Praktijk Thuiskomen Bij Jezelf

14/01/2026

Vandaag heb ik een dagje op de bank doorgebracht. Ik voelde me niet helemaal lekker, dus besloot ik even rust te nemen en op te laden. Mijn oude ik zou dat niet zo snel gedaan hebben, die ging gewoon door, niet zeuren. En als ik dan toch even op de bank lag en er onverwachts iemand aan de deur kwam, dan sprong ik bijna automatisch overeind. Alsof er een alarm afging. Ik keek dan meteen naar het aanrecht, de tafel, de vloer. En nog voordat iemand iets zei, was ik al aan het opruimen.” Let niet op de rommel hoor,” zei ik dan. Bijna verontschuldigend.

Maar als ik er nu op terugkijk, ging het eigenlijk helemaal niet over die rommel.
Het ging over wat die ander wel niet van míj zou denken. Dat ik lui was. Dat ik het niet aankon. Dat ik faalde. Dat oordeel kwam niet van de ander. Dat zat in mij. Een negatieve stem. Ik legde de lat zo hoog voor mezelf.

Ik wilde alles goed doen. Liefst perfect.
Alsof ik me geen enkel steekje mocht laten vallen.Want in mijn hoofd betekende dat falen.

Als ik niks deed voelde ik me vaak schuldig. Alsof een moment van rust meteen iets zei over mijn waarde als mens. Mijn eigenwaarde hing vast aan wat ik allemaal deed, niet ik wie ik was als mens. Ik was zo bezig met mezelf bewijzen.
Bewijzen dat ik het allemaal wel alleen kon.
Dat ik sterk was. Dat ik het aankon.
Al die ballen hooghouden, zonder te laten zien hoe zwaar ze eigenlijk waren.

Zodra niemand keek, was ik kapot. Dan was ik moe. Leeg. Niet vooruit te branden.
Aan de buitenkant leek alles op orde en onder controle. Aan de binnenkant was mijn lijf al lang op. Maar doorgaan voelde veiliger dan stilstaan.
Want stilstaan betekende voelen.

Met alles wat ik nu weet zie ik dit niet meer als een persoonlijke zwakte. Ik zie het als een overlevingsstrategie. Eentje die vaak al vroeg ontstaat, in systemen waarin dragen, aanpassen en sterk zijn vanzelfsprekend was.

Mijn lichaam begon me op een gegeven moment in te halen. Die diepe vermoeidheid kwam niet zomaar. Het was de rekening van jarenlang bewijzen, volhouden en mezelf voorbijlopen.
Wat ik toen niet wist, maar nu wel voel tot in mijn vezels, is dit: je hoeft jezelf niets te bewijzen.
Niet aan anderen. En ook niet aan jezelf.

Rust nemen is geen falen. Een steekje laten vallen maakt je niet minder. Het maakt je mens.

En misschien herken jij dit. Dat je alleen rust neemt als alles af is. Weet dan, die lat mag omlaag. Niet omdat je het niet kunt, maar omdat je het niet meer wilt.

En misschien is dat wel de echte beweging, even stil staan en lief zijn voor jezelf. 💝

Liefs Susan

11/01/2026

Als jij je vaak leeg en vermoeid voelt na contact met anderen, lees dit bericht dan even. In mijn vorige bericht schreef ik over lichtwerkers , mensen die meer voelen, meer oppikken en vaak het gevoel hebben dat ze hier niet zomaar op aarde zijn.
Dit is een verdieping daarop. Want veel van hen zijn zich helemaal niet bewust van waarom ze zo leeg kunnen raken in contact met anderen.

Weet je wat ik echt zo vaak zie? Mensen die zo afgestemd zijn op hun omgeving, dat ze nauwelijks doorhebben waar zij eindigen en de ander begint.

Misschien herken je dit. Je voelt stemmingen meteen. Je loopt een ruimte binnen en je weet het. Als iemand spanning heeft, verdriet, onrust, jij voelt het. Soms zelfs voordat die ander het zelf doorheeft. En voor je het weet denk je: wat is er met mij aan de hand? Terwijl je dus eigenlijk iets van een ander draagt of vasthoudt.

