Praktijk Thuiskomen Bij Jezelf

08/04/2026

Donderdag 21 mei om 20.00 uur geven we nogmaals deze interactieve inzichtavond: “als je meer voelt dan je kunt begrijpen”.

Locatie: Molen Bataaf.
Meer informatie en aanmelding vind je via de link in de reacties onder dit bericht.

Er komen binnenkort vervolgworkshops. Daarin gaan we dieper in op het werken met energie en hoe je jezelf daarin kunt beschermen. Deze workshops zijn bedoeld voor degenen die voelen dat het hun tijd is om verder te verdiepen.

Liefs Christina en Susan

Heb je een vergunning nodig om jezelf te zijn?

Soms begint iets met een blik naar elkaar en een lichte spanning die bijna grappig is. Zo’n moment waarop je denkt: gaan we dit echt doen?
Wij gaven vorige week een inzichtavond als een eerste kijkje in onze “soeppan”, waarin al onze ingrediënten samenkomen, wat wij dragen, onderzoeken en uitdragen. Deze avond ging het niet alleen over praten; we wilden juist tastbaar en voelbaar maken wat er in de onderlaag speelt. Patronen en onderstromen zichtbaar maken in het lichaam.

We begonnen met een speels “theaterstuk” met po**enkastpo**en.
Susan stapte in de rol van het wetboek:
van regels, oordelen. Een systeem dat bepaalt wat wel en niet mag bestaan. En daarnaast die van onze generaties.
Hierin speelden we ook een eigen stuk die hierin raakt in zichtbaarheid.
Een herinnering dat bij Susan haar manier van zijn, haar groei, niet altijd de ruimte kreeg. Dat ze zich ergens in de lijn van generaties heeft moeten aanpassen, het anders zien wat niet volledig erkend werd. Ben je nou helemaal betoeterd, niet zo gek doen.

Ondertussen stapte ik in de rol van het meisje, het Roodkapje dat altijd al heeft gevoeld en geweten vanuit haar ❤️
Dat de pijn van het systeem ervaart.
Dat haar grenzen begint te voelen en te te spreken. Zij die zich altijd met een kapje heeft moeten beschermen want haar krachten mochten niet zichtbaar zijn, dat is gevaarlijk. En daarnaast kwam de ziel erbij die de brug en stem was tussen het voelen en denken, die ons uiteindelijk mee nam verder die avond.

Tevens speelde ik daarin ook mijn eigen rol, voelbaar in mijn eigen verbinding.
Een veld dat het sjamanistische draagt.
Een weten dat niet is aangeleerd, maar in mijn lichaam leeft, in mijn DNA, in mijn pure essentie.

En hiermee beseften we, ieder uit de groep op zijn of haar manier, dat dit veld niet voor iedereen direct veilig voelt in het lichaam.
Dat het ongeziene soms spannend is, en dat het zenuwstelsel kan reageren vanuit oude overlevingsmechanismen die nog opgeslagen liggen in ons onderlichaam. Waar po**en oordelen omhoog en waar mogen we nog 'spelen' en zien we het lichaam alleen als iets mechanisch.

Daar ligt de kracht van mij en Susan en onze gezamenlijke beweging:
om een stem te geven aan dat wat nog geen woorden heeft, zonder te forceren.
Stap voor stap het lichaam weer te herinneren.
En weer thuis laten komen, op een eigen tempo.

En daar gebeurde nog iets bijzonders.
In het midden van de kring stond een lege stoel ,door een afmelding.
Maar we voelden meteen: deze blijft.
Zonder uitleg kreeg deze stoel betekenis.
Voor iemand in de groep werd het een ingang, een spiegel naar iets wat gezien wilde worden.
Het mooie was dat alles zichtbaar werd in een taal die voorbij woorden gaat, de taal van het lichaam. De groep kon het zien en voelen.
Zo bewogen we de hele avond tussen speelsheid en diepte.
Met tastbare oefeningen en symbolen namen we de mensen mee in een ervaring.
Onze wijsheid zit niet alleen in wat we geleerd hebben, niet alleen in kennis van diploma's of wetenschap
maar in wat al in ons leeft.
In ons lichaam. In ons DNA.
In een diepe herinnering van iets groters dat we zijn.
Voor ons is dit niet alleen een manier van werken, maar een veld van bewustzijn.
Een uitnodiging om te herinneren, maar vooral om het weer te belichamen.

