Praktijk Thuiskomen Bij Jezelf

22/05/2026

VIP-dagen voor hooggevoelige vrouwen – programma 1 juli en 7 juli 2026 👇Bij ons in de molen 💖 Verzorgd door Praktijk Renske

19/05/2026

👇✨💖

19/05/2026

Nog een paar plekjes vrij voor a.s. donderdag 👇💖

https://www.facebook.com/share/p/1BAKwD7tC5/?mibextid=wwXIfr

Herken je dit? Je loopt een ruimte binnen en voelt direct de sfeer… nog voordat er iets gezegd wordt. En soms ga je weg en voel je je leeg, alsof er iets uit je is weggevloeid. Voel jij je vaak “aan” staan? Alsof je altijd voelt… altijd geeft… en soms dingen draagt die eigenlijk niet van jou zijn? Je lichaam weet het. Je systeem voelt het. Maar niet alles wat je draagt, hoort bij jou.

Wij nodigen je uit voor een interactieve inzichtavond waarin we een brug slaan: tussen voelen en begrijpen, tussen de zichtbare en onzichtbare wereld.

Een avond waarin humor en diepgang samenkomen. Waar we niet alleen praten over lichaam en energie maar waar je het ook echt mag ervaren.

Tijdens deze avond nemen we je mee in een kijkje in systemisch werk lichaamsbewustzijn en wat jouw zenuwstelsel vasthoudt, hoe energie stroomt (of juist blokkeert) waarom patronen zich blijven herhalen en hoe je weer meer in stroming kunt komen.

Op een lichte, interactieve manier, met ruimte voor herkenning, verzachting en zeker ook humor.

Tijdens de avond krijg je praktische tips en kleine oefeningen om:

💖Bij jezelf te blijven in contact met anderen
💖Je energie bij je te houden in plaats van weg te geven
💖 Spanning in je lichaam te herkennen en los te laten
💖Jezelf weer op te laden

Daarnaast nemen we je mee naar een diepere laag: Wat is jouw eigen energie van oorsprong? Wat neem je mee vanuit je geboorte, jouw systeem, jouw lijn? En hoe kun je daar weer op afstemmen, zodat je niet alleen voelt… maar je ook van binnenuit gedragen wordt.

Deze avond is voor jou als je:

💖Snel energie van anderen overneemt
💖Het gevoel hebt altijd “aan” te staan
💖Veel voelt, maar niet altijd weet hoe je ermee omgaat
💖Verlangt naar meer rust en begrip in jezelf

We sluiten de avond af met een moment van energetisch werk, waarin je weer mag landen in je lichaam, in rust, in jezelf. Een plek waar je niet alles hoeft te dragen.

Een avond om te herinneren: je mag voelen… zonder alles vast te houden.

Datum: a.s. donderdag 21 mei

Tijd: 20:00 – 22:00 uur

Jouw bijdrage: € 35,-

Locatie: Bataafseweg 20, Winterswijk

Meld je aan, jouw plek wacht!
Aanmelden kan via de link in de reacties onder dit bericht 👇

Je bent van harte welkom.

Liefs Christina & Susan 💝

18/05/2026

“Je kunt beter een been breken.”

Dat hoor ik mensen die thuis zitten met langdurige overbelasting vaak zeggen.

Want een gebroken been kan iedereen zien.
Dan snapt de buitenwereld dat je moet herstellen. Dan krijg je rust. Begrip. Tijd.

Maar als jouw zenuwstelsel compleet overbelast is, je hoofd overloopt en je lichaam eigenlijk al veel te lang over grenzen heen gaat, dan wordt het ineens een stuk ingewikkelder.

Want je ziet het niet aan de buitenkant.
Dus ga je misschien twijfelen aan jezelf.
Vooral op de momenten dat je iets doet buitenshuis.
Even wandelen. Een kop koffie drinken bij de buurvrouw. Heel even bij vriendinnen zitten.
En zodra iemand je ziet, voel je meteen:
zie je wel straks denken ze dat het eigenlijk best meevalt. Terwijl mensen niet zien wat er bij jou van binnen gebeurt.

Dat je moe bent, maar niet echt meer kunt ontspannen. Dat je eindelijk rust hebt, maar je hoofd juist drukker wordt. Dat je lichaam uitgeput voelt, maar je zenuwstelsel continu “aan” blijft staan. Dat je slecht slaapt. Veel piekert. Sneller emotioneel bent. Of juist helemaal leeg voelt. Dat je overprikkeld raakt van drukte, geluid of verwachtingen.
Dat zelfs kleine dingen ineens veel energie kosten.