Energetisch gezien sta je dan gewoon heel open. Altijd. Alsof je geen filter hebt. Alles komt binnen. Dat maakt je super empathisch en zorgzaam, maar het put je ook uit. Want als alles binnenkomt, raakt je systeem vol. Dan voel je je moe, leeg, overprikkeld of gewoon “niet jezelf”.

Wat veel mensen niet beseffen, is dat dit vaak al vroeg is ontstaan. Als kind voelde je feilloos aan wat er nodig was om de sfeer goed te houden. Je paste je aan, hield rekening, werd alert. Dat was toen nodig. Maar niemand heeft je later geleerd hoe je dat weer loslaat.

Dus neem je dat patroon mee je volwassen leven in. Je blijft voelen voor anderen. Je blijft dragen. En ergens onderweg raak je jezelf een beetje kwijt.

En weet je wat mensen dan vaak denken? Ik moet me afsluiten. Maar dat werkt meestal niet. Dan word je hard, of juist nog vermoeider. Wat helpt, is iets anders: leren voelen wat van jou is… en wat niet.

Leren voelen: dit ben ik, en daar ben jij. Leren waarnemen zonder te dragen. Aanwezig zijn zonder jezelf te verlaten. Dat begint bij bewustwording. Bij het besef dat niet alles wat je voelt van jou is. Dat je iets kunt opmerken zonder het over te nemen. Dat je energie bij jou mag blijven.

Het lichaam speelt hierin een belangrijke rol. Want grenzen worden niet bedacht, ze worden gevoeld. Door te zakken in je lijf, door te ademen, door letterlijk contact te maken met de grond, ontstaat er vanzelf meer stevigheid. Je hoeft niets te forceren. Je hoeft alleen maar terug te keren naar jezelf.

Wat ook vaak meeloopt, is schuldgevoel. Schuldgevoel wanneer je ruimte inneemt. Wanneer je nee zegt. Wanneer je kiest voor jezelf. Dat schuldgevoel is meestal oud. Systemisch. Het hoort bij patronen van zorgen, dragen en aanpassen. Het is geen waarheid, maar een signaal dat je iets nieuws aan het leren bent.

Wanneer mensen leren om hun eigen plek weer in te nemen, verandert er veel. Ze voelen nog steeds. Ze blijven empathisch. Maar het overspoelt hen niet meer. Er komt rust. Helderheid. Energie.

En misschien is dat wel een van de belangrijkste lessen voor deze tijd: je hoeft niet minder gevoelig te worden.
Je mag leren hoe je met je gevoeligheid kunt leven. Niet door jezelf af te sluiten. Maar door bij jezelf te blijven.

Want pas als jouw energie weer van jou is, kan jouw gevoeligheid een kracht zijn in plaats van een last.

Liefs Susan

08/01/2026

Ben jij een lichtwerker? Misschien heb je je altijd al anders gevoeld dan de mensen om je heen. Niet beter of slechter, maar anders afgestemd. Alsof je meer voelt, meer ziet, meer oppikt. Je loopt een ruimte binnen en voelt meteen de sfeer: spanningen, emoties, wat niet wordt uitgesproken, vaak nog voordat iemand er woorden aan geeft.

Drukke plekken kunnen je leegtrekken. Je systeem staat altijd “aan”. Stilte, natuur of alleen zijn brengen je weer terug bij jezelf.

Je hebt een groot hart, veel compassie en een sterke drang om te zorgen, soms zelfs voor dingen die niet van jou zijn. Grenzen aangeven is lastig, omdat je zo goed aanvoelt wat anderen nodig hebben. En ondertussen raak je jezelf langzaam kwijt.

Er is ook dat diepe gevoel dat je hier niet zomaar bent. Dat je hier op aarde een taak te vervullen hebt. Je zoekt naar betekenis, naar de waarheid, naar diepgang. Oppervlakkigheid kost energie. Echte diepere verbinding voedt je.

In mijn werk zie ik dit steeds terug. En ik herken het zelf ook vanuit mijn eigen leven. Dit zijn vaak mensen met een verfijnd systeem, oude zielen. Mensen die niet alleen hun eigen verhaal dragen, maar ook dat van vorige levens of hun familiesysteem. Zij voelen wat generaties lang niet gevoeld mocht worden. Zij stoppen waar anderen doorgingen, omdat hun systeem zegt: het mag anders.

