Wat zijn de openingstijden?

Maandag 09:30 - 13:00 Dinsdag 13:00 - 21:30 Woensdag 13:00 - 21:30 Donderdag 09:30 - 17:30 Vrijdag 09:30 - 13:00

Marluna Haven

Lichaamsgericht Energetisch Therapeut
Je lijf verteld wat je hoofd niet meer hoort |Terug naar je natuurlijke ritme
📍Wageningen & online | Kennismaken? ↓

18/01/2026

Deze pagina wordt niet meer gebruikt.
Marluna Haven is verder gegaan op een nieuw account.
Je bent daar van harte welkom: 🙌🏽

11/01/2026

Wat als je het niet verzint?

Dat je dingen oppikt over mensen die ze zelf niet uitspreken. Dat je voelt wat er werkelijk speelt, ook al zeggen ze iets anders. Dat je de energie van een ruimte voelt voordat iemand iets zegt.

Maar je houdt het voor je. Want wat zullen mensen wel niet denken? Je wilt niet bekeken worden. Niet uitgelachen. Niet worden afgedaan als “zo iemand die rare dingen gelooft.”

Dus duw je het weg. Twijfelt eraan. Denkt dat je het verzint. Doet alsof het er niet is.

Ondertussen loop je vast.

Je lijf doet rare dingen. Je bent moe zonder reden. Je loopt tegen dezelfde patronen aan in relaties. Je voelt je niet op je plek, maar weet niet waarom.

Omdat je dat deel van jezelf niet toelaat. Niet omdat het er niet is. Maar omdat niemand je ooit heeft laten zien wat ermee mogelijk is.

Hoe is dit voor jou?

06/01/2026

Ik geloof dat deze tijd ons iets teruggeeft.
Namelijk het belang van voelen.

Met alles wat ons kan beïnvloeden, wordt het steeds duidelijker hoe waardevol jouw eigen innerlijke stem is.
Alleen…
Veel mensen horen die stem nauwelijks, simpelweg omdat we dat bijna niet leren.

Mensen denken dit vaak spannend te vinden:
Wat als ik de controle verlies als ik écht luister?

Het mooie is juist dat je daardoor rust vindt
en een andere, veel zachtere vorm van controle.
In mijn sessies gaat het daarover:
Weer leren luisteren en vertrouwen op wat je van binnen al weet.

Merk je dat je je eigen stem soms mist?
Je bent welkom om samen te ontdekken hoe je ‘m weer hoort en hoe dat juist rust geeft.

30/12/2025

Terugkijkend op dit jaar zie ik vooral hoeveel het me heeft gevraagd om niet vooruit te rennen.
Om te blijven waar het nog geen vorm had.
Geen naam.
Geen aanbod dat al ‘klopte’.
De overgang naar Marluna Haven
was geen beslissing van mijn hoofd.
Het was een langzaam landen.
Steeds opnieuw.
Er waren momenten dat mijn hoofd meteen verhalen maakte.
Scenario’s. Twijfel.
Is dit wel het juiste moment?
Moet ik nu niet méér doen?
Maar telkens weer vroeg iets in mij om te vertragen.
Om te luisteren naar wat zich van binnenuit wilde ontvouwen.
Er borrelt al langer iets nieuws.
Niet omdat het moet.
Maar omdat het wil ontstaan.
Op een manier die klopt bij mijn lichaam,
mijn werk en de mensen met wie ik het liefste werk.
Dat vraagt loslaten.
Van bestaande structuren.
Van hoe het ‘hoort’.
Van het idee dat alles al helder moet zijn voordat je verder mag.
Nu, bijna een jaar later,
voel ik de rode draad zichtbaar worden.
Ik ben er nog niet.
En tegelijk is het al begonnen.
Het leven beweegt zelden zoals je hoofd had bedacht.
En soms is het simpelweg (nog) niet het moment.
Dat is geen falen.
Dat is afstemming.
Meebewegen met wat zich aandient in plaats van meegaan in de drama’s van het hoofd dat is groei.
Ook bij mij gaat het niet vanzelf.
Ook ik leer.
Beweeg mee.
Zak dieper.
Eén heldere intentie kan veel in beweging zetten.
Maar kiezen doe je telkens opnieuw.