En ondertussen blijft er vaak een stemmetje in je hoofd zeggen:
“Kom op.” “ Niet aanstellen.” “Anderen gaan ook gewoon door.”

En precies dat laat zien hoe lang iemand zichzelf al voorbij aan het lopen is.
Want mensen die thuis komen te zitten zijn vaak niet de mensen die te weinig doen. Het zijn juist vaak de mensen die al jarenlang te veel doen en dragen. Mensen die altijd sterk zijn. Veel verantwoordelijkheid voelen. Alles proberen vol te houden. Veel geven. Veel zorgen. Veel aanpassen.

En vaak begint dat patroon niet pas op het werk. Veel mensen hebben al vroeg geleerd om bezig te zijn met de ander. Sferen aanvoelen. Rekening houden. Sterk zijn. Niet te veel ruimte innemen. Doorgaan terwijl je eigenlijk over je grens heen gaat.

Dus leer je vooral: hoe hou ik alles draaiende?
Maar niet: hoe gaat het eigenlijk met mij?

En herstel vraagt dan niet om nog harder je best doen om weer “de oude” te worden.
Het vraagt juist iets totaal anders.

Vertragen. Rust toelaten, zonder schuldgevoel.
Grenzen serieus nemen. Stoppen met jezelf bewijzen. En opnieuw leren luisteren naar wat je lichaam al die tijd al heeft gezegd.

Dus als je op dat “stop-knop moment” bent gekomen is dat geen zwakte. Het is juist een kantelpunt. Een vorm van eerlijkheid. Een keuze voor jezelf. En ja, daar kan schuldgevoel bij komen kijken. Alsof je moet kiezen tussen jezelf en de ander.

Je kiest niet tegen de ander. Je kiest eindelijk voor jezelf. En dat mag je erkennen.
Misschien zelfs heel trots op zijn.💖

Liefs Susan

05/05/2026

Er zijn veel mensen die direct spanning voelen zodra ze bij hun moeder zijn. Nog vóór er iets gezegd wordt, staat hun systeem al ‘aan’. Je lichaam spant zich aan. Je voelt dat je oplet. Afstemt. Rekening houdt. Alsof je onbewust scant: hoe is haar stemming vandaag? Wat heeft ze nodig? Wat moet ik doen om de verbinding veilig te houden?

Dat is de onderstroom. Dat wat niet hardop uitgesproken wordt, maar wel voortdurend voelbaar is. Vanuit systemisch werk kijk ik niet alleen naar woorden of gedrag, maar juist naar die onzichtbare dynamiek eronder. De plek die ieder gezinslid onbewust inneemt. De loyaliteiten die diep vanbinnen werken. De bewegingen die ooit zijn ontstaan uit liefde, overleving en verbondenheid.

Ik kom dit thema vaak tegen in de praktijk.
Mensen komen binnen met klachten als vermoeidheid, onzekerheid, moeite met grenzen, pleasegedrag of het gevoel zichzelf kwijt te zijn. Maar onder die klachten ligt regelmatig een diepere systemische beweging. Een kinddeel dat ooit heeft geleerd: ik moet afgestemd blijven op mama om verbonden te blijven.

Wanneer een moeder emotioneel niet helemaal volwassen beschikbaar is, ontstaat er vaak iets bijzonders in de dynamiek met haar kind. Het kind voelt haar gemis. Haar leegte. Haar pijn. Misschien niet bewust, maar wel voelbaar. En uit liefde gaat een kind zich aanpassen.

Het leert:
Ik moet voorzichtig zijn met mijn mening.
Ik moet haar niet teleurstellen.
Ik moet sterk zijn.
Ik moet beschikbaar blijven.
Ik moet geven wat zij tekortkomt.

En zo ontstaat langzaam een onzichtbare trek kracht. Een kracht die maakt dat je je verantwoordelijk voelt voor haar geluk. Voor haar emoties. Voor haar welzijn. Alsof jij degene bent die haar moet dragen, geruststellen of bevestigen. Niet omdat iemand dat letterlijk zegt, maar omdat het systeem het zo is gaan organiseren. Wat hierin vaak verwarrend is, is dat er aan de buitenkant helemaal geen “slechte” moeder zichtbaar hoeft te zijn. Een moeder kan liefdevol zijn, zorgzaam en betrokken. En toch kan een kind emotioneel te veel zijn gaan dragen. Juist omdat een moeder onbewust iets komt halen bij haar kind wat zij zelf tekort heeft gehad.

