08/01/2026
Ik Ben stil In deze dagen
In deze dagen vertraagt de wereld vanzelf.
De dagen worden korter, donkerder, het ritme zachter.
Het is een tijd waarin we niet alleen naar binnen keren, maar ook meer gaan voelen.
Een tijd om terug te kijken.
Niet alleen naar wat pijn deed, maar naar alles wat een jaar heeft laten zien, geraakt en gebracht.
De vraag is: nemen we die ruimte?
Of gaan we eraan voorbij?
Geven we ons lichaam de tijd om te voelen,
of nemen we onze gedachten weer mee,
plakken we vast in pijn, in spanning, in ziekte in het lichaam?
Als ik voel naar dit jaar, zie ik hoeveel er is gebeurd.
Het was intens. Vol beweging.
Onze verbouwing. Vanuit mijn hart: mijn nieuwe praktijkruimte.
Een bouwproces dat in alles resoneerde.
Het vroeg veel energie, neutraliteit, vertrouwen.
Ik daagde anderen uit om anders te gaan voelen.
Was ik moeilijk, of nodigde ik uit?
Ik bleef voelen, blijven staan, blijven vertrouwen en doorzetten.
Zoveel mooie, intense stappen.
Soms vermoeiend, maar zó waardevol.
En dan het boerenbruidspaar van 2025 wie had dat ooit gedacht?
Momenten van verbinding en vieren, precies zoals het leven zich soms onverwacht aandient.
En ja, er was ook ander verlies.
Het afscheid van mijn liefste pappa..
Onze laatste TRACKTOR rit samen o, wat ging dit systemisch diep.
En tegelijk: zoveel liefde. Hoe ik bleef.
Zijn plek veranderde, maar verdween niet.
Hij liep mee door het jaar heen. Door gewone dagen, gesprekken, stiltes.
Je vliegt mee… zoals je altijd zei, ik kom terug als een vogel. Dan kan ik alles van boven goed zien.
(je lande zelfs op mijn rug…..)
Er is zoveel meer dan waarover gesproken wordt.
Dit is een nieuw tijdperk. Blijf voelen dát is ons zijn.
Het leven om mij heen leek soms even stil te staan,
maar in mij bewoog er veel.
Er werd gebouwd, losgelaten, gevoeld, gekozen.
Oude lagen vielen weg, nieuwe kregen vorm.
Niet altijd zichtbaar van buiten,
maar des te meer van binnen.
En tussen alles door waren er de dagelijkse dingen.
Samen zijn.
Praten aan tafel.
Hele mooie lieve mensen die ik mocht ondersteunen.
Fijne Gesprekken. Kleine rituelen.
Ibiza,Puglia mijn eerste workschop en zoveel meer!
Juist daarin liet het leven zich steeds opnieuw zien.
Niet groots, maar echt.
Niet perfect, maar aanwezig.
Deze tijd is voor mij een moment van overzien.
Van erkennen wat vorig jaar heeft gebracht alles.
Het vraagt geen oordeel, alleen aandacht.
Wat mag blijven?
Wat mag ik achterlaten?
Wat neem ik mee het nieuwe jaar in?
Waar mag ik groeien, waar mag ik nog aan werken?
Misschien is dat de uitnodiging van deze tijd:
om niets los te trekken uit het geheel.
Rouw, verlies, verandering, groei, inzichten
alles laat zich zien.
BOUWEN VIEREN, LOS L A T E N en gewoon zijn:
het hoort allemaal bij leven.
Voor elke dag wens ik je meer BEWUSTWORDING van wat voelen met je doet.
Niet overleven dat maakt ziek.
Maar voelen brengt rust, warmte en nabijheid.
De ruimte om terug te kijken, om samen te zijn,
en om het leven te ervaren zoals het is.
Voel wat vaker de stilte in jezelf.
Dan kun je pas zijn.
Zonder afleiding.
Gewoon even zijn.
Het is veel moeilijker dan je denkt.
Ons lichaam wil meteen naar buiten bewegen, krabbelen, weg.
Maar BLIJF maar even.
In stilte NIETS en neem je zelf mee….
Veel liefde 🤍