Blijft de vraag:
Hebben we een vergunning nodig om onszelf te zijn?
Om te spelen, voelen, zichtbaar te zijn,ook in dat wat nog niet volledig begrepen wordt?
Of is het juist de moed om onszelf weer toe te laten?
Dat we stoppen met wachten op toestemming.
Dat we bewegen, voelen, spreken.
Dat we onze plek innemen, niet perfect, maar wel vanuit het hart.
En laten we toe om vrij te zijn.
En zetten we de oude pijn en onze wonden in het licht…
zodat er een nieuwe stroming mag ontstaan.

Donderdag 21 mei om 20.00 uur geven we nogmaals deze inzichtavond: als je meer voelt dan je kunt begrijpen.
Locatie Molen Bataaf.
Mocht je al interesse hebben dan laat het vooral weten dan noteren we je vast🙏

Daarna volgt een verdieping over het werken met energie en je te beschermen, daar gaan we de diepte in voor diegene wie voelt dat het zijn of haar tijd is.

Liefs Susan & Christina

30/03/2026

Waarom schuldgevoel vaak betekent dat je eindelijk voor jezelf kiest.

Weet je, vooral als je zo gevoelig bent, afgestemd, altijd bezig met de ander, dan kan schuld echt als een soort golf door je lichaam heen gaan.
Dat moment dat je eindelijk eens nee zegt,
of dat je kiest voor jezelf in plaats van weer mee te bewegen met de ander,
en dat er dan meteen iets in jou aangaat:
heb ik het wel goed gedaan?
ik had het anders moeten brengen?
straks kwets ik iemand. Ik wil de ander geen pijn doen.

Herkenbaar?

Ik heb me in mijn eigen proces zo vaak schuldig gevoeld.
Echt, momenten dat ik dacht: wie ben ik om dit zo te doen? Of dat ik achteraf alles weer ging terughalen in mijn hoofd of ik het niet zachter had kunnen brengen, liever, anders.
Omdat ik ook zo gewend was om rekening te houden met iedereen.
Om te voelen wat een ander nodig had en mezelf daarin soms een beetje kwijt te raken.

Maar juist daar begon het te verschuiven.
Want elke keer dat ik toch koos voor wat voor mij klopte, ook al voelde het ongemakkelijk
merkte ik: dit is geen fout, dit is groei.

Dus dat schuldgevoel wat daarna komt,
dat is niet omdat je verkeerd bezig bent.
Dat is omdat je hart nog zo gewend is om iedereen mee te nemen, om niemand tekort te doen.

Jij voelt veel. Misschien wel meer dan de meeste mensen om je heen. Dus logisch dat je ook sneller die verantwoordelijkheid voelt.
Maar dit is het stukje waar het mag gaan kantelen. Je hoeft niet te stoppen met voelen.
Alleen je hoeft jezelf er niet meer in kwijt te raken.
Je mag én voelen dat iets iemand raakt én trouw blijven aan wat voor jou klopt.

Zonder jezelf meteen terug te trekken.
Zonder het weer goed te willen maken.
Zonder jezelf kleiner te maken.
En ja… dat schuldgevoel komt dan soms nog steeds langs.
Bij mij ook.
Maar ik herken het nu sneller voor wat het is:
een oud stukje dat nog even mee beweegt.
Niet iets wat bepaalt wat ik moet doen.

De persoon die jij aan het worden bent, maakt andere keuzes.
Zachter misschien, maar ook steviger.
Meer vanuit waarheid, minder vanuit angst.

Dus als je die knoop in je buik voelt, die stem die zegt dat je het anders had moeten doen.Leg dan eens je hand op je hart en voel:
maar wat is eigenlijk waar voor mij?
En vertrouw daar een beetje meer op.
Stap voor stap. Want dit, dit is precies hoe je groeit.

Liefs Susan 💖

21/03/2026

Herken je dit? Je loopt een ruimte binnen en voelt direct de sfeer… nog voordat er iets gezegd wordt. En soms ga je weg en voel je je leeg, alsof er iets uit je is weggevloeid. Voel jij je vaak “aan” staan? Alsof je altijd voelt… altijd geeft… en soms dingen draagt die eigenlijk niet van jou zijn? Je lichaam weet het. Je systeem voelt het. Maar niet alles wat je draagt, hoort bij jou.

Wij nodigen je uit voor een interactieve inzichtavond waarin we een brug slaan: tussen voelen en begrijpen, tussen de zichtbare en onzichtbare wereld.

Een avond waarin humor en diepgang samenkomen. Waar we niet alleen praten over lichaam en energie maar waar je het ook echt mag ervaren.

Tijdens deze avond nemen we je mee in een kijkje in systemisch werk lichaamsbewustzijn en wat jouw zenuwstelsel vasthoudt, hoe energie stroomt (of juist blokkeert) waarom patronen zich blijven herhalen en hoe je weer meer in stroming kunt komen.