Dan ontstaat er een omgekeerde beweging in het systeem. Het kind gaat voelen, dragen, zorgen, aanpassen of emotioneel beschikbaar zijn voor de ouder. Terwijl het systemisch gezien eigenlijk andersom hoort te stromen.

Vaak zie je dan dat grenzen heel moeilijk voelen.
Niet omdat je geen grenzen hebt, maar omdat er diep vanbinnen angst zit op wat er gebeurt als jij werkelijk jezelf bent. Want zodra jij een grens aangeeft, voelt zij zich afgewezen. Wordt ze boos, teleurgesteld of gekwetst.
En ergens in jou schiet meteen dat oude gevoel aan: Zie je wel, ik doe iets fout. Ik moet het herstellen. Ik moet weer terug bewegen naar haar. Je voelt je schuldig. Dat is een oude loyaliteit.

Een kind wil van nature verbonden blijven met zijn moeder. Zelfs als het daarvoor zichzelf moet verlaten. Want voor een kind voelt verbinding vaak belangrijker dan authenticiteit.

Dus leer je jezelf kleiner maken.
Je mening inslikken.
Je behoeften uitstellen.
Altijd beschikbaar zijn.
Altijd invoelen.
Altijd aanpassen.

Totdat je ergens in je volwassen leven begint te voelen: Maar waar ben ik eigenlijk gebleven?
Dat moment is vaak pijnlijk en helend tegelijk.
Omdat je langzaam gaat zien dat je jarenlang geprobeerd hebt te geven wat eigenlijk niet van jou was om te dragen.

Wat jouw moeder misschien zelf niet heeft ontvangen van haar moeder, veiligheid, bevestiging, emotionele aanwezigheid , gezien worden, kan onbewust geclaimd worden bij haar eigen kind. Niet vanuit kwaadheid, maar vanuit een diep tekort.

Alleen een kind kan dat nooit werkelijk vullen.
En wanneer hier niet naar gekeken wordt, werkt deze dynamiek vaak door in de volgende generatie. Want wat niet bewust wordt aangekeken, wordt vaak onbewust doorgegeven. Mensen die zichzelf jarenlang hebben aangepast aan de behoeften van hun moeder, merken later soms dat ze hetzelfde verwachten van hun eigen kinderen. Niet expres. Maar omdat hun zenuwstelsel liefde is gaan verbinden aan beschikbaarheid, afstemming en emotionele bevestiging.
Dan kan een kind ineens “lastig” voelen wanneer het grenzen aangeeft.
Of pijn doen wanneer het afstand neemt.
Of onbewust geraakt worden wanneer een kind zijn eigen weg kiest.
Soms ontstaat dan dezelfde onderstroom opnieuw.
Dat een kind feilloos gaat voelen:
Ik moet rekening houden met mama.
Ik moet haar niet teleurstellen.
Ik moet voorzichtig zijn met mijn gevoelens of keuzes. En zo kunnen generaties elkaar onbewust blijven dragen in plaats van vrij liefhebben.

Daarom is bewustwording zo belangrijk.
Niet om ouders af te wijzen. Niet om schuldigen aan te wijzen. Maar om de dynamiek te gaan zien met zachtheid en eerlijkheid.

Want zodra iemand werkelijk gaat voelen:
ik ben liefde gaan verwarren met verantwoordelijkheid, ontstaat er ruimte voor iets nieuws.

Dan mag de verantwoordelijkheid terug naar waar die hoort. Dan hoeft een kind niet langer emotioneel voor de ouder te zorgen.

Dan mag iemand leren dat liefde niet hetzelfde is als zichzelf wegcijferen.
En juist daarin ontstaat vaak de diepste heling.
Wanneer je van je moeder kunt houden zonder haar te hoeven dragen.

Wanneer je aanwezig kunt blijven bij jezelf zonder schuldgevoel.
Wanneer je jouw kinderen niet meer nodig hebt om iets in jou op te vullen, maar hen werkelijk kunt ontmoeten in wie zij zijn.
Dan verschuift er iets in de onderstroom.
Niet alleen voor jezelf, maar voor de generaties na jou.