✨
Wat wil er in jou ontstaan
dit komende jaar?

29/12/2025

Soms voel je die boosheid opkomen.
Niet omdat iemand iets verkeerds zegt.
Maar omdat je weer in een hokje geduwd wordt.

“Ja maar dit bedoel ik helemaal niet.”

Wat als die boosheid gewoon energie is die gezien wil worden?

Energie die zegt: ik ben meer dan jullie denken.
Ik ben meer dan ik mezelf toesta te zijn.

Die onderstroom in jou... voelt die kneedbaar aan of juist hard en verdedigend?

18/12/2025

Zwanger zijn verandert niet alleen je lichaam.
Het verschuift je bewustzijn.

Veel vrouwen merken dat ze gevoeliger zijn, sneller overprikkeld raken, en hun oude manier van omgaan met stress niet meer werkt.

Daar werk ik mee.
Energetisch. Lichaamsgericht.

Je zenuwstelsel komt tot rust.
Oude patronen mogen bewegen.
Je bewustzijn verschuift.

Laag voor laag.

Sommige vrouwen komen één keer.
Anderen kiezen voor een traject.

Ik begeleid geen bevalling en ben geen doula.

Wat ik wel doe: ruimte creëren waarin jouw systeem kan verplaatsen naar wat het echt wil.

💭 Als dit resoneert, stuur me een berichtje.

05/12/2025

Fun fact:
Ik kan dus écht niet tegen alcohol.
Nooit gekund.

Op de kerstmarkt liep ik rond met een kinder-punch
en eerlijk, dat past me eigenlijk precies. ✨

Een sjamaan zei ooit tegen me:
“Bij jou gaat de geest uit de fles.”
En hij had gelijk.

Alcohol trekt me net een fractie uit mijn centrum,
alsof mijn energie omhoog zweeft
en de zachte helderheid vervaagt.
Mijn systeem werkt anders.
Het leeft van afstemming,
van dat stille weten dat je alleen voelt
als je in je lichaam blijft.

En alcohol opent precies die poorten
die mij niet dienen
alsof alles wijd wordt terwijl ik juist wil landen.

Geen oordeel.
Gewoon hoe mijn energie gebouwd is.
Ik blijf het liefst helder.
Aanwezig.
In mijn eigen midden.

Dus ja… kinder-punch.
En ik?
Ik voel me daar heerlijk bij. ✨
Herken jij dat je ‘uit je centrum’ raakt door alcohol?

01/12/2025

Wanneer ik aan het einde van een sessie de voeten aanraak, voel ik vaak hoe het lichaam weer begint te “samenwerken”.

Alsof beide kanten langzaam in dezelfde taal komen hoofd, hart en buik die weer in één ritme ademen. Dat uit zich voor mij als stroming: een innerlijke beweging die niet zichtbaar is maar wel duidelijk voelbaar.

Tijdens de behandeling stond er vaak nog wat ruis op het systeem. Het lichaam was bezig met loslaten, verschuiven, opnieuw ordenen.

En op een bepaald moment valt alles weer in elkaar een natuurlijke doorstroming tussen links en rechts, boven en beneden.
Dat moment herken ik doordat de voeten gaan antwoorden.

Ze worden warmer, zachter, opener… en soms voelt het alsof er een lichte wind onderdoor ontstaat.
Alsof het lichaam zegt:

“Ik ben er weer. Ik ben weer thuis.”

Maar gevoelsmatig is het vooral dit:
een moment van harmonie. Een binnenwaartse zucht.
Een signaal dat iemand weer dieper in zichzelf geland is.
Laat je lichaam spreken, mijn deur staat open. 🌙

21/11/2025

Je hebt vast gehoord dat spanning in je buik over stress gaat. Over onrust. Over dat het wel weg zal gaan als je ontspant.

Maar wat als het daar niet helemaal in de kern over gaat?