Op een lichte, interactieve manier, met ruimte voor herkenning, verzachting en zeker ook humor.

Tijdens de avond krijg je praktische tips en kleine oefeningen om:

💖Bij jezelf te blijven in contact met anderen
💖Je energie bij je te houden in plaats van weg te geven
💖 Spanning in je lichaam te herkennen en los te laten
💖Jezelf weer op te laden

Daarnaast nemen we je mee naar een diepere laag: Wat is jouw eigen energie van oorsprong? Wat neem je mee vanuit je geboorte, jouw systeem, jouw lijn? En hoe kun je daar weer op afstemmen, zodat je niet alleen voelt… maar je ook van binnenuit gedragen wordt.

Deze avond is voor jou als je:

💖Snel energie van anderen overneemt
💖Het gevoel hebt altijd “aan” te staan
💖Veel voelt, maar niet altijd weet hoe je ermee omgaat
💖Verlangt naar meer rust en begrip in jezelf

We sluiten de avond af met een moment van energetisch werk, waarin je weer mag landen in je lichaam, in rust, in jezelf. Een plek waar je niet alles hoeft te dragen.

Een avond om te herinneren: je mag voelen… zonder alles vast te houden.

Datum: Vrijdag 3 april

Tijd: 20:00 – 22:00 uur

Jouw bijdrage: € 35,-

Locatie: Praktijk Thuiskomen bij Jezelf, Praktijk Het Witte Kind Bataafseweg 20, Winterswijk

Meld je aan, jouw plek wacht!
Aanmelden kan via de link in de reacties onder dit bericht 👇

Je bent van harte welkom.

Liefs Christina & Susan 💝

19/03/2026

Als jij ziet wat een ander (nog) niet ziet
Over zieners, heldervoelenden en helderwetenden en de kunst van bij jezelf blijven

Soms zit je tegenover iemand en denk je:
maar dit is toch zó duidelijk zie je het dan echt niet?

Je voelt het al. Je ziet het al weer aankomen. Dit gaat weer de verkeerde kant op.

En voor jou is dat niet iets bijzonders.
Het is gewoon hoe jij kijkt. Hoe jij voelt. Voor jou is het heel normaal.

Ik kom in mijn praktijk veel mensen tegen die dit herkennen. Mensen die zoveel zien en voelen dat ze bijna automatisch de ander willen helpen.

Een partner, een ouder, een kind, een vriend of vriendin, een collega.

Je zegt wat ze kunnen doen. Je probeert ze te behoeden. Je wijst ze, vaak liefdevol een andere richting.

Maar ze luisteren niet. Of maar half.
En voor je het weet doen ze precies weer hetzelfde.

En jij? Jij wordt er moe van. Moedeloos soms.

Met die gedachte die steeds terugkomt:
wat begrijp je hier nou niet aan?

Ik ben zelf ook die ziener. Ik voel vaak al waar het heen beweegt, nog voordat het zichtbaar wordt. Ik zie patronen, dynamieken, onderlagen.

En ik heb ook vaak gedacht:
als je nou gewoon dit doet… dan wordt het toch lichter?

Ik heb ook willen helpen. Willen verzachten. Willen voorkomen.

En ik weet dus ook hoe het voelt als iemand daar niks mee doet. Die frustratie. Die machteloosheid. Maar vooral ook dat stukje pijn
waarin je je niet gezien voelt in wat jij zo helder waarneemt.

Je wil helpen maar verliest jezelf. Wat er vaak gebeurt, is dat je gaat dragen wat niet van jou is.
Je neemt verantwoordelijkheid over.
Probeert het op te lossen. Maakt het bijna jouw taak om het lichter te maken voor de ander.

Niet omdat je dat “moet”maar omdat je het voelt.

Omdat het lastig is om toe te kijken. Om iemand te zien worstelen, terwijl jij denkt: dit kan anders.

Maar precies daar raak je jezelf kwijt.

Want hoe meer jij het voor de ander gaat doen,
hoe verder jij van je eigen plek af komt te staan.

En dan ga je twijfelen. Ik zal het wel niet goed hebben. Misschien zie ik het verkeerd. Misschien ben ik te veel.

Maar voel deze echt even: die ander is vaak gewoon nog niet zover. Iedereen heeft zijn eigen tijd. Zijn eigen tempo. Zijn eigen moment waarop iets echt binnenkomt. Dat jij het al ziet,
betekent niet dat de ander het nu ook kan zien.

En dat de ander het niet ziet of zelfs ontkent betekent niet dat jij ernaast zit.