Liefs Susan 💖

02/05/2026

Achter de schermen zijn wij hier al een tijdje mee bezig geweest, en nu voelt het moment daar om het eindelijk met jullie te delen.

Wij lanceren onze gezamenlijke Facebookpagina: 👉 House of Rememory

Een plek waar alles wat wij (Christina & Susan ) samen organiseren, creëren en delen voortaan samenkomt op één platform.

Van workshops en events tot systemisch energetisch lichaamswerk, generatie werk, epigenetica, bewustwording en verdieping rondom het lichaam, het zielsveld en het onzichtbare dat vaak zoveel invloed heeft op ons leven.

Wij geloven dat het lichaam een diep innerlijk weten draagt. Dat oude ervaringen, familielijnen en onderdrukte emoties zich kunnen opslaan in het celgeheugen en nog steeds doorwerken in het hier en nu.

Vanuit die visie is House of ReMemory ontstaan.
Een plek voor mensen die voelen dat er méér leeft onder de oppervlakte.
Die verlangen naar bewustwording, heling en herinneren wie ze werkelijk zijn.

En dit is nog maar het begin…
Achter de schermen zetten we de laatste puntjes op de i aan onze gezamenlijke website én nog veel meer moois wat langzaam vorm begint te krijgen. Daar gaan we binnenkort natuurlijk veel meer over delen.

Volg jij ons al via onze eigen pagina’s?
Dan willen we je nu met heel veel liefde uitnodigen om ook onze gezamenlijke Facebookpagina te volgen en mee te reizen in alles wat we samen gaan neerzetten. 🤍

Welkom bij House of ReMemory.

Liefs Christina en Susan

28/04/2026

Misschien heb je het gevoel dat je je hele leven al op zoek bent, zonder precies te weten waarnaar.

Je probeert het op allerlei manieren te zoeken. In werk. In bewijzen. In blijven presteren. In voeding. Afvallen, aankomen. Diëten. In controle behouden. Of in relaties, steeds weer dat diepe verlangen naar die ene verbinding waarin je je eindelijk echt gezien en begrepen voelt. Maar hoe je ook zoekt, er blijft iets knagen. Een leegte die zich niet laat vullen.
Een gevoel van: dit is het net niet. En vaak komt daar nog iets bij: het idee dat anderen je niet echt begrijpen. Alsof je op een laag leeft die moeilijk uit te leggen is. Alsof je iets voelt wat je niet onder woorden kunt brengen en daardoor ook niet volledig gezien wordt.

Veel mensen lopen hier al jaren mee rond. En hebben geen idee waar dit mee te maken heeft.

Wat als die zoektocht niet gaat over iets wat je hier in het leven nog moet vinden maar over iets wat je ooit bent kwijtgeraakt?

In mijn werk, zowel in opstellingen als met NEI therapie kom ik hier regelmatig uit.

Op een laag die verder teruggaat dan bewuste herinneringen. Verder dan woorden. De ongeziene tweelinghelft. Je bent hier niet alleen begonnen. Er was een ander. Een hele vroege, diepe verbinding. Geen woorden, geen vorm zoals we die nu kennen, maar wel een samenzijn op celniveau. Op zielsniveau. En dan, heel vroeg in de zwangerschap, is die ander weggegaan. Zonder afscheid. Zonder dat iemand het wist.
Zonder dat het een plek heeft gekregen.

Maar jouw systeem heeft dat wel opgeslagen.
En dat zie je later terug. Niet altijd groots of dramatisch. Juist vaak subtiel. Als een ondertoon.Een gevoel van gemis, zonder dat je weet wat je mist. Een soort leegte die nergens echt door gevuld wordt. Het idee dat je niet helemaal “compleet” bent. Of dat je hier bent maar ook weer niet helemaal.

Mensen beschrijven het vaak als:
– een diep gevoel van alleen zijn, zelfs in gezelschap
– moeite met echt landen in hun lichaam of in het leven
– een soort heimwee zonder bestemming
– een onverklaarbaar verdriet dat ineens op kan komen
– het gevoel dat ze zoeken maar niet weten waarnaar

