20/09/2019
"Onze onintelligente copingstijl met angst is de achterliggende oorzaak achter al onze burn-outs"
Ik zou het zelf onhandig willen noemen. Ontstaan in onze vroege jeugd, overgenomen van onze (onhandige) ouders/verzorgers.
"Er is maar één manier, en dat is de een dunne lijn tussen het ontkennen en het voeden van emoties of gevoelens, en die manier heet het 'bestaansrecht geven'. Ofwel, acceptatie: de wens opgeven dat de realiteit nu anders is dan dat hij is. Gewoon het getuige zijn van je gevoel. Zelf die zorgzame, liefdevolle arm om je heenslaan om zo te laten weten: "Ik ben hier lieverd, ik luister en blijf bij je". Díe compassievolle, geduldige en begripvolle houding van jezelf naar jezelf, dát is wat we zo intens verlangen in ons leven. Net als een klein kind dat bang is en alleen maar even bij pappa of mamma in de armen wil schuilen. Elk kind vraagt nog van nature: "Mag ik bij jou, ik ben zo bang". Op latere leeftijd hebben we die behoefte nog steeds, maar willen dan niet meer bij pappa of mamma (dat vinden we ongepast) maar bij onszelf die veilige haven vinden. En ik zie dat heel veel mensen het ongelofelijk lastig, gek en ongemakkelijk vinden om zelf die liefdevolle, begripvolle en geduldige arm om hun innerlijke kwetsbare wezen heen te slaan en te laten weten: 'Ik ben er. Ik laat je nooit alleen, hoor je me? Nooit!'."
Maar mooi artikel! Zo gaan we om met het ontmoeten van mensen tijdens onze meditaties en de avonden die we organiseren. We leren je weer zelf die liefdevolle arm om je heen te slaan door de avond zo te maken dat je ermee in aanraking komt.
"Wat is nou de achterliggende oorzaak van burn-out? Als je het in één woord zou moeten omschrijven, wat zou het dan zijn?" werd me onlangs gevraagd in een interview voor een tijdschrift. "Angst" zei ik.