Je buik is de plek waar je landt in jezelf. Waar je daalt. Waar je volledig aankomt in je eigen lichaam, in je eigen leven.
En ergens... ben je gestopt met dalen.
Je bent blijven hangen. Halverwege. Niet hier, niet daar. Zwevend in je eigen lichaam.
Alsof je nooit helemaal bent aangekomen.
Die spanning in je buik? Dat is vasthouden tegen de zwaartekracht.
Het is de energie die het kost om niet te landen.
Om niet helemaal hier te zijn.
Om jezelf tegen te houden van volledig incarneren in dit lichaam, in dit leven.
Want landen voelde niet veilig.
Volledig zijn voelde niet veilig.
Helemaal hier zijn met alles wat je voelt, alles wat je bent voelde niet veilig.
Dus bleef je zweven. Net boven jezelf. Net niet helemaal aanwezig.
En je buik? Die wacht.
Niet op ontspanning.
Niet op ademhaling.
Je buik wacht tot jij durft te landen.
Tot je je gewicht durft over te geven aan de grond.
Tot je durft te zakken in jezelf.
Tot je durft te zeggen: ik ben hier, helemaal.
Dat voelt misschien eng.
Want landen betekent voelen.
Landen betekent er helemaal zijn.
Landen betekent niet meer kunnen vluchten naar dat veilige niemandsland.
Maar het is ook waar je rust vindt.
Waar je thuiskomt.
Waar je eindelijk mag stoppen met zweven.
Je buik is de plek waar je ziel woont.
En die wacht op jouw terugkeer.
Niet geforceerd. Niet in één keer.
Maar zacht. Adem voor adem. Zolang als nodig is.
✨ Herken je dit? Dat zweven? Dat nooit helemaal geland zijn?

19/11/2025

Je hebt vast al gehoord dat spanning in je kaak over stress gaat.

Over tandenknarsen. Over te veel in je hoofd.
Maar wat als er nog een andere laag onder zit?
Een laag die niemand je vertelt.

Het gaat over welke gezichtsuitdrukking veilig was en welke niet.
Ergens heb je geleerd dat je echte gezicht niet welkom was.
Misschien glimlachen toen je boos was omdat boosheid ongemakkelijk maakte.
Misschien neutraal blijven toen je verdrietig was omdat verdriet teveel was.
Misschien vriendelijk kijken toen je het ergens niet mee eens was omdat dat conflict zou geven.
Je kaak werd de bewaker van jouw gezicht.
Elke keer dat je echte expressie wilde komen:

Die opgetrokken wenkbrauw van ‘echt niet’
Die vertrokken mond van ‘dit doet pijn’
Die grimmige blik van ‘ik ben boos’

Je kaak hield het tegen.
Voor je veiligheid.
En nu, jaren later?
Nu is het automatisch.
Je voelt boosheid je kaak spant aan voordat het je gezicht kan bereiken.
Je voelt verdriet je kaak houdt het binnen voordat het kan breken.
Je hebt een mening je kaak neutraliseert het voordat het gezien wordt.
Je kaak is het laatste checkpoint tussen wie je bent en wie je mag laten zien.
En dat kost zoveel energie.
Want je gezicht wil.
Je expressie wil eruit.
Je emotie wil gezien worden.
Maar je kaak zegt: niet veilig.
En hier is de waarheid:
Die wezenlijke spanning gaat niet weg met masseren.
Met mondoefeningen.
Met bitjes ‘s nachts.
Die spanning gaat weg als je systeem leert dat het nu anders mag.
Niet meteen. Niet geforceerd.
Maar stap voor stap.
Als je gezicht voorzichtig mag ontdekken dat het veilig is.
Dat boosheid er mag zijn zonder ongemak.
Dat verdriet gezien mag worden zonder dat het teveel is.
Dat onenigheid getoond mag worden zonder dat je verlaten wordt.
Je kaak wacht niet op woorden.
Je kaak wacht op het voelen van: het is nu veilig genoeg.
Niet perfect veilig. Maar veilig genoeg om voorzichtig je echte gezicht terug te krijgen.
Het gezicht dat toen niet veilig was.
Maar nu misschien wel kan.
✨ Welke gezichtsuitdrukking was bij jou niet veilig? Boos? Verdrietig? Afwijzend?