En in relaties zie je vaak twee bewegingen:
Of iemand verlangt heel sterk naar versmelting. Naar die ene diepe verbinding waarin alles samenkomt.
Of iemand houdt juist een stukje afstand, omdat volledige verbinding ook iets spannends raakt.
En dat is niet gek.
Want ergens ligt er een ervaring opgeslagen van: we waren samen en toen ineens niet meer. Wat er ook vaak onder zit, is een diepe en meestal onbewuste loyaliteit. Een deel dat zegt:
ik ga jou niet achterlaten, ik blijf bij jou
ik leef dit leven niet helemaal, want wij zouden samen zijn.
En dat kan zich vertalen naar:
– jezelf klein houden
– moeite met keuzes maken
– niet volledig gaan voor wat je wilt
– of juist het gevoel hebben dat je “voor twee” leeft

In opstellingen wordt dit vaak heel zichtbaar.
Je ziet iemand staan, en de energie is er maar niet helemaal naar voren gericht. Alsof er nog iets trekt. Alsof een deel van de aandacht ergens anders ligt. Totdat die tweede plek voelbaar wordt. Die tweelinghelft die er wel is geweest maar nooit een plek heeft gekregen.

En op dat moment gebeurt er iets bijzonders.
Er komt erkenning. En dat alleen al brengt vaak beweging. Want vanuit systemisch werk weten we: alles en iedereen die erbij hoort, heeft recht op een plek. En bij een ongeziene tweeling is die plek er vaak niet geweest.

Dus blijft het systeem als het ware “openstaan”.
De verbinding blijft actief maar zonder ordening.
En dan ontstaat verstrikking. De overgebleven helft blijft innerlijk verbonden op een manier die haar belemmert om volledig hier te zijn. Alsof ze een beetje tussen twee werelden in leeft.

In de opstelling help ik die ordening te herstellen. De tweelinghelft wordt gezien.
Krijgt een plek. Wordt erkend als onderdeel van het systeem. “Jij hoort bij mij.”
En dan komt er een heel essentieel moment. De beweging waarin de levende haar plek inneemt bij het leven. En de ander haar plek krijgt bij de dood. Niet weggeduwd. Niet vergeten. Maar op de juiste plek. Dat kan intens zijn. Daar zit vaak verdriet. Soms schuld. Soms een verlangen om samen te blijven. Maar juist in die beweging ontstaat ruimte.

Alsof iemand zichzelf eindelijk toestemming geeft om hier volledig te zijn. En wat er daarna verandert, is vaak heel voelbaar:

– meer rust in het systeem
– meer aanwezigheid in het lichaam
– minder zoeken naar iets buiten zichzelf
– meer ruimte en ontspanning in relaties
– een dieper gevoel van “ik mag hier zijn”

Het gemis verdwijnt niet maar het verandert van vorm. Het hoeft niet meer onbewust gedragen te worden. Het krijgt een plek.

En wat ik zo mooi vind, de kwaliteiten die er vaak al zijn, die gevoeligheid, dat diepe voelen, dat intuïtieve weten, komen ineens vrij van die onderlaag van gemis.

Het wordt kracht in plaats van last. De verbinding blijft. Maar zonder dat je jezelf verliest. En dan zie je iemand verschuiven van een leven waarin altijd iets ontbreekt naar een leven waarin alles er mag zijn. Inclusief dat wat er ooit was.

Herken je dit bij jezelf of je kind en wil je hier meer over weten? Stuur me gerust een berichtje.

Liefs Susan 💖

20/04/2026

We hebben nog een paar plekjes vrij voor een bijzondere avond met Numeroloog Gerrit Janssen ✨

📅 30 april
📍 Molen Bataaf-Winterswijk
🕢 19:30 – 22:00 uur

Namen numerologie met Gerrit Janssen

Tijdens deze avond duiken we in de energie van je naam. Want je naam is nooit zomaar gekozen, er zit een trilling, een verhaal en een diepere betekenis in verborgen.

Je geboortedatum laat zien wat jouw zielsmissie is, waar je hier in essentie voor bent gekomen.

Je geboortenamen geven vervolgens inzicht in de manier waarop jij dat mag gaan leven. Hoe jij jezelf laat zien in de wereld, welke kwaliteiten je meedraagt en hoe je jouw pad vormgeeft.

Tijdens deze avond gaat Gerrit voor iedereen persoonlijk de namen ontcijferen en deelt hij helder en diepgaand wat dit over jou wil zeggen.

Voorwaarde voor deelname:

Je hebt al een klein beetje voorkennis in de numerologie, of je hebt eerder de basisavond numerologie bij ons gevolgd.

Voel je welkom als je voelt: hier wil ik meer van begrijpen, dit wil ik verder openen in mezelf 💖

Aanmelden kan via de link in de reacties onder dit bericht.