Laat jezelf niet kleiner maken. Niet door de ander maar ook niet door jezelf.

Jouw innerlijke weten is niet iets om aan te twijfelen. Het is iets om op te leren vertrouwen.

Twijfel niet aan wat jij voelt. Niet aan wat jij ziet.
Niet aan wat jij diep vanbinnen al weet.

Alleen het is niet jouw taak om de ander daarin mee te krijgen. De ander mag zijn eigen weg lopen. Zijn eigen fouten maken. Zijn eigen inzichten krijgen.

En ja, soms betekent dat dat jij al lang ziet wat er gaat gebeuren en dat je toch niet ingrijpt.

Niet omdat het je niks doet.Maar juist omdat je begrijpt: dit is niet van mij.

De beweging naar jezelf zit niet in de ander.
Maar in jou. In het moment dat jij je energie terughaalt. Dat je stopt met trekken en duwen.
Met uitleggen. Met hopen dat de ander het eindelijk ziet.

En dat je gaat voelen: waar ben ik?

Want veel mensen die zo helder voelen,
zijn continu afgestemd op de ander.

Maar de vraag is: ben jij nog afgestemd op jezelf?

Op jouw behoeftes.Jouw grenzen. Jouw waarden.

Jouw gave is jouw kracht. Dat zien. Dat voelen.
Dat weten. Het is geen last. Het is jouw kracht.

Alleen zolang jij het blijft inzetten om de ander te sturen, gaat het je leeg trekken.

Maar op het moment dat jij het gaat inzetten voor jezelf als jouw kompas dan verandert alles.

Dan ga je leven vanuit jouw waarheid.
Dan ga je keuzes maken die kloppen voor jou.

Zonder dat de ander daarin mee hoeft.

Jij bent dat licht. Veel mensen kennen hun donkere stukken wel. De pijn, de zwaarte, het zoeken. Maar hun licht? Hun kwaliteiten?

Die blijven vaak nog een beetje op de achtergrond. Terwijl jij dát bent. Jij bent die ziener. Die helder voelende. Die helder wetende.

Alleen mag jij jezelf daar nog echt in gaan erkennen.Niet meer weggeven. Niet meer kleiner maken. Maar het gaan dragen.

Dus misschien is dit jouw vraag:
niet: hoe krijg ik de ander zover dat hij het ziet?
maar: hoe blijf ik bij mezelf, ook als de ander het niet ziet? Daar zit je rust. Daar komt je energie terug. Daar ontstaat ruimte.

En vanuit daar kun je er nog steeds zijn voor de ander maar zonder jezelf te verliezen.

Ik loop dit pad zelf ook. Elke dag weer meer terug naar mezelf. En precies vanuit die plek begeleid ik ook anderen.

Zodat jouw gevoeligheid geen last meer is,
maar jouw grootste kracht wordt.💖

Liefs Susan

16/03/2026

Soms kun je het gevoel hebben dat je jezelf in de weg zit. Alsof er ergens een rem op zit.
Alsof je wel vooruit wilt maar iets je steeds weer tegenhoudt. En het lastige is: je kunt er vaak niet
eens precies de vinger op leggen.

Misschien herken je het wel.
Dat iemand je vraagt:”Wat vind jij eigenlijk leuk?”
En dat je even stilvalt. Of dat iemand vraagt:
“Waar word jij blij van?” En dat je denkt:
Ja… dat weet ik eigenlijk niet zo goed.

Niet omdat er niets is. Maar omdat je waarschijnlijk zo gewend bent geraakt om eerst naar de ander te kijken. Die ander voorop te zetten. En jij komt dan op een tweede of derde plek. Je voelt snel aan hoe het met iemand gaat. Je merkt meteen als de sfeer verandert.
Je houdt rekening met wat een ander nodig heeft.

Misschien ben jij ook wel degene die vaak denkt:
Laat maar, ik regel het wel. Het maakt mij niet uit. Als de ander maar blij is. En dat gaat vaak bijna vanzelf. Zonder dat je het doorhebt, raak je steeds meer afgestemd op de mensen om je heen. Op wat er nodig is. Op wat de situatie vraagt.

En ergens is dat ook een mooie kwaliteit.
Het laat zien dat je betrokken bent.
Dat je kunt invoelen. Dat je hart hebt voor anderen. Maar ondertussen kan er ook iets anders gebeuren. Als je lange tijd vooral bezig bent met zorgen, aanpassen of rekening houden kan het zijn dat je jezelf onderweg een beetje bent kwijtgeraakt.

