24/05/2026
Lange tijd betekende sterk zijn voor mij dat ik alles alleen moest kunnen, moest doen.
Geen hulp vragen.
Niet kwetsbaar zijn.
Anderen laten zien dat het goed met me ging, ook al voelde ik dat van binnen helemaal niet zo.
Wat ik ergens diep van binnen eigenlijk al wist, maar nu ook echt ben gaan voelen, is dat dit voor mij helemaal geen sterk zijn was. Het was overleven.
Een manier om mezelf te beschermen. Want als niemand echt dichtbij kwam, als ik niemand écht toeliet, konden ze me ook niet raken.
En het bijzondere is: bij anderen vond ik kwetsbaarheid juist altijd krachtig. Als iemand emoties liet zien, zich openstelde of hulp vroeg, voelde ik juist respect.
Alleen mezelf gunde ik dat niet. Want dan was ik zwak. Zielig. Te veel.
En nu ervaar ik ineens een ommekeer.
Dat sterk zijn juist zit in mezelf laten zien.
In uitreiken.
In eerlijk zijn over wat er in me leeft.
Niet alleen het deel tonen waarvan ik denk dat anderen het willen zien.
Sinds ik dat meer in mezelf toelaat, voel ik zoveel meer zachtheid. Meer rust. Meer ruimte.
Alsof ik mezelf niet langer hoef te onderdrukken om geaccepteerd te worden. Juist doordat ik nu ook dat deel van mezelf kan omarmen.
Dat is voor mij de nieuwe betekenis van sterk zijn.
Ik ben benieuwd:
Wat betekent sterk zijn voor jou?
💗 Sjouk