Liefs Christina & Susan

15/04/2026

“Nee hoor, je hoeft niet voor mij mee te gaan.”

Mag je het leven ontvangen of ben je nog steeds aan het overleven?

Misschien voelt het voor jou heel normaal om veel zelf te doen. Om te dragen, te regelen, te zorgen. Om aan te voelen wat een ander nodig heeft, vaak nog voordat het wordt uitgesproken. Je bent er. Sterk. Aanwezig.
Maar ergens daaronder zit vaak een andere laag. Een plek in jou die heeft geleerd: ik red het zelf wel. Ik doe het wel alleen, ik heb niemand nodig.

Omdat het ooit veiliger voelde om niet te veel te vragen. Om je behoefte klein te houden. Om jezelf niet afhankelijk te maken van een ander.
En zo ontstaat er een beweging van overleven.
Niet zichtbaar aan de buitenkant, je doet het goed, je staat er, maar vanbinnen blijf je gespannen en onrustig. Alsof je het leven niet helemaal binnenlaat.

Want ontvangen… dat is iets anders.

Een voorbeeld dat ik jullie wil geven is van een man en een vrouw die bij mij in de praktijk kwamen. Wat de vrouw vertelde leek eerst heel klein. Maar daar lag iets groters onder.
Ze had haar man gevraagd of hij met haar mee wilde naar een uitnodiging.
Voor haar voelde dat fijn, samen gaan.
Maar hij voelde zelf niet echt de behoefte om mee te gaan. En zijn reactie had haar gelijk geraakt. Er kwam boosheid. Een gevoel van afwijzing. Alsof er iets in haar werd aangeraakt dat veel groter was dan dit moment alleen.

Dus ze reageerde vanuit dat stuk:
“Nou dan ga ik wel alleen, laat maar.”
En daar was ‘ie haar overleving.
Ik doe het zelf wel. Ik heb niemand nodig.

Maar toen ik daar verder op in ging, klopte dat niet helemaal.
Want onder die reactie zat iets heel anders. Ze had het haar hele leven al alleen moeten doen. Vooral zorgen voor de ander. Niet te veel vragen, aanpassen. Die ander was belangrijker. Maar nu wilde ze gewoon graag dat hij meeging. Omdat het voor haar belangrijk was. Omdat het haar een fijn gevoel gaf om dat samen te doen.
Alleen dat uitspreken voelde al zo kwetsbaar.

Dus ging ze eerst in de verdediging.
En toen zei hij iets wat eigenlijk heel simpel was:
“Als jij het fijn vindt dat ik mee ga, dan wil ik dat best doen.” En zelfs toen was haar eerste reactie:”Nee hoor, je hoeft niet voor mij mee te gaan.”

Zie je hoe dit werkt?
Aan de ene kant het verlangen. Aan de andere kant het meteen wegduwen daarvan.
Omdat ontvangen spannend is. Omdat er ergens een oud stuk zit dat zegt: je moet het zelf doen, je mag niet te veel zijn, je moet een ander niet belasten.

Maar wat als iemand iets voor jou wil doen, niet omdat het moet, maar omdat jij ertoe doet?

Mag dat er zijn? Mag iemand met je meegaan gewoon omdat jij dat fijn vindt?
Zonder dat je het kleiner maakt? Zonder dat je het meteen weer terugtrekt?

Door er samen dieper over te praten, kwamen ze bij de laag eronder. Bij de pijn. Bij het gevoel van afwijzing dat eigenlijk ouder was dan dit moment. En precies daar gebeurde ook iets moois. Want in plaats van dat ze eromheen bleven bewegen, konden ze het samen aankijken. Verzachten. Begrijpen.
En juist daarin ontstaat heling.
Niet doordat je alles alleen oplost,
maar doordat je jezelf laat zien…
en de ander daarin toelaat.
Nu gaat hij met haar mee.
Gewoon, omdat het voor haar fijn is.

Het voelde voor hun heel verbindend.
Omdat ze het dit keer wél kon ontvangen.
En misschien is dat wel waar het echt over gaat:
Dat je niet alles alleen hoeft te dragen.
Dat jouw behoefte er mag zijn.
Dat iemand iets voor jou mag doen gewoon omdat jij het bent.
En dat je jezelf langzaam toestaat om dat ook echt binnen te laten.
Niet vanuit overleven maar vanuit leven. 💖

Liefs Susan