissen, handelen.
Met al je angst, spanning, dualiteit.
Vanuit de kracht, moed, doorzettingsvermogen die in je aanwezig zijn.

Vandaag.
Morgen.
Op jouw tijd, op jouw moment.

Willem

foto Willem Smid

Willem's Weg

14/05/2026

14/04/2026

03/03/2026

11/02/2026

04/02/2026

27/01/2026

23/01/2026

18/01/2026

06/01/2026

31/12/2025

29/12/2025

Adres

Openingstijden

Telefoon

Website

Meldingen

Contact De Praktijk

Snelkoppelingen

Delen

Maandag	08:00 - 20:00
Dinsdag	08:00 - 20:00
Woensdag	08:00 - 20:00
Donderdag	08:00 - 20:00
Vrijdag	08:00 - 16:00