Misschien herken jij jezelf hierin. Misschien lees je dit en voel je een “aha”, een herkenning. Alsof er iets in jou knikt en zegt: ja… dit gaat over mij.
Dan is de kans groot dat jij bent wat we een lichtwerker noemen.

Wat jij hier te doen hebt, is niet de wereld redden, niet alles dragen of iedereen helpen. Jouw werk zit in herinneren. Thuiskomen in het lichaam. Grenzen leren voelen. Gevoeligheid niet langer zien als last, maar als kracht en richtingaanwijzer. Aanwezig zijn. Echt zijn. Jouw licht niet meer dimmen om erbij te horen.

Lichtwerkers hebben vaak diepe dalen gekend: pijn, verlies, afwijzing, een gevoel van niet gezien worden. Ze proberen zich aan te passen: gewoon mee te doen, sterk te zijn, pleasen en door te gaan, terwijl hun systeem eigenlijk zegt: het mag zachter.

Ze denken vaak dat ze “te gevoelig” zijn of dat er iets mis is met hen. Maar hoe langer je jezelf wegduwt, hoe harder je lichaam begint te schreeuwen: vermoeidheid, overprikkeling, onrust, het gevoel jezelf kwijt te zijn.

Ze dragen vaak oud zeer, niet alleen van henzelf, maar ook van hun familiesysteem. Patronen van zwijgen, dragen, overleven. Lichtwerkers zijn degene die dit doorbreken, die niet meer wegkijken, maar voelen. En dat is intens, want helen gaat niet zonder eerst te zien wat pijn doet.

Je hoeft niet iets te worden. Je mag vooral veel afleren. Maskers af. Rollen loslaten. Terug naar jouw essentie,herinneringen aan wie je altijd al was.

Dat vraagt moed, want jouw licht laten schijnen betekent ook zichtbaar zijn. Maar weet dit: jouw licht is hier niet voor niets. Het is geen toeval dat jij voelt wat je voelt. Je hoeft alleen maar echt te zijn. En dat is al lichtwerk genoeg.

Liefs Susan

💖TIP💖 Reis op cel en zielsniveau- Herinneren wat nooit verloren ging. Dit kan individueel in duo’s en in een groep. Meer informatie vind je in de reacties onder dit bericht.

Afbeelding: het orakel van de lichtwerkers. Alana Fairchild

08/01/2026

Een grote aanrader!! 💝Vanavond 8 januari Online Czb-inspiratieavond via Zoom ✨ Verzorgd door Erna Rensen.

Erna is de grondlegger van de Czb-methode (Conceptie, zwangerschap en bevalling). Met meer dan 25 jaar ervaring legde Erna verbanden tussen de foetus, de baby, de emoties en gebeurtenissen die de moeder/ouders meemaakten. Deze emoties en gebeurtenissen worden direct doorgegeven aan de baby.

Wil je beter begrijpen waar bepaald gedrag, gevoelens of patronen hun oorsprong hebben?
Tijdens deze online inspiratieavond neem Erna je mee naar het prille begin van het leven:
conceptie, zwangerschap en geboorte.

Een rustige, toegankelijke avond met herkenning, verdieping en ruimte om te voelen.

Ook zeer geschikt als je interesse hebt in de vijfdaagse Czb-scholing
en eerst wilt ervaren wat Czb inhoudt en of het bij je past.

📅 donderdagavond 8 januari
💻 online via Zoom
👉 info & aanmelden:
https://ernarensen.com/czb/online-inspiratieavond-czb/

❄️ Zin in een Czb-inspiratieavond, terwijl de wereld buiten wit bedekt is?

Soms nodigt een winterse avond uit om even naar binnen te keren.

Morgenavond geef ik een online Czb-inspiratieavond via Zoom over de periode van Conceptie, zwangerschap en bevalling (Czb) het begin van ons leven, dat onbewust met ons meereist.

Een winterse avond om te luisteren, deel te nemen en met nieuwe ogen te kijken naar jezelf, je ouders en waar jouw levensverhaal ooit begon.