18/11/2025

Iedereen heeft het over schouders die te veel dragen.
Over verantwoordelijkheid en stress.

Maar wat als ik je vertel dat je schouders wat anders vertellen?
Wat als die spanning niet over gewicht gaat, maar over beweging die nooit af mocht maken?

Denk aan een kind dat gefrustreerd is en wil duwen, wil stampen, wil wegrennen, maar het niet mag.
Die energie, die impuls, die beweging... waar gaat die naartoe?
Die bevriest. In je schouders.
Of die keer dat je wilde weglopen maar moest blijven.
Die keer dat je wilde duwen maar stil moest blijven staan.
Die keer dat je wilde schreeuwen maar het moest inslikken.
Die momenten dat je je wilde afzetten maar jezelf inhield.
Al die impulsen; duwen, vluchten, afweren, weigeren, je losmaken, die zijn niet verdwenen.
Ze zitten vast. Halverwege de beweging. In je schouders.
Je schouders bewaren al die acties die je wilde maken maar niet mocht.
En nu?
Nu voelen ze stijf. Zwaar. Vast.
Want er zit letterlijk energie vast die nooit heeft kunnen bewegen.
Impulsen die halverwege zijn gestopt en niet zijn afgemaakt.
Bewegingen die zijn ingevroren op het moment dat ze niet mochten.
En hier is wat niemand je vertelt:
Die stijfheid gaat niet wezenlijk veranderen met stretchen.
Met rollen.
Met kracht.
Die stijfheid gaat weg als die bevroren impulsen eindelijk mogen bewegen.
Niet letterlijk natuurlijk je hoeft niet te gaan duwen of stampen.
Maar die energie die wil ergens naartoe.
Die wil eindelijk de beweging afmaken die toen halverwege stopte.
Lichaamsgericht werk gaat daar naartoe.
Naar die bevroren momenten.
Naar die onafgemaakte bewegingen.
Naar die energie die nog steeds wacht om te bewegen.
Niet geforceerd. Niet dramatisch.
Maar voorzichtig, in veiligheid.
Als je systeem leert dat het nu veilig genoeg is.
Dat die impuls er mag zijn zonder gevaar.
Dat die beweging af mag maken zonder consequenties.
Stap voor stap mag die energie ontdooien.
Mag die vastheid zacht worden.
Mag die beweging eindelijk stromen.
Je schouders zijn niet zwak.
Ze houden vast wat je systeem toen niet veilig kon afmaken.
En ze wachten op het voelen van: het is nu anders.
Nu mag het wel.
✨ Voel jij die vastheid in je schouders? Die energie die niet kan bewegen?

14/11/2025

Ze voelde het voordat ze het begreep.
De sessie ontstond zo natuurlijk. En toen midden in een stilte voelde ze een tinteling in haar buikgebied. Het frequentieflesje in haar hand. Mijn hand op haar schouder. Een “stroming” die ze niet kon bedenken.
“Wat ís dit?” vroeg ze.
Dit is jouw lichaam dat eindelijk mag spreken.

Je bent gewend om alles te begrijpen voordat je het vertrouwt. Maar sommige dingen werken niet zo.
Sommige dingen moet je voelen om te weten.
Dit is jouw verdiepende uitnodiging.
Om verder te gaan dan wat je verstand je toestaat.
Om te ervaren in plaats van te analyseren.
Om jezelf toe te staan om echt te voelen.
Ben je er klaar voor?

Adres

Pomona 104
Wageningen
6708CD

Openingstijden

Maandag	09:30 - 13:00
Dinsdag	13:00 - 21:30
Woensdag	13:00 - 21:30
Donderdag	09:30 - 17:30
Vrijdag	09:30 - 13:00

Telefoon

+31612574834

Website

http://www.marlunahaven.nl/

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Marluna Haven nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.