10/04/2026
Speltherapeut zijn is...
Meestal beginnen met de vraag: "Hoe is het gegaan afgelopen week?"
Maar soms even niet. Omdat je een puber in de spelkamer hebt die met haar lichaamstaal overduidelijk laat zien strak te staan van de boosheid, frustratie en onmacht.
En dat ze dat dan al vaker heeft gehad. En je haar al eerder uitgelegd hebt dat 'gewoon spelen' in haar geval dan het beste is om te doen. Omdat tijdens het spelen of creatief zijn, die gedachten vanzelf uit de knoop raken en het praten dan vanzelf wel komt. Of niet. Dan wordt er gewoon veel gevoeld, verwerkt en opgelost.
Dus dan zeg je bij de start: "Wil je praten, of wil je wat doen?".
Ze wilde wat doen. Bellen blazen. Zo groot mogelijk.
Dus wij drie potjes bellenblaas leeg gegoten in een bak, een touw vastgebonden aan de uiteinden van twee penselen, een paperclip aan de onderkant vastgemaakt zodat de punt van het touw naar beneden zou hangen, en op naar buiten.
We moesten even de techniek onder de knie krijgen, maar toen kwamen er toch een mooie, grote, lange en bijzonder mooi gekleurde bellen uit ons zelfgemaakte bellenblaasding!!
"Sifra kijk, die bel dánst zelfs!!!"
We hoefden er verder niks bij te zeggen, anders dan het bewonderende 'Wow!!' bij praktisch elke poging. Haar glimlach werd steeds groter en haar glim ogen gingen weer aan.
De rest van de sessie hebben we thee gedronken en heeft ze verteld over hoe het de afgelopen week met haar was gegaan. Daar was geen vraag meer voor nodig.
