13/01/2026
Drievoudig koord
Heer,
ik begin waar ik kan beginnen,
niet één maar drie keer
Alsof mijn stem en ritme pas kloppen
wanneer zij zich herhalen,
alsof mijn adem moet oefenen.
Heer Ik wil U prijzen,
Heer Ik wil U prijzen,
Heer ik wil U prijzen zolang ik leef.
Ik leg geen lijnen naar gisteren
en geen lijnen naar morgen.
Vandaag is breed genoeg.
Nu is diep genoeg.
Hier wil ik zijn met U.
Ik trek een lijn vanaf waar mijn gebed begon
en een lijn waar het even stokte,
en ik verbind ze niet met elkaar
maar met U.
Alles omhoog.
Nog een derde lijn,
in Uw complexe eenheid
Als een vlecht,
een koord dat zich in tot een geheel voegt.
Haast als een navelstreng
waarlangs het leven stroomt
zonder dat ik begrijp hoe.
Links en rechts houd ik ruimte.
Geen verleden dat trekt,
geen toekomst die duwt.
Nu en hier met U
Ik blijf.
Ik adem.
Ik aanbid.
Er loopt een man door de velden,
zingt een lied in mij.
Hij kent mijn haren
en ook mijn tranen,
zelfs die ik vergeten ben.
Zij zijn niet verdampt.
Zij zijn geteld.
Wanneer ik kijk naar wat ontstaat
zie ik geen chaos
maar vertrouwde vormen
die verhalen over nieuw leven.
Alles wat los leek
Wil naar één punt toe.
Het vlechtwerk voegt samen,
wordt een cocon.
Heer, hier wil ik blijven.
U wil ik prijzen
mijn leven lang
Ik kom uit de isolatie
Kruip uit mijn cocon;
Durf niet te vliegen
bang dat ik niet kan,
bang om te breken.
Bang dat als ik zou vliegen,
ik te ver zou gaan,
op eigen kracht,
bij U vandaan
Leer mij vertrouwen
dat U mij vindt
in het schuilen
én in het zweven.
Woorden schijnen als licht
en stromen een rivier door het gebed.
Eerst durf ik haar niet te tekenen.
Dan begrijp ik:
zij is mijn leven.
Van links naar rechts.
Van ooit naar straks.
En U
U bent erin.
De golven zijn zacht,
niet omdat het aardse leven dat is
maar omdat U mij draagt
door het water heen.
Binnen de stroom
teken ik tijd en eeuwigheid
door elkaar.
Een liggende acht;
als een zandloper die geen einde kent.
In de vernauwing
toch een doorgang:
De achtste dag.
Het nieuwe begin
dat zich verstopt in het midden.
Ik laat hier en daar een scherpe hoek.
Klein, bijna onzichtbaar.
Geen masker meer van netjes en lief
maar echtheid
ook pijn mag bestaan
zonder opgelost te worden.
Wanneer ik de vlinder teken,
voel ik hoe zwaar haar vleugels zijn.
Ik geef haar licht
zodat anderen het gewicht niet zien
en ik oefen met dragen.
U bent hier.
U bent goed.
Hier is mijn hart.
Hier is mijn leven.
Doe Uw wil in mij.
En al rond ik niet alles af
ik vertrouw en weet:
dit gebed hoeft niet af.
Het leeft,
het vlecht,
het ademt
omdat U leeft!
Amen.
Lenette Broer
Ps Gister kreeg ik van twee mensen het beeld van een vlinder (dank jullie wel Katrien Florijn en Frankwin Colijn). Zo mooi dat ik vorige week tijdens een creatief gebed een cocon zag ontstaan en er een vlinder bij tekende.
Ik deel dan ook graag wat er toen ontstond in gebed dat het voor iemand tot opbouw, troost, herstel zal zijn 🙏🙌❤️
