31/03/2026
Soms komt het leven in uitersten.
En sta je precies daar … ertussenin.
Deze week ben ik niet alleen uitvaartondernemer en trouwambtenaar,
maar ook gewoon familie.
We nemen afscheid van mijn achternichtje, slechts 30 jaar, plotseling uit het leven gerukt.
Hoe oneerlijk. Hoe onwerkelijk.
En hoe vreselijk dit is, laat zich nauwelijks in woorden vangen.
En tegelijkertijd mag ik het leven vieren.
Mijn neefje trouwt en ik mag daar als trouwambtenaar naast hem staan.
Een dag vol liefde, beloftes en toekomst.
Het voelt bijna onwerkelijk …
hoe dichtbij afscheid en begin elkaar kunnen raken.
Rouwen en trouwen …
zo dicht naast elkaar, zo verweven in één en dezelfde week.
In mijn hoofd, maar vooral in mijn hart, beweeg ik deze dagen van verdriet naar liefde, van gemis naar verbinding.
Misschien is dat ook precies wat het leven is. Niet het één of het ander, maar alles tegelijk.
En hoe moeilijk ook …
ik voel me dankbaar dat ik op beide momenten een rol mag hebben.
Voor hen.
En voor de liefde die alles verbindt.
Afscheid en liefde … soms dichter bij elkaar dan “tot de dood ons scheidt” ooit doet vermoeden.