Niet helemaal. Maar wel genoeg om soms te denken: Maar wat wil ik eigenlijk?
En dat moment kan best verwarrend zijn.
Want ergens diep vanbinnen voel je misschien wel dat er meer in je zit. Meer leven. Meer plezier. Meer vrijheid. Maar zodra je daar een stap naartoe wilt zetten komt er ook iets anders.
Twijfel. Onrust. Of een stem die zegt: Doe maar normaal. Straks lukt het niet. Is dit wel voor mij?

Veel mensen denken dan dat ze zichzelf saboteren. Maar vaak ligt het iets dieper.

In familiesystemen zie je namelijk heel vaak dat we als kind onbewust een plek innemen die eigenlijk niet van ons is. Een kind is namelijk van nature loyaal. Die wil erbij horen. Die wil dat het goed gaat met papa en mama. En als kind voel je vaak haarfijn aan wat er in een gezin speelt.
Bijvoorbeeld wanneer een ouder het moeilijk heeft. Verdriet draagt. Veel verantwoordelijkheid heeft. Of emotioneel niet helemaal beschikbaar is.

Een kind kan dan onbewust gaan bewegen.
Soms door extra lief te zijn. Soms door sterk te worden. Soms door te zorgen. En soms door als het ware naast of boven een ouder te gaan staan. Niet bewust. Maar vanuit liefde.

Alsof een kind diep vanbinnen zegt: Ik help wel.
Ik draag wel een stukje mee. En op dat moment gebeurt er systemisch iets. Je staat dan niet meer op je eigen plek als kind. Maar je gaat op de plek van een ouder staan. Of je gaat iets dragen wat eigenlijk bij een vader, moeder of zelfs een eerdere generatie hoort.
Bijvoorbeeld verdriet. Eenzaamheid. Verantwoordelijkheid. Of een gevoel dat je sterk moet zijn. En dat kan heel lang goed lijken te gaan. Totdat je ouder wordt.

Dan kan het ineens voelen alsof je moe bent.
Alsof je altijd “aan” staat. Of alsof je niet goed weet wat je zelf wilt.Omdat je energie niet alleen naar jezelf gaat maar ook nog steeds onbewust verbonden is met iemand uit je familiesysteem.

In mijn werk zie ik dit vaak. Dat iemand denkt dat hij of zij zichzelf tegenhoudt. Maar wanneer we systemisch kijken, wordt zichtbaar dat iemand eigenlijk niet op zijn eigen plek staat.
En het bijzondere is wat er gebeurt als iemand weer terug mag naar die eigen plek.
Wanneer datgene wat niet van jou is, weer daar mag komen waar het hoort.
Wanneer je weer kind mag zijn van je ouders in plaats van degene die draagt. Dan ontstaat er vaak iets wat mensen moeilijk kunnen uitleggen.
Rust. Alsof er letterlijk iets van je schouders afvalt. Alsof er ruimte komt in je lijf en in je hoofd. Veel mensen merken dan dat keuzes ineens makkelijker worden. Dat ze beter kunnen voelen wat ze willen. Wat energie geeft. Wat bij hen past. Niet omdat iemand het ze vertelt.
Maar omdat ze weer in verbinding komen met zichzelf. Met hun eigen plek. Hun eigen leven.
En vaak zeggen mensen dan achteraf:
Ik dacht altijd dat ik mezelf in de weg zat maar eigenlijk droeg ik iets wat nooit van mij is geweest.

Liefs Susan

14/03/2026

We hebben leuk nieuws 💖
Gerenommeerd numeroloog Gerrit Jansen komt opnieuw bij ons langs voor een reeks inspirerende numerologie thema avonden.

De vorige keren waren zo waardevol, vol herkenning, inzichten en mooie gesprekken dat we hem heel graag weer hebben uitgenodigd.

9 april: Basisavond Numerologie
Dit is de startavond en de basis voor alle andere verdiepingen.

Daarna organiseren we verschillende thema-avonden (alleen mogelijk als je de basisavond hebt gevolgd), waaronder:

💝Erfelijke ondersteuning & belasting
💝Beroepsenergiegetal & uitstraling
💝Namen numerologie
💝Analyse mentaal, fysiek, gevoel & spiritueel

Wil je jezelf beter leren begrijpen?
Patronen herkennen?
Meer inzicht krijgen in je energie, werk en levenspad?