🌿 Ook passend als je interesse hebt in de vijfdaagse Czb-scholing en eerst wilt ervaren of deze manier van kijken bij je past.

📅 Morgenavond – online via Zoom
👉 Aanmelden:
https://ernarensen.com/czb/online-inspiratieavond-czb/

Je bent van harte welkom!

27/12/2025

Weet je, ik heb me zo vaak afgevraagd: wie ben ik nou eigenlijk? Wat doe ik hier? Wat is mijn missie? Wat heb ik hier te doen?

Ik wist het heel lang niet. Echt niet.
Ik keek om me heen en dacht soms: iedereen lijkt het te snappen, behalve ik.
En soms dacht ik: had ik maar zo’n luikje ergens. Zo’n handleiding. Iets dat zegt: ja hoor, je zit goed, dit is de juiste weg.

Maar die kwam niet.
Of nou ja… niet zo duidelijk als ik had gewild.
Wat ik nu zie, achteraf, is dat ik het niet kon weten zolang ik nog zo ver bij mezelf vandaan stond. Ik moest eerst afpellen. Laagje voor laagje.

En ja… dat betekende keuzes maken.
Als je voelt dat het niet klopt, dan heb je keuzes te maken.
En die keuzes zijn niet altijd netjes of logisch of goed uit te leggen. Ik heb er heel wat gemaakt.

Ik ben vaak in het diepe gesprongen zonder te weten waar ik zou uitkomen.
Niet omdat ik zo dapper was, maar omdat blijven staan soms nog enger voelde.

En ja, ik ben mensen verloren.
Niet omdat ik ze niet meer liefhad, maar omdat ik mezelf begon terug te halen. Omdat het oude niet meer klopte toen ik dichter bij mezelf kwam.

Dat doet pijn.Dat gaat niet zonder rouw.
Dat is soms gewoon heel eenzaam. Het pad is niet altijd mooi

Er wordt vaak gedaan alsof “jezelf volgen” alleen maar licht en vrijheid is. Maar heel eerlijk? Soms is het gewoon stil, leeg en ongemakkelijk.

Niet meer mee willen doen. Niet meer meelopen om aardig gevonden te worden. Grenzen aangeven en dan dat schuldgevoel voelen opkomen. En toch blijven staan.

Erkennen dat het niet gaat.Dat je het niet redt alleen. Dat je liefde nodig hebt.

Kwetsbaar durven zijn. Zeggen: ik weet het even niet. Dat vond ik misschien wel het moeilijkst.
En toch… dit was de weg

Wat ik nu weet en dit voel ik in alles, is dat al die momenten me niet van mijn pad hebben gehaald. Ze waren het pad.

Ik dacht vroeger echt dat ik dom was, het schoolsysteem paste totaal niet bij mij.
Omdat ik het niet begreep zoals het werd aangeboden. Nu snap ik: ik ben niet hier om te leren zoals dat werd verwacht.

Ik ben hier om mijn eigen kracht te herinneren.
Ik ben die ziener. Die heldervoelende, helderwetende vrouw. Ik sta met één voet in deze wereld en met de andere in de onzichtbare. Ik ben de brug tussen wat je voelt en wat je nog niet kunt zien.

Ik herinner mijn eigen kracht, laag voor laag.
Zodat ik jou kan helpen herinneren aan die van jou. Dat licht in jou, dat er altijd al was.

Dat is geen rol. Dat is wie ik ben als ik stop met mezelf aanpassen en inhouden. Dus… ja ik zit op de juiste weg!

Als je dit leest en denkt: dit gaat ook over mij weet dan dat je niet alleen bent. Je hoeft het niet te weten. Je hoeft het niet alleen te doen.
Je mag precies hier zijn, zoals je nu bent.

En als je voelt dat je even iemand nodig hebt die met je meekijkt, meeloopt en meevoelt:
je bent welkom.

Liefs,
Susan 💖

24/12/2025

Gisteren was ik bij Het meisje met de zwavelstokjes. Wauw wat was dat prachtig en ontroerend. Dat kleine meisje in de kou, met haar lucifers in haar handen. Elke keer als ze een zwavelstokje aansteekt, verschijnt er even warmte, licht, een glimp van liefde en geborgenheid. Zo’n verhaal dat je eraan herinnert hoe dun de lijn soms is tussen donker en licht. En hoe snel we vergeten dat dat licht er altijd al is.

