19/01/2026
De geboorte van Finn 🩵
Deze moeder was de 41 weken gepasseerd. Daar was ze op voorbereid, want ook haar eerste twee zoontjes kwamen wat later. In de avond bij 41 weken en 2 dagen belde ze dat haar vliezen waren gebroken! Ze liet dit mij (Nathalie) weten en ik ging er een beetje van uit dat ze me snel zou bellen vanwege weeën. Maar in de ochtend had ik nog niks gehoord dus ik belde haar. Ze had gelukkig nog wat kunnen slapen, maar ook al wat krampen gevoeld. Ik ging bij hen langs en toen ik daar was, had ze toch wel elke 5 à 10 min een wee die pijnlijk was. Ze hadden zelf al een bevalbad in huis gehaald, en haar vriend ging aan de slag om het bad beneden op te zetten. We spraken af dat ik weer zou komen als de weeën pittiger zouden worden en ze het bad in wilde voor de extra verlichting die dit kan geven.
Drie uur later belden ze dat dit moment wel gekomen was. Ik ging er heen en zag dat deze mama nu elke 2 à 7 minuten een wee had die moeilijker op te vangen was. We checkten de ontsluiting welke nog beginnend was en spraken af dat ik nog even weg zou gaan om te eten, en dan over twee uur weer hier zou zijn.
Om 14:50 kwam ik weer langs. Het bad was heerlijk. De weeën bleven een beetje op hetzelfde pitje qua intensiteit.
Om 15:20, nadat de vliezen echt gebroken waren (gisteravond was dit toch niet het geval geweest) werden de weeën pittiger en kwamen vaker, elke drie minuten. We belden de kraamzorg en zetten alles thuis klaar: handdoeken, vuilniszakken, hydrofieldoeken, kleertjes en natuurlijk mijn verloskundige spullen.
Om 15:45 gaf deze mama aan een beetje persdrang te krijgen! Dat was een goed teken. Als de ontsluiting (bijna) volledig is, kan het hoofdje bij iedere wee verder omlaag zakken, wat de persdrang veroorzaakt. Niet lang daarna kwam de kraamzorg binnen met een leerling, ze waren nog mooi op tijd.
Om 16:10 was het persgevoel steeds duidelijker aanwezig. Het was nog niet echt de persreflex waarin de buik vanzelf gaat persen, dus daar wachtten we nu op. Ik checkte af en toe de hartslag van de baby, en met hem ging alles goed.
Om 16:28 ging ze steeds meer meepersen. Een kwartier later heb ik even meegevoeld, omdat er nog niks te zien was van buitenaf en de mama zelf ook niet voelde dat het kindje verder kwam. Er was nu 7cm ontsluiting en ze mocht gewoon zuchten en persen op gevoel. Ze nam intuïtief verschillende houdingen aan in bad, wat heel goed is omdat het hoofdje van de baby dan in de goede positie kan gaan liggen zodat hij het makkelijkst geboren wordt.
Om 17:28 was het hard werken, maar deze mama liet zich niet kisten en bikkelde door. Ik voelde nog een keer naar de ontsluiting (9cm nu) en terwijl de mama net een wee kreeg, kwam het hoofdje verder omlaag. Nu ging het snel en om 17:41 werd baby Finn geboren! Hij deed het meteen goed en ze bleven even lekker samen in bad zitten. De oudste twee jongens werden op de hoogte gesteld van de geboorte van hun broertje en zouden straks langskomen. Om 18:00 werd ook de placenta in bad geboren, waarna moeder en kind naar bed gingen. Lekker warm en droog samen was het genieten en bijkomen voor iedereen. Om 18:40 ging Finn aan de borst. Bij het wegen zagen we dat “kleine” Finn al een reus was: 4580gram! (broers waren respectievelijk 3615 en 3180 gram geweest) De grote broers kwamen hun kleine broertje bewonderen en we aten beschuit met muisjes.
Lieve Finn, heel veel geluk in jouw leven, en lief gezin, heel veel geluk met elkaar!