Dan zijn deze avonden echt een aanrader ✨

👉 Meer informatie & aanmelden kan via onze website. De link vind je in de reacties onder dit bericht.
@
Voel je welkom om mee te doen💖

Liefs Christina & Susan

02/03/2026

“Ik red me wel alleen hoor” Een zin die ik zo vaak hoor. En ik zelf ook lang heb gebruikt.
En misschien zeg jij ’m ook wel. Met een glimlach op je gezicht. Met rechte schouders. Alsof het een kracht is. Er zit ook kracht in. Jij kan veel. Je bent sterk. Je hebt al zoveel gedragen.
Maar soms is “ik red me wel alleen” geen kracht.
Het is een muur, een beschermlaag.
Het is dat meisje of jongetje dat ooit voelde:
Ik moet het zelf doen. Ik mag niemand tot last zijn. Ik moet groot zijn, ook als ik klein ben.
En dus werd je zelfstandig. Regel je je eigen s**t.
Vraag je niks. Wil je niemand tot last zijn.
Heb je alles onder controle.

Tot je lijf begint mee te spelen. Onrust, vermoeidheid, pijntjes enz.

Want diep vanbinnen wil niemand het alleen doen toch? We zijn gemaakt voor verbinding.
Je zenuwstelsel ontspant niet van “ik los het zelf wel op” maar van een arm om je heen. Van iemand die zegt: “Kom maar. Je hoeft het niet alleen te doen.”

En weet je wat ik vaak zie in mijn praktijk?
Dat achter die zin een diep verlangen zit.
Om eens niet de sterke te zijn.
Om even te mogen leunen.
Om gedragen te worden in plaats van altijd te dragen. “Ik red me wel alleen” is vaak een oude overlevingsstrategie. En ooit was die nodig.
Maar misschien ben je nu op een plek in je leven
waar je mag oefenen met iets nieuws.

Met zeggen:
“Ik vind dit lastig.”
“Ik weet het even niet.”
“Wil je met me meedenken?”
Of gewoon:
“Blijf even bij me.”

Kwetsbaarheid is geen zwakte. Het is volwassen kracht. Het is jezelf toestaan om mens te zijn.
Dus als jij die zin herkent…
Voel eens eerlijk: red je je écht alleen?
Of ben je gewoon heel goed geworden in jezelf klein houden in je behoefte?

Je hoeft het niet alleen te kunnen. Je mag het samen doen. Je mag ontvangen. Je mag gedragen worden. En misschien is dat pas echte kracht.

Liefs Susan 💖

27/02/2026

Veel mensen leven alsof er onzichtbare draadjes aan hen vastzitten.
Die vrouw die je ziet op de kaart beweegt als een marionet. Want zo voelt het voor heel veel mensen.

Van jongs af aan leren we ons aanpassen. We voelen haarfijn aan wat er verwacht wordt. Wie we moeten zijn. Wat wel mag. Wat niet mag. We nemen emoties over. Verantwoordelijkheden. Spanningen die eigenlijk niet van ons zijn.
En dat doen we niet bewust. Dat doen we uit liefde. Uit loyaliteit. Omdat het systeem waarin je bent opgegroeid dat van je vroeg.

Systemisch gezien is dat logisch. Een kind wil erbij horen. Dus als gevoeligheid niet veilig is, dan berg je die op. Als spiritualiteit niet serieus wordt genomen, dan hou je dat stukje stil. Als mama het al zwaar heeft, dan word jij de sterke. Als papa niet bij zijn gevoel kan, dan slik jij dat van jou ook maar in. Zo ontstaan de draadjes.

En op een dag word je wakker met het gevoel:
Ik leef meer voor anderen dan voor mezelf.
Je bent succesvol misschien. Of in ieder geval functionerend. Maar diep vanbinnen knaagt er iets. Een onrust. Een leegte. Een verlangen.
En dan komt die vraag:
Waarom laat ik me leiden door angst in plaats van door wie ik écht ben?
Dat is zo’n krachtig moment. Want daar begint bewustzijn. In je familiesysteem herhaal je vaak oude patronen. Niet omdat jij iets fout doet. Maar omdat loyaliteit sterker is dan je denkt. Je draagt misschien overtuigingen die niet van jou zijn. Schaamte die niet van jou is. Angst om zichtbaar te zijn die generaties teruggaat.

Maar en dit is belangrijk, dat is geen echte verantwoordelijkheid.
Echte verantwoordelijkheid is niet alles dragen.
Echte verantwoordelijkheid is jezelf terugnemen.
Je eigen plek innemen. Niet groter. Niet kleiner.
Gewoon jouw plek.