Het liet me weer even beseffen hoe herkenbaar dit eigenlijk is. Hoe wij als mens soms ook zoeken naar licht buiten onszelf, vooral wanneer het donker voelt. Terwijl dat vlammetje waar we zo naar verlangen, al die tijd in ons leeft. Misschien klein, misschien bijna vergeten, maar nooit verdwenen.

In mijn praktijk zie ik dit telkens weer. Mensen die binnenkomen met vragen, pijn, onrust, het gevoel dat ze zichzelf zijn kwijtgeraakt en gaandeweg weer contact maken met iets dat dieper ligt dan woorden. Iets wat zacht begint te gloeien. Niet omdat ik het aansteek, maar omdat zij zelf weer durven voelen, herinneren en thuiskomen.

Ik wil iedereen bedanken die dit vertrouwen is aangegaan. Die de weg naar mijn praktijk heeft gevonden, maar vooral de weg naar zichzelf.

Deze kerst wens ik je geen groter licht, maar een dieper vertrouwen in het licht dat al in jou leeft. Dat stille weten dat je gedragen bent, ook als je het even niet ziet.

Dank je wel voor dit jaar.
Voor jouw moed, jouw openheid en jouw innerlijke reis.

Ik wens je warme, liefdevolle dagen en een nieuw jaar vol verbinding met jezelf. ✨💖

Liefs Susan

21/12/2025

Je hoeft niet sterker te worden, je mag stoppen met dragen. 💖

Vandaag maakten we opnieuw een diepe reis op cel en zielsniveau, samen met vier dappere dames.

Een reis die niet ging over begrijpen of oplossen, maar over herinneren. Herinneren wat nooit werkelijk verloren is gegaan, maar soms bedekt raakte onder lagen van aanpassen, dragen en overleven.

Mensen vragen wel eens wat doen jullie nou eigenlijk? Tja 🤔 ja… welke naam geef je eigenlijk aan dit wat wij doen? Hoe leg je dat uit? Geen idee eigenlijk. 😅
Het laat zich niet vangen in één methode, één vorm of één label. Het ontstaat in het moment, in afstemming, in wat zich aandient.
Het wordt niet uitgelegd, maar ervaren.
Niet begrepen met het hoofd, maar herkend door het systeem van je lichaam .

We raakten dat onzichtbare, ongrijpbare stuk aan. Dat vage gevoel van onrust waarvan je niet weet waar het mee te maken heeft, maar dat zich wel laat voelen in het lichaam.
Alsof iets in jou zegt: kijk hier eens naar.
Wanneer dit wordt herkend, erkend en geaccepteerd met begrip en zonder oordeel ontstaat er rust in het systeem, in jou.

Wat gezien wordt, hoeft niet langer vast te houden. Thema’s dienden zich aan in hun volle waarheid: liefde en het hart, erkenning en acceptatie. Gemis en verdriet dat soms al generaties lang wordt gedragen.
Het gevoel buitengesloten te zijn, niet gezien of niet gehoord. We keken naar het dragen van verantwoordelijkheden die nooit van ons waren
en naar het oude patroon van altijd sterk moeten zijn. We werkten op diep cellulaire lagen met epigenetica en generationeel trauma.
Met dat wat via onze voorouders is doorgegeven en zich toont in patronen, emoties en innerlijke onrust, zonder dat het ons persoonlijke verhaal hoeft te zijn.

Door dit te herkennen, te erkennen en terug te brengen naar de juiste plek, ontstaat er ordening, ruimte en rust.

In deze bedding herinnerden we wie we in de kern zijn. Onze essentie, voorbij rollen, verwachtingen en verhalen. Waar zachtheid en kracht samen mogen bestaan.

Waar niets gefixt hoeft te worden, maar alles gevoeld mag worden.

Voel jij, terwijl je dit leest, dat er iets in jou wordt aangeraakt?

Dan ben je van harte welkom om mee te reizen.

De agenda voor nieuwe reizen is geopend.
De eerste reis staat gepland op 14 januari.

