15/05/2021
De kortste weg naar liefde
Ze geeft aan dat ze zo verlangt naar liefde.
We zijn bezig met het thema emoties. Die andere emoties die kent ze wel, die zijn er soms in overvloed, maar die wil ze eigenlijk niet. Nee, liefde, daar gaat haar hart naar uit. Tegelijkertijd is liefde soms zo ver weg. Of beter gezegd, liefde is heel dichtbij, alleen kan ze het niet toelaten omdat die andere er telkens voorschuiven. ‘Die andere’, dat zijn vooral boosheid en verdriet en in hun kielzog ook angst.
Ze schrikt van haar boosheid, omdat die zo groot kan zijn en uit het niets tevoorschijn lijkt te komen. Dan schrikt ze van zichzelf. En na de schrik komen schaamte en schuldgevoel. Ze weet ook wel dat hij er niets aan kan doen, maar … en daar begint het weer van voor af aan. Ze voelt de woede door haar aderen kolken.
Ze snijdt zichzelf de pas af. Haar boosheid is zo groot dat ze niet eens kan voelen wat daaronder ligt: het verdriet omdat ze niet gezien wordt en eigenlijk haar hele leven niet gezien is; de angst dat wát er aan liefde in haar leven is haar ontnomen zal worden. En dus wordt ze weer boos op alles en iedereen en met name op degene die het dichtst bij haar staat. Terwijl ze er zo naar verlangt om vastgehouden te worden, weert ze hem af om zich tegen de zoveelste teleurstelling of afwijzing te beschermen.
Wanneer ze eindelijk stil durft te staan bij haar boosheid voelt ze het diepe verdriet dat daar onder ligt. De eenzaamheid, de angst ‘er niet bij te horen’, het geen plek hebben. En hoe bijzonder, in het aankijken van die diepste gevoelens vindt ze eindelijk de erkenning waar ze al die tijd naar zocht. In de herinneringen die zich aandienen kan ze de compassie voelen met het meisje dat ze was. Het blijkt de kortste weg naar liefde te zijn.
Dit is de tweede in een serie van kleine portretten, vooruitlopend op de Training Stress-less die op 1 juni start.
Meer info en/of aanmelden: https://irenefreyja.nl/training-stress-less/