Stel jij bent die vrouw of man op deze kaart. Je beweegt door draden van buitenaf. Maar jij bent die draden niet. En dat is het kantelpunt. Op het moment dat jij ziet: hé… deze beweging is aangeleerd. Deze angst is oud. Deze terughoudendheid is niet wie ik werkelijk zelf ben.Dan verandert alles. Dan begin je zelf te bewegen. En dat is precies wat er gebeurt wanneer je de delen van jezelf die je hebt afgesloten weer toelaat. Je gevoeligheid. Je intuïtie. Je interesse in energie, in het onzichtbare veld, in spiritualiteit. Dat zijn geen hobby’s. Dat zijn delen van je ware essentie.
Wanneer je die blijft wegstoppen omdat je bang bent voor reacties, blijf je bewegen op de draadjes van buitenaf. Maar zodra jij zegt: dit is wie ik ben, ook als niet iedereen het begrijpt, dan knip je energetisch een draad door.
En dan gaat jouw energie weer stromen.

En geloof me… op het moment dat jij echt gaat bewegen vanuit je ware essentie, verschuift het hele veld met je mee.

De vraag is niet of je de draadjes hebt.
Die hebben we allemaal.
De vraag is: durf jij te zien dat jij ze niet bent?

Liefs Susan 💖

afbeelding komt uit het kaartendeck: De stem van het veld van Ieteke Blom

19/02/2026

Je ziel, is jouw oorspronkelijke kern. Zie jezelf eens als drie lagen die constant met elkaar samenwerken: je lichaam, je hoofd en je ziel. Ze zijn eigenlijk één systeem. Alles wat je denkt, voelt en meemaakt, stroomt door die drie lagen heen.

Je ziel, jouw oorspronkelijke kern. Je ziel is jouw diepste essentie. Het deel van jou dat wist wie je was, nog voordat je je moest aanpassen.
Je ziel draagt jouw unieke energie, jouw levensstroom, jouw waarheid. Ze praat niet met woorden, maar met gevoel. Dat zachte innerlijke weten in jou, dit klopt voor mij of dit klopt niet meer. Dat verlangen naar rust, liefde, vrijheid of iets nieuws, dat is je ziel die je terugroept naar jezelf. Je ziel wil niet dat je perfect bent. Ze wil dat je echt bent. Dat je hier volledig aanwezig bent, in dit lichaam, in dit leven.

Je hoofd , de vertaler en beschermer
Je hoofd is de verhalenmaker. Het probeert je veilig te houden en maakt overtuigingen als:
“ik moet sterk zijn”, “ik mag niet teveel voelen”, “ik moet het goed doen voor anderen”.
Die overtuigingen waren ooit nodig. Ze hielpen je overeind blijven. Maar soms leeft je hoofd nog in oude patronen, terwijl je ziel allang iets anders fluistert. Dan voel je die innerlijke spanning: je hart wil één ding, je hoofd zegt iets anders.

Je lichaam, waar je ziel landt Je lichaam is de plek waar je ziel hier op aarde woont.
Het is niet alleen fysiek, maar ook een energieveld dat alles opslaat: emoties, herinneringen, familielijnen, stress, maar ook liefde en vreugde. Alles wat je niet voelt of uitspreekt, zakt het lichaam in. Spanning in je nek, een knoop in je buik, vermoeidheid die niet weggaat. Je lichaam zegt eigenlijk: hé, er wil iets gevoeld worden, ik draag dit voor je.

Je lichaam is als een dagboek van je ziel.

Hoe ze samen werken
Je ziel stuurt een impuls of gevoel.
Je hoofd vertaalt dat naar gedachten en keuzes.
Je lichaam laat zien of het stroomt of vastloopt.

Als je leeft in lijn met je ziel: je hoofd wordt rustiger, je lichaam ontspant, je energie voelt ruimer en zachter.

Als je tegen je ziel in leeft, gaat je lichaam praten en wordt je hoofd druk of streng. Het lichaam wordt dan als het ware de luidspreker van je ziel.

Echte heling gaat niet over jezelf repareren.
Het gaat over je ziel weer laten zakken in je lichaam. Je hoofd leren om zachter te worden.
Je lichaam veiligheid laten voelen om los te laten. Dan voel je ineens: ik hoef niet meer te vechten tegen mezelf.Je komt meer thuis in jezelf. Meer rust, meer zelfliefde, meer jouw eigen ritme. Alsof je niet meer leeft vanuit overleven, maar vanuit echt leven. 💖

Wil je hier dieper in begeleid worden, zodat lichaam, hoofd en ziel weer samen gaan stromen?