Je hoeft niet sterker te worden, je mag stoppen met dragen. ✨💖

Liefs Christina & Susan

14/12/2025

Ben jij emotioneel volwassen?

Emotionele volwassenheid gaat niet over hoe oud je bent, of hoeveel je aan jezelf gewerkt hebt. Het gaat over vanuit welke innerlijke plek je reageert wanneer het spannend wordt.

In ons allemaal leeft een kinddeel. Dat deel reageert snel. Het wil veiligheid, erkenning, verbinding. Het is gevoelig voor afwijzing, kritiek en afstand. Dat is logisch, dat deel heeft ooit geleerd dat het afhankelijk was van de ander.

Daarnaast is er een volwassen deel. Dat deel kan voelen zonder overspoeld te raken. Het kan waarnemen wat er gebeurt, zonder meteen te moeten handelen. Dat volwassen deel draagt verantwoordelijkheid. Het verschil tussen die twee plekken zie je vooral in contact met anderen.

Bij mijzelf zag dat er lange tijd zo uit: ik reageerde vaak boos, vooral op mijn partner, soms om de kleinste dingen. Als hij me ergens op aansprak voelde ik vaak afwijzing, het gevoel dat ik het nooit goed kon doen. Achteraf weet ik dat het niet echt over hem ging, maar over het meisje in mij dat dacht dat ze nooit goed genoeg was.

Tegelijkertijd was ik naar de buitenwereld toe altijd aardig. Altijd behulpzaam, altijd ja zeggend, altijd de redder of pleaser. Grenzen stellen vond ik moeilijk. Ik zei vaak ja terwijl ik nee bedoelde. Ik nam verantwoordelijkheden op me die eigenlijk niet van mij waren. Ik dacht: ik red me wel alleen. Maar dat was niet waar. Aan de binnenkant zat een eenzaam en verdrietig meisje dat niemand tot last wilde zijn.

Wanneer je reageert vanuit een kindplek, gebeurt vaak dit:
- je neemt dingen persoonlijk die niet persoonlijk bedoeld zijn
- je verwacht dat de ander jouw onrust wegneemt
- je past je aan of trekt je terug om spanning te vermijden

Niet omdat je het niet beter weet, maar omdat je systeem iets ouds herkent.

Emotionele volwassenheid betekent dat je dit leert herkennen en onderbreken. Niet door het gevoel weg te duwen, maar door het niet automatisch te volgen.

Bijvoorbeeld: iemand zegt iets en je voelt afwijzing of verdriet. In plaats van direct te reageren, blijf je even bij jezelf. Je voelt: dit raakt iets ouds. Je neemt ruimte voordat je spreekt of handelt.

Of: je voelt een nee, maar merkt dat je geneigd bent ja te zeggen. Emotionele volwassenheid vraagt dat je dit serieus neemt. Ook als dat ongemakkelijk is.

Voor mij betekende het een lange weg: leren stoppen met ontploffen, leren grenzen voelen en uitspreken, leren verantwoordelijkheid te nemen voor mijn eigen gevoel in plaats van dat van anderen. Het meisje in mij mocht er zijn, maar het mocht niet meer het stuur overnemen.

Emotionele volwassenheid betekent dat je weet wat van jou is en wat van de ander. Systemisch gezien is dat je eigen plek innemen, niet groter, niet kleiner. Energetisch gezien betekent het dat je aanwezig blijft in je lichaam, ook wanneer er spanning is.

Emotionele volwassenen reageren meestal rustig en helder. Niet omdat het niets doet, maar omdat het niet gedreven wordt door angst of oude loyaliteit. Je innerlijk kind mag er zijn. Het hoeft niet stil te zijn. Maar het hoeft ook niet te bepalen.

Emotionele volwassenheid is dat jij blijft staan terwijl er iets in jou beweegt. Dat je niet verdwijnt in de emotie en haar ook niet afwijst.

Dat vraagt oefening. En eerlijkheid. Soms ook de moed om het ongemak niet meteen op te lossen.