Je bent welkom.
Liefs Susan

17/02/2026

Twee harten. Eén intentie.
Woorden die mochten ontstaan.
Voor onze Valentijnsactie schreven we samen zielsbrieven, zorgvuldig afgestemd, met zachtheid en diepgang🩷
De eerste brieven zijn verstuurd.
Met veel liefde.
Met tijd.
Met aandacht.
En de stroom is nog niet klaar… 🤍

Ook buiten de Valentijns actie kan jij een brief van ons ontvangen, heb jij een kleine handreiking nodig vanuit je diepste zelf dan stemmen wij liefdevol voor je af, welke woorden mogen er stromen voor jou op postpapier.....

Je kunt je aanmelden voor jouw zielsbrief via de link in de reacties onder dit bericht💖

Liefs Susan en Christina@

11/02/2026

Ik wil graag een lieve collega en vakvrouw Praktijk Karlijn in het licht zetten. Ik heb zoveel waardering voor haar zienswijze en hoe helder ze dit werk neerzet. En dit is ook zo nodig in de wereld waarin we nu leven.

Is het jouw missie om kinderen in hun kracht te zetten en de verbinding tussen ouders en kinderen te versterken? Wil je gedrag en klachten leren begrijpen, vertalen en transformeren? Dan is haar nieuwe opleiding Spiegelkracht ouder & kind therapeut echt iets voor jou.

Ik mag zelf als gastdocent bijdragen en daar ben ik ontzettend dankbaar voor ✨

En weet je wat zo mooi is? Jij kunt al die bijzondere, eigen-wijze kinderen van deze tijd helpen bekrachtigen en zo het transformatieproces waarin we allemaal zitten versnellen. 💖

Liefs Susan

Eindelijk is het zover. Spannend? Zeker weten.
Maar ik voel dat het de hoogste tijd is voor deze nieuwe beweging!

Is het jouw missie om kinderen in hun kracht te zetten en de verbinding tussen ouders en kinderen te versterken? Wil jij gedrag en klachten leren begrijpen, vertalen en transformeren?

𝐃𝐚𝐧 𝐢𝐬 𝐝𝐞 𝐧𝐢𝐞𝐮𝐰𝐞 𝐨𝐩𝐥𝐞𝐢𝐝𝐢𝐧𝐠
𝐒𝐩𝐢𝐞𝐠𝐞𝐥𝐤𝐫𝐚𝐜𝐡𝐭 𝐨𝐮𝐝𝐞𝐫 & 𝐤𝐢𝐧𝐝 𝐭𝐡𝐞𝐫𝐚𝐩𝐞𝐮𝐭 𝐢𝐞𝐭𝐬 𝐯𝐨𝐨𝐫 𝐣𝐨𝐮.

Na…

→ Twaalf jaar leerkracht in het onderwijs
→ Zeven jaar coaching in mijn praktijk
→ Vele specialisaties in holistisch en systemisch kijken, met bijzonder veel dankbaarheid naar Dreamchild - Sylvia Leegwater

…is het tijd om mijn kennis en ervaring door te geven ✨.

𝐇𝐞𝐭 𝐦𝐨𝐨𝐢𝐞? 𝐉𝐢𝐣 𝐤𝐮𝐧𝐭 𝐨𝐧𝐝𝐞𝐫𝐝𝐞𝐞𝐥 𝐳𝐢𝐣𝐧 𝐯𝐚𝐧 𝐝𝐞𝐳𝐞 𝐛𝐞𝐰𝐞𝐠𝐢𝐧𝐠!

Ook als je (nog) niet werkzaam bent in deze richting, maar dat verlangen wel voelt. Het belangrijkste is dat je een hart voor kinderen hebt en bereid bent om jezelf te ontwikkelen.

𝐉𝐞 𝐥𝐞𝐞𝐫𝐭:

◆ hoe gedrag en klachten van een kind het onderbewuste van de ouder spiegelen;
◆ zicht krijgen op de verschillende ontwikkelingsfasen van het (innerlijke) kind en de bijbehorende behoeften;
◆ de oorsprong van spanningen bij het kind en de ouder op te sporen mbv de Reversie methode®;
◆ van daaruit beweging brengen in het familiesysteem, zodat het kind zich weer vrij kan ontwikkelen en de verbinding herstelt.

Voel je nieuwsgierigheid? Een ‘𝑗𝑎, ℎ𝑖𝑒𝑟 𝑤𝑖𝑙 𝑖𝑘 𝑚𝑒𝑒𝑟 𝑣𝑎𝑛 𝑤𝑒𝑡𝑒𝑛?’ Reageer dan met ❤️ onder deze post, dan houd ik je op de hoogte!

Liken, reageren of delen mag natuurlijk ook; zo help je mee om de nieuwe opleiding bij nog meer mensen onder de aandacht te brengen.

Dankjewel 🙏.