Maar het brengt iets wezenlijks: meer rust in relaties, meer helderheid in keuzes, en een diepere verbinding met jezelf. Niet omdat het makkelijker wordt, maar omdat je meer aanwezig bent. 💖

Liefs,
Susan

10/12/2025

✨ Kerst & Winterwandeling ✨

Vrijdag 19 december | 09:30 – ±12:00 uur | €17,50

Even pauze. Even opladen. Even helemaal jij.

Tijdens de wandeling van 5 kilometer begeleiden we je met kleine oefeningen vanuit een holistische, energetische en systemische visie. We helpen je om los te laten wat niet meer dient, en je innerlijke balans te herstellen. Het is een uitnodiging om je eigen ritme te volgen, in lijn met de natuur en jezelf.

Praktisch:
📅 Vrijdag 19 december
🕤 09:30 – rond 12:00 uur
💛 Bijdrage: €17,50
🚶‍♀️ Afstand: ±5 km

Laat je verrassen en wandel met ons mee.

Liefs, Christina & Susan

👉 Aanmelden en meer info vind je in de reacties onder dit bericht.

09/12/2025

✨ Workshop Creatieve Expressie. Tijdens deze intuïtieve workshop laat je je onderbewuste spreken in kleur, vorm en beweging.✨

Op zaterdag 13 december verwelkomen wij Evelyne van Praktijk EVE-lief bij ons in de praktijk voor een bijzondere Creatieve Expressie Middag.

Een middag om te vertragen, verstillen, voelen en vorm te geven, waarin je mag thuiskomen bij jezelf.
Evelyne begeleidt je in het ontdekken van jouw kleuren en wat ze je willen vertellen. 🎨

Je hebt geen kunstervaring nodig, enkel nieuwsgierigheid, lef en een open hart. 💛

Een middag vol zachtheid, creativiteit en verbinding, gegeven door Evelyne in onze fijne ruimte bij de Bataafse Molen in Winterswijk. 🌸

📅 Zaterdag 13 december | 13.00 – 17.00 uur
📍 De Bataafse Molen, Winterswijk
☕️ Inclusief koffie/thee, lekkers & materialen
💶 €59,- p.p.
🌿 Kleine groep – max. 6 deelnemers

Aanmelden kan via welkom@eve-lief.nl of stuur mij een appje.

Lieve groet,
Susan

01/12/2025

Een reis naar binnen, naar het lichaam, het geheugen van de ziel.
We werken met NEI, systemisch werk, epigenetica,energiewerk en celbewustzijn.
Liefdevol. Lichaamsgericht. Verdiepend.
Een herinnering aan wie je in wezen bent.
Je kunt mee:
🌿 Individueel
🌿 In duo’s
🌿 Of in een kleine groep

Voor de groepsreis op 21 december 2025 hebben we nog maar 1 plekje vrij. Data voor 2026 vind je in onze agenda. https://praktijkthuiskomenbijjezelf.nl/agenda/

Voel je nieuwsgierig? Misschien roept jouw ziel ook zachtjes: het is tijd.💖

Liefs Christina & Susan

29/11/2025

✨ Workshop Creatieve Expressie
✨
Op zaterdag 13 december verwelkomen wij Evelyne van Praktijk EVE-lief bij ons in de praktijk voor een bijzondere Creatieve Expressie Middag.

Een middag om te vertragen, verstillen, voelen en vorm te geven, waarin je mag thuiskomen bij jezelf.
Evelyne begeleidt je in het ontdekken van jouw kleuren en wat ze je willen vertellen. 🎨

Tijdens deze intuïtieve workshop laat je je onderbewuste spreken in kleur, vorm en beweging.

Je hebt geen kunstervaring nodig, enkel nieuwsgierigheid, lef en een open hart. 💛

Een middag vol zachtheid, creativiteit en verbinding, gegeven door Evelyne in onze fijne ruimte bij de Bataafse Molen in Winterswijk. 🌸

📅 Zaterdag 13 december | 13.00 – 17.00 uur
📍 De Bataafse Molen, Winterswijk
☕️ Inclusief koffie/thee, lekkers & materialen
💶 €59,- p.p.
🌿 Kleine groep – max. 6 deelnemers

Aanmelden kan via welkom@eve-lief.nl of stuur mij een appje.

Lieve groet,
Susan